ब्रह्माद्यलभ्यं देवेश दीयतां यदि रोचते । अथेशो विष्णुमालोक्य गृहीत्वा तु करं हरेः
'देवेश्वरा, जर तुला आवडत असेल, तर ब्रह्मादिकांनाही न मिळणारा वर मला दे.' मग प्रभूने विष्णूकडे पाहून, हरिचा हात हातात घेतला.
प्रहसन्नंबुजाभाक्षमित्युवाच सदाशिवः । म्लानोदरोसि गोविंद देयं ते भोजनं किमु
कमळासारख्या डोळ्यांनी हसत सदाशिव म्हणाले—'गोविंदा, तुझं पोट आत गेलेलं आहे; तुला कोणतं जेवण द्यावं?''
स्वयं प्रविश्य यदि वा स्वयं भुंक्ष्व स्वगेहवत् । गच्छ वा पार्वतीगेहं या कुक्षिं पूरयिष्यति
'तू स्वतः आत येऊन आपल्या घरीसारखं जेव, किंवा पार्वतीच्या घरी जा—ती तुझं पोट भरून टाकेल.'
इत्युक्त्वा तत्करालंबी एकांतमगमद्विभुः । आदिश्य नंदिनं देवो द्वाराध्यक्षं यथोक्तवत्
असं म्हणून, प्रभूने त्याचा हात धरून एकांतात गेला; नंदीला सांगून, देवाने द्वारपालाला योग्य त्या सूचना दिल्या.
गौतमं समुवाचायमुत्तरं विष्णुभाषणम् । सदाशिव उवाच- संपादयान्नं सर्वेषां भोक्तुकामा वयं मुने
सदाशिवांनी गौतमाला विष्णूंचे उत्तर सांगितले, "मुनिवर, सर्वांसाठी जेवण तयार कर, आम्ही सर्वजण जेवायचे आहे."
इत्युक्त्वैकांतमगमद्वासुदेवेन शंकरः । मृदुशय्यां समारुह्य शयितौ देवतोत्तमौ
हे सांगून शंकर वासुदेवासोबत एकांतात गेले. दोन्ही श्रेष्ठ देवता मऊ शय्येवर जाऊन झोपले.
अन्योन्यं भाषणं कृत्त्वा प्रोत्तस्थतुरुभावपि । गत्वा तटाकं गंभीरं स्नास्यंतौ देवसत्तमौ
एकमेकांशी बोलून दोघे उठले. मग हे दोन महान देव खोल तलावाकडे स्नानासाठी गेले.
करांबुपानमन्योन्यं पृथक्कृत्वोभयत्र च । मुनयो राक्षसाश्चैव जलक्रीडां प्रचक्रिरे
ते दोघे वेगवेगळे पाण्यात हाताने पाणी घेत होते. तेव्हा ऋषी आणि राक्षस जलक्रीडेत रमले.
अथ विष्णुर्महेशश्च जलपातानि शीघ्रतः । चक्रतुः शंकरः पद्मकिंजल्कांजलिना हरेः
मग विष्णू आणि महेश जलात वेगाने शिंपडू लागले. शंकरांनी कमळाच्या केशरांचा मूठ घेऊन ते हरीवर उधळले.
अवाकिरन्मुखे तस्य पद्मोत्फुल्लविलोचने । नेत्रे केशरसंपातान्न्यमीलयत केशवः
कमळासारख्या डोळ्यांच्या त्या हरीच्या तोंडावर ते केशर उधळले. केशवाच्या डोळ्यांवर केशर पडल्यावर त्याने डोळे मिटले.
अत्रांतरे हरेः स्कंधमारुरोह महेश्वरः । हर्युत्तमांगं बाहुभ्यां गृहीत्वा संन्यमज्जयत्
इतक्यात महेश्वर हरीच्या खांद्यावर चढले. दोन्ही हातांनी हरीचे डोके धरून त्याला पाण्यात बुडवले.
उन्मज्जयित्वा च पुनः पुनश्चापि पुनः पुनः । पीडितः स हरिः सूक्ष्मं पातयामास शंकरम्
पुन्हा पुन्हा त्याला वर काढून पुन्हा पुन्हा बुडवले. शंकरांनी दडपल्यावर हरीने हळूच शंकराला खाली पाडले.
अथ पादौ गृहीत्वा तु आचकर्ष च भ्रामयत् । अताडयद्धरेर्वक्षः पातयामास चाच्युतम्
मग त्याने हरीचे पाय पकडून ओढले आणि फिरवले. त्याने हरीच्या छातीवर मारले आणि अच्युताला खाली पाडले.
अथोत्थितो हरिस्तोयमादायंजलिना ततः । अवाकिरदथो शंभुमथ विष्णुमथो हरः
मग हरी उठून हातात पाणी घेतले आणि शंभूवर उधळले. त्यानंतर हऱ्याने विष्णूवर, आणि हराने विष्णूवर पाणी शिंपडले.
जलक्रीडैवमभवदथ चर्षिगणांतरे । जलक्रीडासंभ्रमेण विस्रस्तजटबंधनाः
अशा प्रकारे ऋषीगणांत जलक्रीडा रंगली. जलक्रीडेच्या उत्साहात त्यांची जटांची गुंफण सुटली.
