अत्रांतरे हरेः स्कंधमारुरोह महेश्वरः । हर्युत्तमांगं बाहुभ्यां गृहीत्वा संन्यमज्जयत्
इतक्यात महेश्वर हरीच्या खांद्यावर चढले. दोन्ही हातांनी हरीचे डोके धरून त्याला पाण्यात बुडवले.
उन्मज्जयित्वा च पुनः पुनश्चापि पुनः पुनः । पीडितः स हरिः सूक्ष्मं पातयामास शंकरम्
पुन्हा पुन्हा त्याला वर काढून पुन्हा पुन्हा बुडवले. शंकरांनी दडपल्यावर हरीने हळूच शंकराला खाली पाडले.
अथ पादौ गृहीत्वा तु आचकर्ष च भ्रामयत् । अताडयद्धरेर्वक्षः पातयामास चाच्युतम्
मग त्याने हरीचे पाय पकडून ओढले आणि फिरवले. त्याने हरीच्या छातीवर मारले आणि अच्युताला खाली पाडले.
अथोत्थितो हरिस्तोयमादायंजलिना ततः । अवाकिरदथो शंभुमथ विष्णुमथो हरः
मग हरी उठून हातात पाणी घेतले आणि शंभूवर उधळले. त्यानंतर हऱ्याने विष्णूवर, आणि हराने विष्णूवर पाणी शिंपडले.
जलक्रीडैवमभवदथ चर्षिगणांतरे । जलक्रीडासंभ्रमेण विस्रस्तजटबंधनाः
अशा प्रकारे ऋषीगणांत जलक्रीडा रंगली. जलक्रीडेच्या उत्साहात त्यांची जटांची गुंफण सुटली.
अथ संभ्रमतस्तेषामन्योन्यजटबंधनम् । इतरेतरबद्धासु जटासु च मुनीश्वराः
त्या गोंधळात त्यांची जटा एकमेकांत गुंतली. त्यामुळे मोठे ऋषी एकमेकांच्या जटांनी बांधले गेले.
शक्तिमंतोऽशक्तिमतः आकर्षंति च सव्यथम् । पातयंतोन्यतश्चापि क्रोशतो रुदतस्तथा
बलवानांनी दुर्बलांना ओढले आणि त्रास दिला. काहींना खाली पाडले, काही ओरडले, काही रडू लागले.
एवं प्रवृत्ते तुमुले संभूते तोयकर्म्मणि । आकाशे नारदो हृष्टो ननर्त च ननाद च
अशा जलक्रीडेचा गोंधळ चालू असताना, आकाशात नारद आनंदाने नाचू लागले आणि मोठ्याने ओरडले.
विपंचीं नादयन्वाद्यं ललितां गीतिमुज्जगौ । सुगीत्या ललितायास्तु अगायत विधा दश
त्यांनी विपंची वाजवली आणि सुंदर गाणे गायले. त्या गोड गाण्यात दहा श्लोक गायलो.
शुश्राव गीतं मधुरं शंकरो लोकभावनः । स्वयं गातुं हि ललितं मंदं मंदं प्रचक्रमे
लोकांचे पालन करणारे शंकर ते मधुर गाणे ऐकले. मग त्यांनी स्वतः हळूहळू आणि सुंदर गाणे सुरू केले.
स्वयं गायति देवेशे मिश्रा मंगलकैशिकी । नारदे नृत्यमाने तु गायति स्वरभेदिनि
देवताधीश स्वतः गात असताना, मंगल आणि कोमल स्वर मिसळले. नारद नाचत असताना वेगवेगळ्या सुरांत गात होते.
स्वरं ध्रुवं समादाय सर्वलक्षणसंयुतम् । स्वधारामृतसंयुक्तं गानेनैवमथो जयत्
त्यांनी स्थिर स्वर धरला, सर्व गुणांनी युक्त आणि आपल्या स्वरातील अमृत मिसळून, गाण्याने विजय मिळवला.
वासुदेवो मर्दलं च कराभ्यामिदमाहनत् । अवगाहंश्चतुर्वक्त्रस्तुंबुरुर्मुखरो बभौ
वासुदेवाने आपल्या हातांनी मृदंग वाजवला आणि चार तोंड असलेल्या तुम्बुरूने मधुर गाणं गायन केलं.
तानका गौतमाद्यास्तु तूष्णीं गातुं च वायुतः । गायके मधुरं गीतं हनूमति कपीश्वरे
गौतम आणि इतर गायक गप्प बसले, पण कपिश्रेष्ठ हनुमानाने गोड गाणं गायले.
म्लानमम्लानमभवत्कृशाः पुष्टास्तदाऽभवन् । स्वां स्वां गीतिमतः सर्वे तिरस्कृत्यैव मूर्च्छिताः
काहींच्या आवाजात मरगळ आली, काहींचे बळकट झाले; सर्वांनी आपापला गायन प्रकार सोडून त्या संगीतामध्ये रंगून गेले.
तूष्णीं सर्वे समभवन्देवर्षिगणदानवाः । एकः स हनुमान्गाता श्रोतारः सर्व एव ते
सर्व देव, ऋषी आणि दैत्य गप्प झाले; फक्त हनुमान गात राहिला आणि बाकीचे सर्व श्रोते झाले.
