धर्ममार्गो न दृष्टो हि श्रुतो नैव कदा त्वया । लोभो मातापिता भ्राता लोभः स्वजनबांधवाः
धर्माचा मार्ग तू कधीच पाहिला नाहीस, ऐकला नाहीस; लोभच तुझा आई-वडील, भाऊ आणि सगेसोयरे झाला आहे.
पालितो लोभ एवैकस्त्यक्त्वा धर्मं सदैव हि । तस्माद्दुःखी भवाञ्जातो दारिद्रेणाति पीडितः
तू नेहमीच धर्म सोडून लोभच जपलास; म्हणूनच तू दुःखी झालास, दारिद्र्याने फार त्रस्त झालास.
दिनेदिने महातृष्णा हृदये ते प्रवर्त्तते । यदायदा गृहे द्रव्यं वृद्धिमायाति ते सदा
रोज तुझ्या मनात मोठी तृष्णा वाढत जाते; घरात धन वाढलं की, तुझी इच्छा देखील वाढते.
तृष्णया दह्यमानस्तु तदा त्वं वह्निरूपया । रात्रौ वा त्वं प्रसुप्तस्तु लोभं चिंतयसेऽधिकम्
तृष्णेच्या आगीत जळत असताना, रात्री झोपेत असो वा जागा असो, तू अजून लोभाचाच विचार करत राहतोस.
दिनं प्राप्य महामोहैर्व्यापितो हि सदैव हि । सहस्रं लक्षतः कोटिः कदावार्बुदमेव च
रोज तू मोठ्या मोहात गुंतलेला असतोस – 'माझ्याकडे कधी हजार, लक्ष, कोटी किंवा दहा कोटी येतील?' असा विचार सतत करत राहतोस.
भविष्यति कदा खर्वो निखर्वश्चाथ मे गृहे । एवं सहस्रलक्षं च कोटिरर्बुदमेव च
'माझ्या घरी कधी खरव किंवा निखरव येईल? अशा प्रकारे हजार, लक्ष, कोटी किंवा दहा कोटी कधी मिळतील?' असं तू मनाशी म्हणतोस.
खर्वो निखर्वः संजातस्तृष्णा नैव प्रगच्छति । एवं कालं परित्यज्य वृद्धिमायाति सर्वदा
खरव किंवा निखरव मिळालं तरी तुझी तृष्णा कमी होत नाही; असं करत करत वेळ निघून जातो आणि तुझी इच्छा नेहमी वाढतच राहते.
नैव दत्तं हुतं विप्र भुक्तं नैव कदा त्वया । निश्चितं भूमिमध्ये तत्क्षिप्तं पुत्रानजानते
तू कधीच दान केलं नाहीस, यज्ञ केला नाहीस, ना काही उपभोगलं आहेस, हे ब्राह्मण; जे धन तू जमिनीखाली पुरलं आहेस, त्याची तुझ्या मुलांना कल्पनाही नाही.
अन्यमेवमुपायं तु द्रव्यागमनकारणात् । कुरुषे सर्वदा विप्र लोकान्पृच्छसि बुद्धिमान्
अजून धन मिळवण्यासाठी तू नेहमी नवनवीन उपाय शोधतोस, हे ब्राह्मण; हुशारीने लोकांना विचारतोस.
खनित्रमंजनं वादं धातुवादमतःपरम् । पृच्छमानो भ्रमस्येकस्तृष्णया परिमोहितः
खनन, रसायनशास्त्र, धातूंचं ज्ञान याबद्दल विचारत राहतोस; तृष्णेने फसून, एकटा भटकत राहतोस.
सर्वांश्चिंतयसे नित्यं कल्पान्सिद्धि प्रदायकान् । प्रवेशं चित्रवर्णानां चिंतामणिं च पृच्छसि
तू नेहमी सर्व युगांचा विचार करतोस, जे सिद्धी देणारे आहेत, आणि रंगीबेरंगी रूपांच्या प्रवेशाबद्दल, तसेच इच्छित वस्तू देणाऱ्या रत्नाबद्दल विचारतोस.
तृष्णानलेनदग्धोसि सुखं नैव प्रगच्छसि । तृष्णानलप्रदीप्तोसि हाहाभूतोऽप्रचेतनः
तुला इच्छा आणि तृष्णेच्या आगीत जळावे लागत आहे, म्हणून तुला सुख मिळत नाही; तृष्णेच्या ज्वाळांनी पेटून, तू गोंधळलेला आणि शुद्धी हरवलेला आहेस.
एवंभूतोसि विप्रेंद्र गतस्त्वं कालवश्यताम् । दारपुत्रेषु तद्द्रव्यं पृच्छमानेषु वै त्वया
अशा प्रकारे, ब्राह्मणश्रेष्ठा, तू काळाच्या अधीन झालास आणि बायको-मुलांसाठी संपत्ती मिळवण्याच्या मागे लागलास, कारण ते तुझ्याकडे ती मागत होते.
कथितं नैव तद्दत्तं प्राणांस्त्यक्त्वा गतो यमम् । एवं सर्वंम याख्यातं वृत्तांतं तव पूर्वकम्
ती संपत्ती न सांगितली गेली, ना दिली गेली; शेवटी प्राण सोडून तू यमाकडे गेलास. अशा प्रकारे तुझा सगळा पूर्वीचा प्रसंग मी सांगितला.
अनेन कर्मणा विप्र निर्धनोसि दरिद्रवान् । संसारे यस्य सत्पुत्रा भक्तिमंतः सदैव हि
या कर्मामुळे, ब्राह्मणा, तू गरीब आणि दरिद्री झालास. या जगात, ज्याचे मुले नेहमी भक्त असतात, तोच खरा श्रीमंत असतो.