अथ संभ्रमतस्तेषामन्योन्यजटबंधनम् । इतरेतरबद्धासु जटासु च मुनीश्वराः
त्या गोंधळात त्यांची जटा एकमेकांत गुंतली. त्यामुळे मोठे ऋषी एकमेकांच्या जटांनी बांधले गेले.
शक्तिमंतोऽशक्तिमतः आकर्षंति च सव्यथम् । पातयंतोन्यतश्चापि क्रोशतो रुदतस्तथा
बलवानांनी दुर्बलांना ओढले आणि त्रास दिला. काहींना खाली पाडले, काही ओरडले, काही रडू लागले.
एवं प्रवृत्ते तुमुले संभूते तोयकर्म्मणि । आकाशे नारदो हृष्टो ननर्त च ननाद च
अशा जलक्रीडेचा गोंधळ चालू असताना, आकाशात नारद आनंदाने नाचू लागले आणि मोठ्याने ओरडले.
विपंचीं नादयन्वाद्यं ललितां गीतिमुज्जगौ । सुगीत्या ललितायास्तु अगायत विधा दश
त्यांनी विपंची वाजवली आणि सुंदर गाणे गायले. त्या गोड गाण्यात दहा श्लोक गायलो.
शुश्राव गीतं मधुरं शंकरो लोकभावनः । स्वयं गातुं हि ललितं मंदं मंदं प्रचक्रमे
लोकांचे पालन करणारे शंकर ते मधुर गाणे ऐकले. मग त्यांनी स्वतः हळूहळू आणि सुंदर गाणे सुरू केले.
स्वयं गायति देवेशे मिश्रा मंगलकैशिकी । नारदे नृत्यमाने तु गायति स्वरभेदिनि
देवताधीश स्वतः गात असताना, मंगल आणि कोमल स्वर मिसळले. नारद नाचत असताना वेगवेगळ्या सुरांत गात होते.
स्वरं ध्रुवं समादाय सर्वलक्षणसंयुतम् । स्वधारामृतसंयुक्तं गानेनैवमथो जयत्
त्यांनी स्थिर स्वर धरला, सर्व गुणांनी युक्त आणि आपल्या स्वरातील अमृत मिसळून, गाण्याने विजय मिळवला.
वासुदेवो मर्दलं च कराभ्यामिदमाहनत् । अवगाहंश्चतुर्वक्त्रस्तुंबुरुर्मुखरो बभौ
वासुदेवाने आपल्या हातांनी मृदंग वाजवला आणि चार तोंड असलेल्या तुम्बुरूने मधुर गाणं गायन केलं.
तानका गौतमाद्यास्तु तूष्णीं गातुं च वायुतः । गायके मधुरं गीतं हनूमति कपीश्वरे
गौतम आणि इतर गायक गप्प बसले, पण कपिश्रेष्ठ हनुमानाने गोड गाणं गायले.
म्लानमम्लानमभवत्कृशाः पुष्टास्तदाऽभवन् । स्वां स्वां गीतिमतः सर्वे तिरस्कृत्यैव मूर्च्छिताः
काहींच्या आवाजात मरगळ आली, काहींचे बळकट झाले; सर्वांनी आपापला गायन प्रकार सोडून त्या संगीतामध्ये रंगून गेले.
तूष्णीं सर्वे समभवन्देवर्षिगणदानवाः । एकः स हनुमान्गाता श्रोतारः सर्व एव ते
सर्व देव, ऋषी आणि दैत्य गप्प झाले; फक्त हनुमान गात राहिला आणि बाकीचे सर्व श्रोते झाले.
मध्याह्नकालवितते भोजनावसरे सति । दुकूलयुगमाधत्त शृण्वन्गीतिं महेश्वरः
मध्यान्हाच्या जेवणाच्या वेळी, महेश्वराने सुंदर वस्त्रांची जोडी परिधान केली आणि गाणं ऐकत राहिला.
पीतवस्त्रद्वयं विष्णुरारक्तं चतुराननः । स्वस्वार्हाण्यथ सर्वेऽपि कृत्यं कृत्वापि कालिकम्
विष्णूने दोन पिवळी वस्त्रं घातली आणि चतुर्मुख ब्रह्मदेवाने लाल वस्त्र परिधान केली; सर्वांनी आपापली कामं पूर्ण करून कालिकेची पूजा केली.
स्वं स्वं वाहनमारुह्य निर्गताः सर्वदेवताः । गानप्रियो महेशस्तु जगाद प्लवगेश्वरम्
सर्व देवता आपापल्या वाहनावर बसून निघून गेल्या; संगीतप्रिय महेश्वराने मग कपिश्रेष्ठ हनुमानाला बोलावले.
प्लवगत्वं मयाज्ञप्तो निःशंकं वृषमारुह । मम चाभिमुखो भूत्वा गायस्वाशेषगायनम्
मी तुला वानर रूप दिलं आहे; आता संकोच न करता वृषभावर बस, माझ्या समोर ये आणि सर्व गाणी गा.