मध्याह्नकालवितते भोजनावसरे सति । दुकूलयुगमाधत्त शृण्वन्गीतिं महेश्वरः
मध्यान्हाच्या जेवणाच्या वेळी, महेश्वराने सुंदर वस्त्रांची जोडी परिधान केली आणि गाणं ऐकत राहिला.
पीतवस्त्रद्वयं विष्णुरारक्तं चतुराननः । स्वस्वार्हाण्यथ सर्वेऽपि कृत्यं कृत्वापि कालिकम्
विष्णूने दोन पिवळी वस्त्रं घातली आणि चतुर्मुख ब्रह्मदेवाने लाल वस्त्र परिधान केली; सर्वांनी आपापली कामं पूर्ण करून कालिकेची पूजा केली.
स्वं स्वं वाहनमारुह्य निर्गताः सर्वदेवताः । गानप्रियो महेशस्तु जगाद प्लवगेश्वरम्
सर्व देवता आपापल्या वाहनावर बसून निघून गेल्या; संगीतप्रिय महेश्वराने मग कपिश्रेष्ठ हनुमानाला बोलावले.
प्लवगत्वं मयाज्ञप्तो निःशंकं वृषमारुह । मम चाभिमुखो भूत्वा गायस्वाशेषगायनम्
मी तुला वानर रूप दिलं आहे; आता संकोच न करता वृषभावर बस, माझ्या समोर ये आणि सर्व गाणी गा.
अथाह कपिशार्दूलो भगवंतं महेश्वरम् । वृषभारोहसामर्थ्यं तव नान्यस्य विद्यते
मग कपिश्रेष्ठ हनुमानाने महेश्वराला म्हणाले, 'वृषभावर बसण्याचं सामर्थ्य फक्त तुमच्याकडे आहे, दुसऱ्या कुणाकडे नाही.'
तव वाहनमारुह्य पातकी स्यामहं विभो । मामेवारुह देवेश विहंगः शिववाहनः
'मी तुझ्या वाहनावर बसलो तर पापी होईल; म्हणून देवराज, तूच माझ्यावर बस, कारण मी शिवाचे वाहन आहे.'
तव चाभिमुखं गानं करिष्यामि विलोकय । अथेश्वरो हनूमंतमारुरोह वृषं यथा
'मी तुझ्या समोर बसून गाणं गाईन, पाहा.' मग महेश्वर वृषभासारखा हनुमानावर बसला.
आरूढे शंकरे देवे हनूमान्कंधराशिरः । छित्त्वा त्वचं परावृत्य मुखं गायति पूर्ववत्
शंकर बसल्यावर, हनुमानाने आपलं डोकं आणि मान वळवली, त्वचा मागे घेतली आणि पूर्वीप्रमाणेच गाणं गायला लागला.
शृण्वन्गीतिसुधां शंभुर्गौतमस्य गृहं गतः । सर्वे चाप्यागतास्तत्र देवर्षिगणदानवाः
गाण्याचा अमृतरस ऐकत शंभू गौतमाच्या घरी गेला आणि तिथे सर्व देव, ऋषी आणि दैत्य एकत्र जमले.
पूजिता गौतमेनाथ भोजनावसरे सति । यच्छुष्कदारुसंभूतं गृहोपकरणादिकम्
गौतमाने जेवणाच्या वेळी सर्वांचं आदरपूर्वक स्वागत केलं आणि घरातील सुक्या लाकडापासून बनवलेली भांडी दिली.
प्ररूढमभवत्सर्वं गायमाने हनूमति । तस्मिन्गाने समस्तानां चित्रदृष्टिरतिष्ठत
हनुमान गात असताना सर्व काही फुलून आलं; त्या गाण्यात सर्वांनी अद्भुत दृश्यं पाहिली.
द्विबाहुरीशस्य पदाभिवंदनः समस्तगात्राभरणोपपन्नः । प्रसन्नमूर्तिस्तरुणः सुमध्ये विन्यस्तमूर्द्धांजलिभिः सुरैः स्तुतः
दोन हातांनी प्रभूच्या पायांना वंदन करणारा, सर्वांगाला अलंकार घातलेला, तरुण आणि प्रसन्न मूर्ती असलेला, मध्ये बसलेला, देवांनी डोक्यावर हात जोडून स्तुती केलेला.
शिरः कराभ्यां परिगृह्य शंकरो हनूमतः पूर्वमुखं चकार । पद्मासनासीन हनूमतांजलौ निधाय पादं त्वपरं मुखे च
शंकराने हनुमानाचं डोकं हातांनी धरून त्याचं तोंड आपल्या दिशेने वळवलं; कमलासनावर बसलेल्या हनुमानाने एक पाय हातात घेतला आणि दुसरा तोंडावर ठेवला.
पादांगुलीभ्यामथ नासिकां विभुः स्नेहेन जग्राह च मंदमंदम् । स्कंधे मुखे त्वंसतले च कंठे वक्षःस्थले च स्तनमध्यमे हृदि
मग प्रभूने आपले पायाचे बोटं हळुवारपणे हनुमानाच्या नाकावर ठेवले आणि आपले हात खांदा, तोंड, तळहात, मान, छाती आणि उराच्या मध्यभागी ठेवले.