वृत्तकस्तूरिकावेणी मध्ये सिंदूरबिंदुवत् । दधाना चित्रकं भाले सार्द्धं चंदनचित्रकैः
गोलाकार कस्तुरीचा वेणी, मधोमध कुंकवाचा ठिपका, आणि कपाळावर रंगीबेरंगी चंदनाच्या रेषा व अलंकार असलेले.
या सैव दृश्यते शांता जपंती परमं पदम् । आसीच्चंद्रप्रभो नाम राजर्षिः प्रियदर्शनः
ती शांत, परमपदाचा जप करणारी दिसते; आणि चंद्रप्रभ नावाचा एक सुंदर राजर्षी होता.
तस्य कृष्णप्रसादेन पुत्रोऽभून्मधुराकृतिः । चित्रध्वज इति ख्यातः कौमारावधि वैष्णवः
कृष्णाच्या कृपेने त्याला मधुर रूपाचा पुत्र झाला, ज्याचे नाव चित्रध्वज होते, आणि तो बाल्यापर्यंत वैष्णव होता.
स राजा सुसुतं सौम्यं सुस्थिरं द्वादशाब्दिकम् । आदेशयद्द्विजान्मंत्रं परमष्टादशाक्षरम्
त्या राजाने आपल्या बाराव्या वर्षी असलेल्या सौम्य, स्थिर पुत्राला, ब्राह्मणांकडून परम अठरा अक्षरी मंत्र शिकण्यास सांगितले.
अभिषिच्यमानः स शिशुर्मंत्रामृतमयैर्जलैः । तत्क्षणे भूपतिं प्रेम्णा नत्वोदश्रुप्रकल्पितः
मंत्रामृतमिश्रित पाण्याने अभिषेक होत असताना, त्या क्षणी त्या मुलाने प्रेमाने राजाला वंदन केले आणि डोळ्यातून अश्रू आले.
तस्मिन्दिने स वै बालः शुचिवस्त्रधरः शुचिः । हारनूपुरसूत्राद्यैर्ग्रैवेयांगदकंकणैः
त्या दिवशी तो मुलगा शुद्ध वस्त्र घालून, हार, पैंजण, दोरे, गळ्यातील माळा, अंगद आणि कंकणांनी सजलेला होता.
विभूषितो हरेर्भक्तिमुपस्पृश्यामलाशयः । विष्णोरायतनं गत्वा स्थित्वैकाकी व्यचिंतयत्
अशा प्रकारे सजलेला, निर्मळ मनाने, त्याने हरिप्रती भक्तीने स्पर्श केला, विष्णूच्या मंदिरात गेला आणि एकटा उभा राहून ध्यान केले.
कथं भजामि तं भक्तं मोहनं गोपयोषिताम् । विक्रीडंतं सदा ताभिः कालिंदीपुलिने वने
मी त्या भक्ताचे, जो गोपिकांचा प्रिय आहे, जो नेहमी त्यांच्या सोबत कालिंदीच्या काठी, वनात क्रीडा करतो, कसे पूजन करू? असा विचार केला.
इत्थमत्याकुलमतिश्चिंतयन्नेव बालकः । अथापपरमां विद्यां स्वप्नं च समवाप्यत
अशा प्रकारे मनात खूप गोंधळलेला तो मुलगा, मग त्याला परम विद्या आणि एक अद्भुत स्वप्न लाभले.
आसीत्कृष्णप्रतिकृतिः पुरतस्तस्य शोभना । शिलामयी स्वर्णपीठे सर्वलक्षणलक्षिता
त्याच्या समोर सुंदर कृष्णमूर्ती प्रकट झाली, जी दगडाची होती, सुवर्णासनावर विराजमान होती, आणि सर्व शुभ लक्षणांनी युक्त होती.
