विन्यस्ता कंबुकंठेऽस्या भाति गुंजावलि शुभा । परोक्षेपि च कृष्णस्य कांतिभिश्च स्मरार्दिता
तिच्या शंखासारख्या गळ्यात सुंदर गुंजेच्या माळा शोभतात; कृष्ण नजरेआड असला तरी त्याच्या तेजाची ओढ तिला सतत लागून राहते.
सखीभिर्वादयंतीभिर्गायंती सुस्वरं परम् । नर्त्तयेत्प्रियवेषेण वेषयित्वा वधूमिमाम्
सखींसोबत वाद्ये वाजवत, गोड आवाजात गात, ती प्रिय वेषात या वधूला सजवून नाचवते.
वारंवारं च गोविंदं भावेनालिंग्य चुंबति । प्रियासौ सर्वगोपीनां कृष्णस्याप्यतिवल्लभा
ती पुन्हा पुन्हा गोविंदाला भक्तीने मिठी मारते, चुंबन देते; ती सर्व गोपींमध्ये प्रिय, आणि कृष्णालाही अत्यंत आवडती आहे.
श्वेतकेतोः सुतः कश्चिद्वेदवेदांगपारगः । सर्वमेव परित्यज्य प्रचंडं तप आस्थितः
श्वेतकेतूचा एक पुत्र, वेद आणि त्यांच्या शाखांमध्ये पारंगत, सर्व काही सोडून कठोर तपश्चर्या करू लागला.
मुरारेः सेवितपदां सुधामधुरनादिनीम् । गोविंदस्य प्रियां शक्तिं ब्रह्मरुद्रादिदुर्गमाम्
गोविंदाच्या प्रिय शक्तीचे, ज्यांचे पाय मुरारीने सेविले आहेत, ज्यांचा आवाज अमृतासारखा गोड आहे, आणि ब्रह्मा, रुद्र यांसारख्या देवतांना देखील जे अप्राप्य आहेत.
भजंतीमेकभावेन श्रियमेव मनोहराम् । ध्यायञ्जजाप सततं मंत्रमेकादशाक्षरम्
ज्यांनी एकचित्ताने फक्त मोहक श्रीचेच ध्यान केले, आणि नेहमी एकादश अक्षरी मंत्राचा जप केला.
हसितं सकलं कृत्वा बतमायेषु योजयन् । कांत्यादिभिर्हसंतीभिर्वासयंत्यभितो जगत्
जगातील सर्व गोष्टी आनंदी करून, त्या मायेच्या संबंधाने जोडून, सौंदर्य व इतर गुणांनी हसणाऱ्या दिव्यांनी ती साऱ्या जगात आनंद पसरवते.
वसंते वसतेत्येवं मंत्रार्थं चिंतयन्सदा । सोऽपि कल्पद्वयेनैव सिद्धोऽत्र जनिमाप्तवान्
'ती वसंत ऋतूत वास करते' या मंत्राचा अर्थ नेहमी ध्यानात ठेवून, त्याने दोन कल्पांच्या साधनेने या जन्मात सिद्धी प्राप्त केली.
सेयं बालायते पुत्री कृशांगी कुड्मलस्तनी । मुक्तावलिलसत्कंठी शुद्धकौशेयवासिनी
ती एक तरुणी मुलगी दिसते, नाजूक शरीराची, कळीसारखी उन्नत स्तन असलेली, मोत्यांच्या हाराने गळा सजलेली, आणि शुद्ध रेशमी वस्त्र परिधान केलेली.
मुक्ताच्छुरितमंजीरकंकणांगदमुद्रिका । बिभ्रती कुंडले दिव्ये अमृतस्राविणी शुभे
मोत्यांनी मढवलेली पैंजण, कंकण, अंगद आणि मुद्रिका घातलेली, अमृतधारांनी ओतप्रोत असलेली सुंदर दिव्य कुंडले तिने परिधान केली आहेत.
