राजोवाच- इदानीं केन पुण्येन सुतो वै जायते प्रभो । अपुत्रस्य मनुष्याणां जीवनं हि निरर्थकम्
राजा म्हणाला: 'आता कोणत्या पुण्यामुळे मला पुत्र होईल? कारण ज्याला मूल नाही, त्याचे जीवन खरं तर व्यर्थ आहे.'
व्यास उवाच- सवस्त्रं चैव कूष्मांडं वृषभं ससुवर्णकम् । देहि दानं ब्राह्मणस्य कुरु बालव्रतं तथा
व्यास म्हणाले: 'ब्राह्मणाला वस्त्र, कोहळा, बैल आणि थोडं सोनं दान दे. तसेच, लहान मुलांना जेवण घालण्याचा व्रत पाळ.'
गौरीं कन्यां तथा देहि पुराणश्रवणं कुरु । पुत्रो वै जायते तत्र सर्वपातकनाशनम्
'गौरी नावाची कन्या दान कर, आणि पुराणाचे श्रवण कर. असे केल्याने तुला पुत्र होईल आणि सर्व पापांचा नाश होईल.'
ब्रह्मोवाच- इति श्रुत्वा ततो राजा व्यासोक्तं दानमुत्तमम् । पुराणश्रवणं चैव चकार गतकिल्बिषः
ब्रह्मा म्हणाले: 'हे ऐकून, राजाने व्यासांनी सांगितलेले उत्तम दान दिले आणि पुराणाचे श्रवण केले, त्यामुळे त्याचे सर्व पाप नष्ट झाले.'
ततः पुत्रो वर्षमध्ये बभूव सर्वपूजितः । अभूद्राजा सार्वभौमः सुंदरः कुलनायकः
मग एका वर्षात त्याला सर्वांनी पूजला जाणारा पुत्र झाला. तो सुंदर, सर्वांचा राजा आणि आपल्या कुळाचा प्रमुख झाला.
सूत उवाच- य इदं शृणुयाद्भक्त्या करोति दानमुत्तमम् । अपुत्रो लभते पुत्रं संक्षेपात्कथितं मया
सूतम्हणाले: 'जो कोणी हे भक्तीभावाने ऐकतो किंवा हे उत्तम दान करतो, त्याला जर मूल नसेल तरी पुत्र मिळतो. हे मी थोडक्यात सांगितले.'
भक्त्या श्रुत्वा तु या नारी कुर्याद्ब्राह्मणपूजनम् । सुपुत्रा सा भवेन्नित्यं शास्त्रोक्तविधिना द्विज
जो स्त्री हे भक्तीने ऐकून ब्राह्मणांची शास्त्रानुसार पूजा करते, ती नेहमीच सुसंस्कारित पुत्रांना जन्म देते, हे द्विजा.
सुवर्णं रजतं वस्त्रं पुष्पमाल्यं च चंदनम् । यो दद्यात्पुस्तके भक्त्या सर्वपापप्रणाशनम्
जो भक्तीभावाने ग्रंथाला सोनं, चांदी, वस्त्र, फुलं, हार किंवा चंदन अर्पण करतो, त्याची सर्व पापं नष्ट होतात.
पूर्वजन्मनि यो मूढो ब्रह्मबालकघातकः । तस्य क्रूरो भवेत्पुत्रः सप्तजन्मांतरैर्द्विजः
पूर्वजन्मी ज्याने अज्ञानाने एखाद्या ब्राह्मण बालकाचा वध केला असेल, त्याला सात जन्मांनंतर क्रूर स्वभावाचा मुलगा होतो.
शौनक उवाच- केन पुण्येन भो सूत वैकुंठं समवाप्यते । तद्वदस्व शृण्वतो मे पोतो हि भवसागरे
शौनक म्हणाले— सूताजी, कोणत्या पुण्यामुळे वैकुंठ मिळते? कृपया मला सांगा, कारण तुमचे शब्द ऐकताना ते मला संसारसागरातून पार नेणारी होडी वाटतात.