साभूदिंदीवरश्यामा स्निग्धलावण्यशालिनी । त्रिभंगललिताकार शिखंडी पिच्छभूषणा
ती निळ्या कमळासारखी काळी, कोमल सौंदर्याने उजळलेली, त्रिभंग लयबद्ध आकृती असलेली, आणि डोक्यावर मोरपिसाचा मुकुट घातलेली होती.
कूजयंती मुदा वेणुं कांचनीमधरेऽर्पिताम् । दक्षसव्यगताभ्यां च सुंदरीभ्यां निषेविताम्
तिने आनंदाने सोन्याची बासरी ओठांवर ठेवून वाजवली, आणि तिच्या उजवीकडे व डावीकडे दोन सुंदर सखी उभ्या होत्या.
वर्द्धयंतीं तयोः कामं चुंबनाश्लेषणादिभिः । दृष्ट्वा चित्रध्वजः कृष्णं तादृग्वेषविलासिनम्
चुंबनं, मिठ्या आणि अशा प्रकारांनी त्यांची इच्छा वाढताना पाहून, चित्रध्वजाने कृष्णाला तशाच वेषात आणि रूपात रममाण होताना पाहिलं.
अवनम्य शिरस्तस्मै पुरो लज्जितमानसः । अथोवाच हरिर्दक्षपार्श्वगां प्रेयसीं हसन्
मग लाजून, डोकं खाली घालून, हरिने डाव्या बाजूला उभी असलेल्या आपल्या प्रियेवर हसत हसत बोलायला सुरुवात केली.
सलज्जं परमं चैनं स्वशरीरासनागतम् । निर्मायात्मसमं दिव्यं युवतीरूपमद्भुतम्
लाजतच, त्याने आपल्या शरीरावर बसलेल्या, स्वतःसारख्या दिव्य आणि अद्भुत रूपात असलेल्या त्या युवतीला तिचं खरं रूप दाखवलं.
चिंतयस्व शरीरेण ह्यभेदं मृगलोचने । अथो त्वदंगतेजोभिः स्पृष्टस्त्वद्रूपमाप्स्यति
हिरव्या डोळ्याच्या प्रिये, तू तुझ्या शरीराचं तिच्या शरीराशी एकरूप होणं मनात ठेवलं पाहिजे; मग तुझ्या अंगाचा तेज तिच्या अंगाला स्पर्शेल आणि ती तुझ्यासारखं रूप धारण करेल.
ततः सा पद्मपत्राक्षी गत्वा चित्रध्वजांतिकम् । निजांगकैस्तदंगानामभेदं ध्यायती स्थिता
मग ती कमळासारख्या डोळ्यांची युवती चित्रध्वजाजवळ गेली आणि तिथे उभी राहून, आपल्या अंगाचं त्या रूपाच्या अंगाशी एकरूप होणं ध्यानात धरू लागली.
अथास्यास्त्वंगतेजांसि तदंगं पर्यपूरयन् । स्तनयोर्ज्योतिषा जातौ पीनौ चारुपयोधरौ
मग तिच्या अंगाचं तेज त्या रूपात भरलं; तिच्या छातीच्या प्रकाशातून दोन भरगच्च, सुंदर स्तन प्रकट झाले.
नितंबज्योतिषा जातं श्रोणिबिंबं मनोहरम् । कुंतलज्योतिषा केशपाशोऽभूत्करयोः करौ
तिच्या कंबरेच्या प्रकाशातून मोहक, गोल नितंब तयार झाले; केसांच्या तेजातून सुंदर केसांचा गुच्छ, आणि हातांच्या तेजातून दोन सुंदर हात प्रकट झाले.
सर्वमेवं सुसंपन्नं भूषावासः स्रगादिकम् । कलासु कुशला जाता सौरभेनांतरात्मनि
अशा प्रकारे, सर्व अंग, दागिने, वस्त्र, हार इत्यादी सर्व काही सुंदरपणे साकारले गेले; ती कलांमध्ये कुशल झाली आणि तिच्या अंतरात्म्यात सुगंध दरवळू लागला.