सुशीला ज्ञानसंपन्नाः सत्यधर्मरताः सदा । संभवंति गृहे तस्य यस्य विष्णुः प्रसीदति
ज्यांची मुले सुसंस्कारित, ज्ञानाने परिपूर्ण आणि नेहमी सत्य-धर्मात रमलेली असतात, अशी संतती त्याच्याच घरी जन्मते, ज्याच्यावर विष्णू प्रसन्न असतो.
धनं धान्यं कलत्रं तु पुत्रपौत्रमनंतकम् । सभुंक्ते मर्त्यलोके वै यस्य विष्णुः प्रसन्नवान्
ज्याच्यावर विष्णूची कृपा असते, तो माणूस या पृथ्वीवर धन, धान्य, पत्नी आणि अनंत पुत्र-पौत्र यांचा उपभोग घेतो.
विना विष्णोः प्रसादेन दाराः पुत्रा भवंति न । सुजन्म च कुले विप्र तद्विष्णोः परमं पदम्
विष्णूच्या कृपे शिवाय, ब्राह्मणा, पत्नी आणि मुले मिळत नाहीत, ना चांगल्या कुळात जन्म मिळतो; ते परम स्थान फक्त विष्णूचे आहे.
इति श्रीपद्मपुराणे पातालखंडे वैशाखमासमाहात्म्ये देवशर्मोपाख्याने एकोननवतितमोऽध्यायः
याप्रमाणे, श्रीपद्मपुराणातील पाताळखंडात वैशाखमासाच्या महात्म्याच्या देवशर्मा या कथेत नव्याणव्या अध्यायाचा समाप्ती झाली.
ऋषय ऊचुः - सूतसूतमहाप्राज्ञ जीवजीव शतंसमाः । यद्वयं पुण्यसमयं श्राविता जगतो हितम्
ऋषी म्हणाले — सूत, तू सर्व सूतांमध्ये सर्वात बुद्धिमान आहेस; शंभर वर्षे जग. तू आम्हाला हे पुण्यदायी आणि जगाच्या हिताचे कथानक ऐकवलेस.
वद भूयोऽपि भूयिष्ठं पिबामस्तावकं वचः । पायंपायं न तृप्यामो वयं सूत तदुत्तमम्
आम्हाला तुझे वचन पुन्हा पुन्हा ऐकायचे आहे; आम्ही तुझे बोल ऐकत राहिलो तरी कधीच समाधान होत नाही.
सूत उवाच- अत्राप्युदाहरंतीममितिहासं पुरातनम् । संवादमादिलोकस्य जगतां जगदीशितुः
सूत म्हणाला — येथेही मी एक प्राचीन कथा सांगतो, जी जगाचा स्वामी आणि पहिल्या जीव यांच्यातील संवाद आहे.
षट्सहस्राणिचोच्छ्रायो विस्तारेण पुनस्त्रयम् । एवं नवसहस्राणि योजनानां विधाय च
त्याची उंची सहा हजार, आणि रुंदी तीन हजार आहे; अशा प्रकारे नऊ हजार योजनांची रचना झाली.
वामया दंष्ट्रया गृह्य उद्धृतादौ वसुंधरा । दिव्यवर्षसहस्रं वै दंष्ट्रया धारिता मही
डाव्या दाताने पृथ्वी उचलून, सुरुवातीला त्याने ती धरली; त्या दातावर त्याने हजार दिव्य वर्षे पृथ्वी सांभाळली.
धर्माख्यानप्रसंगेन सोवाच विनयाद्विभुम् । पृथिव्युवाच- एते द्वादश मासा वै षष्टिर्दिनशतत्रयम्
धर्मकथनाच्या प्रसंगी, पृथ्वीने नम्रतेने प्रभूला विचारले — हे बारा महिने आणि तीनशे साठ दिवस आहेत.
एषां किमुत्तमं पुण्यं प्रियं च तव केशव । पवित्रः कार्तिको मासस्तुलासंस्थे दिवाकरे
यामध्ये, केशवा, तुला सर्वात प्रिय आणि पुण्यदायी कोणता महिना आहे? सूर्य तुला राशीत असताना कार्तिक महिना पवित्र मानला जातो.
मकरस्थे रवौ मासः पुराणे पावनः स्मृतः । मेषस्थे माधवो मासो भास्करे पठ्यते बुधैः
सूर्य मकर राशीत असताना तो महिना पुराणांमध्ये पवित्र मानला जातो; सूर्य मेष राशीत असताना, बुधजन माघ महिना म्हणून सांगतात.
मार्गशीर्षोऽपि मासानां पावनः परिकीर्तितः । एवं मासाः पवित्रास्ते वासराः केपि कीर्तिताः
मार्गशीर्ष महिना देखील सर्व महिन्यांमध्ये पवित्र म्हणून ओळखला जातो; असे हे सर्व महिने पवित्र आहेत — त्यात कोणते दिवस विशेष पवित्र मानले जातात?
युगादयो युगांताश्च तथा कल्पादयोऽपि च । सर्वेभ्योऽप्यधिकं मासमेतेभ्यो वद पावनम्
युगांची सुरुवात आणि शेवट, तसेच कल्पांची सुरुवात — या सगळ्यांपेक्षा सर्वात पवित्र असा कोणता महिना आहे, ते मला सांग.
सर्वयज्ञमय श्रीमन्नेकं निश्चित्य मे वद । वराह उवाच- विधिनाविधिनाचैव ये यजंति नराधमाः
सर्व यज्ञांचा सार असलेला एकच महिना कोणता आहे, हे ठरवून मला सांग, हे श्रीमंत. वराह म्हणाले — जे माणसे योग्य आणि अयोग्य अशा दोन्ही प्रकारे पूजा करतात,