वृत्तकस्तूरिकावेणी मध्ये सिंदूरबिंदुवत् । दधाना चित्रकं भाले सार्द्धं चंदनचित्रकैः
गोलाकार कस्तुरीचा वेणी, मधोमध कुंकवाचा ठिपका, आणि कपाळावर रंगीबेरंगी चंदनाच्या रेषा व अलंकार असलेले.
या सैव दृश्यते शांता जपंती परमं पदम् । आसीच्चंद्रप्रभो नाम राजर्षिः प्रियदर्शनः
ती शांत, परमपदाचा जप करणारी दिसते; आणि चंद्रप्रभ नावाचा एक सुंदर राजर्षी होता.
तस्य कृष्णप्रसादेन पुत्रोऽभून्मधुराकृतिः । चित्रध्वज इति ख्यातः कौमारावधि वैष्णवः
कृष्णाच्या कृपेने त्याला मधुर रूपाचा पुत्र झाला, ज्याचे नाव चित्रध्वज होते, आणि तो बाल्यापर्यंत वैष्णव होता.
स राजा सुसुतं सौम्यं सुस्थिरं द्वादशाब्दिकम् । आदेशयद्द्विजान्मंत्रं परमष्टादशाक्षरम्
त्या राजाने आपल्या बाराव्या वर्षी असलेल्या सौम्य, स्थिर पुत्राला, ब्राह्मणांकडून परम अठरा अक्षरी मंत्र शिकण्यास सांगितले.
अभिषिच्यमानः स शिशुर्मंत्रामृतमयैर्जलैः । तत्क्षणे भूपतिं प्रेम्णा नत्वोदश्रुप्रकल्पितः
मंत्रामृतमिश्रित पाण्याने अभिषेक होत असताना, त्या क्षणी त्या मुलाने प्रेमाने राजाला वंदन केले आणि डोळ्यातून अश्रू आले.
तस्मिन्दिने स वै बालः शुचिवस्त्रधरः शुचिः । हारनूपुरसूत्राद्यैर्ग्रैवेयांगदकंकणैः
त्या दिवशी तो मुलगा शुद्ध वस्त्र घालून, हार, पैंजण, दोरे, गळ्यातील माळा, अंगद आणि कंकणांनी सजलेला होता.
विभूषितो हरेर्भक्तिमुपस्पृश्यामलाशयः । विष्णोरायतनं गत्वा स्थित्वैकाकी व्यचिंतयत्
अशा प्रकारे सजलेला, निर्मळ मनाने, त्याने हरिप्रती भक्तीने स्पर्श केला, विष्णूच्या मंदिरात गेला आणि एकटा उभा राहून ध्यान केले.
कथं भजामि तं भक्तं मोहनं गोपयोषिताम् । विक्रीडंतं सदा ताभिः कालिंदीपुलिने वने
मी त्या भक्ताचे, जो गोपिकांचा प्रिय आहे, जो नेहमी त्यांच्या सोबत कालिंदीच्या काठी, वनात क्रीडा करतो, कसे पूजन करू? असा विचार केला.
इत्थमत्याकुलमतिश्चिंतयन्नेव बालकः । अथापपरमां विद्यां स्वप्नं च समवाप्यत
अशा प्रकारे मनात खूप गोंधळलेला तो मुलगा, मग त्याला परम विद्या आणि एक अद्भुत स्वप्न लाभले.
आसीत्कृष्णप्रतिकृतिः पुरतस्तस्य शोभना । शिलामयी स्वर्णपीठे सर्वलक्षणलक्षिता
त्याच्या समोर सुंदर कृष्णमूर्ती प्रकट झाली, जी दगडाची होती, सुवर्णासनावर विराजमान होती, आणि सर्व शुभ लक्षणांनी युक्त होती.