दीपाद्दीपमिवालोक्य सुभगां भुवि कन्यकाम् । चित्रध्वजां त्रपाभंगि स्मितशोभां मनोहराम्
पृथ्वीवर त्या भाग्यवान कन्येला, जणू एक दिवा दुसऱ्या दिव्याप्रमाणे उजळलेली पाहून, चित्रध्वजाने तिच्या लाजेचा अडसर गेला आणि तिच्या मोहक हास्याची छटा पाहिली.
प्रेम्णा गृहीत्वा करयोः सा तामपहरन्मुदा । गोविंदवामपार्श्वस्थां प्रेयसीं परिरभ्य च
प्रेमाने, आनंदाने त्याने तिचा हात धरला आणि तिला सोबत नेलं; आणि गोविंदाच्या डाव्या बाजूला उभ्या असलेल्या आपल्या प्रियेचा आलिंगन केला.
उवाच तव दासीयं नाम चास्याश्चकार य । सेवां चास्यै वद प्रीत्या यथाभिरुचितां प्रियाम्
त्याने सांगितलं, 'ही तुझी दासी आहे,' आणि तिला ते नाव दिलं; 'तुला जशी सेवा आवडेल ती प्रेमाने तिला सांग.'
अथ चित्रकलेत्येतन्नाम चात्ममतेन सा । चकार चाह सेवार्थं धृत्वा चापि विपंचिकाम्
मग तिने स्वतःच्या इच्छेने चित्रकला हे नाव घेतलं आणि सेवेसाठी वीणा हातात घेतली.
सदा त्वं निकटे तिष्ठ गायस्व विविधैः स्वरैः । गुणात्मन्प्राणनाथस्य तवायं विहितो विधिः
तू नेहमी जवळच राहा, विविध सुरांत गाणं गा; हा तुझ्या जीवननाथासाठी तुला दिलेला धर्म आहे, गुणवान प्रिये.
अथ चित्रकला त्वाज्ञां गृहीत्वानम्य माधवम् । तत्प्रेयस्याश्च चरणं गृहीत्वा पादयो रजः
मग चित्रकलेने तुझी आज्ञा ऐकून माधवाला वंदन केलं आणि त्याच्या प्रियेच्या पायांवर डोकं ठेवून पायांची धूळ घेतली.
जगौ सुमधुरं गीतं तयोरानंदकारणम् । अथ प्रीत्योपगूढा सा कृष्णेनानंदमूर्तिना
तिने अतिशय मधुर गाणं गायिलं, ज्यामुळे त्या दोघांना आनंद मिळाला; मग कृष्णाने, आनंदमूर्तीने, तिला प्रेमाने मिठी मारली.
यावत्सुखांबुधौ पूर्णा तावदेवाप्यबुध्यत । चित्रध्वजो महाप्रेमविह्वलः स्मरतत्परः
ते दोघं आनंदाच्या सागरात बुडाले असताना, चित्रध्वज प्रेमाने भारावून, कामाच्या विचारात मग्न राहिला आणि त्याला काहीच कळलं नाही.
तमेव परमानंदं मुक्तकंठो रुरोद ह । तदारभ्य रुदन्नेव मुक्त्वा हरिविचारकम्
तो मुक्त कंठाने त्या परमानंदासाठी रडू लागला; त्या दिवसापासून, रडतच त्याने हरीशिवाय दुसरा कोणताही विचार सोडून दिला.
आभाषितोऽपि पित्राद्यैर्नैवावोचद्वचः क्वचित् । मासमात्रं गृहे स्थित्वा निशीथे कृष्णसंश्रयः
वडील आणि इतरांनी बोलावलं तरीही त्याने एकही शब्द बोलला नाही; फक्त एक महिना घरात राहून, मध्यरात्री तो कृष्णाच्या आश्रयाला गेला.