साभूदिंदीवरश्यामा स्निग्धलावण्यशालिनी । त्रिभंगललिताकार शिखंडी पिच्छभूषणा
ती निळ्या कमळासारखी काळी, कोमल सौंदर्याने उजळलेली, त्रिभंग लयबद्ध आकृती असलेली, आणि डोक्यावर मोरपिसाचा मुकुट घातलेली होती.
कूजयंती मुदा वेणुं कांचनीमधरेऽर्पिताम् । दक्षसव्यगताभ्यां च सुंदरीभ्यां निषेविताम्
तिने आनंदाने सोन्याची बासरी ओठांवर ठेवून वाजवली, आणि तिच्या उजवीकडे व डावीकडे दोन सुंदर सखी उभ्या होत्या.
वर्द्धयंतीं तयोः कामं चुंबनाश्लेषणादिभिः । दृष्ट्वा चित्रध्वजः कृष्णं तादृग्वेषविलासिनम्
चुंबनं, मिठ्या आणि अशा प्रकारांनी त्यांची इच्छा वाढताना पाहून, चित्रध्वजाने कृष्णाला तशाच वेषात आणि रूपात रममाण होताना पाहिलं.
अवनम्य शिरस्तस्मै पुरो लज्जितमानसः । अथोवाच हरिर्दक्षपार्श्वगां प्रेयसीं हसन्
मग लाजून, डोकं खाली घालून, हरिने डाव्या बाजूला उभी असलेल्या आपल्या प्रियेवर हसत हसत बोलायला सुरुवात केली.
सलज्जं परमं चैनं स्वशरीरासनागतम् । निर्मायात्मसमं दिव्यं युवतीरूपमद्भुतम्
लाजतच, त्याने आपल्या शरीरावर बसलेल्या, स्वतःसारख्या दिव्य आणि अद्भुत रूपात असलेल्या त्या युवतीला तिचं खरं रूप दाखवलं.
चिंतयस्व शरीरेण ह्यभेदं मृगलोचने । अथो त्वदंगतेजोभिः स्पृष्टस्त्वद्रूपमाप्स्यति
हिरव्या डोळ्याच्या प्रिये, तू तुझ्या शरीराचं तिच्या शरीराशी एकरूप होणं मनात ठेवलं पाहिजे; मग तुझ्या अंगाचा तेज तिच्या अंगाला स्पर्शेल आणि ती तुझ्यासारखं रूप धारण करेल.
ततः सा पद्मपत्राक्षी गत्वा चित्रध्वजांतिकम् । निजांगकैस्तदंगानामभेदं ध्यायती स्थिता
मग ती कमळासारख्या डोळ्यांची युवती चित्रध्वजाजवळ गेली आणि तिथे उभी राहून, आपल्या अंगाचं त्या रूपाच्या अंगाशी एकरूप होणं ध्यानात धरू लागली.
अथास्यास्त्वंगतेजांसि तदंगं पर्यपूरयन् । स्तनयोर्ज्योतिषा जातौ पीनौ चारुपयोधरौ
मग तिच्या अंगाचं तेज त्या रूपात भरलं; तिच्या छातीच्या प्रकाशातून दोन भरगच्च, सुंदर स्तन प्रकट झाले.
नितंबज्योतिषा जातं श्रोणिबिंबं मनोहरम् । कुंतलज्योतिषा केशपाशोऽभूत्करयोः करौ
तिच्या कंबरेच्या प्रकाशातून मोहक, गोल नितंब तयार झाले; केसांच्या तेजातून सुंदर केसांचा गुच्छ, आणि हातांच्या तेजातून दोन सुंदर हात प्रकट झाले.
सर्वमेवं सुसंपन्नं भूषावासः स्रगादिकम् । कलासु कुशला जाता सौरभेनांतरात्मनि
अशा प्रकारे, सर्व अंग, दागिने, वस्त्र, हार इत्यादी सर्व काही सुंदरपणे साकारले गेले; ती कलांमध्ये कुशल झाली आणि तिच्या अंतरात्म्यात सुगंध दरवळू लागला.