सूत उवाच- साधुसाधु मुनिश्रेष्ठ सर्वमंगलकारक । कथयामि समासेन शृण्वतां पापनाशनम्
सूत म्हणाले— अरे मुनीश्रेष्ठ, तुझा प्रश्न फारच उत्तम आहे, तो सर्व मंगल घडवणारा आहे. मी तुला थोडक्यात सांगतो, जे ऐकणाऱ्यांचे पाप नष्ट करणारे आहे.
विष्णवे ब्राह्मणायैव मृदावेश्मविनिर्मितम् । यो वै दद्याद्द्विजश्रेष्ठ तस्य पुण्यं निशामय
ब्राह्मणश्रेष्ठा, जो कोणी विष्णूला किंवा ब्राह्मणाला मातीचे घर देतो, त्याला मिळणारे पुण्य ऐक.
विष्णुलोके च स विप्रः सर्वपापविवर्जितः । सौधवासी भवेन्नित्यं विष्णुलोके प्रपूज्यते
विष्णुलोकात तो ब्राह्मण सर्व पापांपासून मुक्त होऊन नेहमी राजवाड्यात राहतो आणि विष्णुलोकात त्याचा सन्मान केला जातो.
विष्णवे सौधगेहं यो दद्याद्वै ब्राह्मणाय च । हरेर्न्निकेतनं प्राप्य स्वर्गवासी भवेद्ध्रुवम्
जो कोणी विष्णूला किंवा ब्राह्मणाला राजवाड्यासारखे घर देतो, तो नक्कीच हरिच्या निवासात पोहोचतो आणि स्वर्गात राहतो.
अंते विष्णुपुरं गत्वा युक्तः कोटिकुलैर्द्विज । स्वर्णसौधे गृहे स्थित्वा कुर्याद्भोगं यथासुखम्
शेवटी, द्विजा, तो विष्णुपुरीत जातो, आपल्या अनेक नातलगांनी वेढलेला असतो, सोन्याच्या राजवाड्यात राहतो आणि मनासारखे सुख उपभोगतो.
ब्राह्मणस्थापने पुण्यं यद्वै भवति भो मुने । संख्यां कर्तुमशक्तस्तु तद्वेधाः सर्वकारकः
मुनी, ब्राह्मणाची स्थापना केल्याने जे पुण्य मिळते, ते मोजता येत नाही; सर्वकाही करणारा विधाता तेच जाणतो.
गण्यंते रेणवश्चैव गण्यंते वृष्टिबिंदवः । न गण्यंते विधात्रापि ब्रह्मसंस्थापने फलम्
धुळीचे कण आणि पावसाचे थेंब मोजता येतील, पण ब्राह्मणाची स्थापना केल्याचे फळ विधात्यालाही मोजता येत नाही.
नारदेन पुरा ब्रह्मा पृष्टः संसारसंभवः । वेधास्तं कथयामास तच्छृणुष्व महामुने
पूर्वी नारदाने ब्रह्माला संसाराच्या उत्पत्तीबद्दल विचारले होते; तेव्हा विधात्याने त्याला सांगितले—हे महा मुनी, ते ऐक.
पुरासीद्द्वापरे ब्रह्मन्वारनारी सुशोभना । सुकेशी हरिणीनेत्रा सुमध्या चारुहासिनी
ब्राह्मण, द्वापरयुगात वारनारी नावाची एक सुंदर वेश्या होती, तिचे केस सुंदर, डोळे हरिणासारखे, कंबर सडपातळ आणि हास्य मोहक होते.
नाम्ना सा चंचलापांगी ययौ देशांतरं कदा । सर्वपापसमायुक्ता नरके पातयंति च
तिला चंचलापांगी असे नाव होते. एकदा ती दुसऱ्या देशात गेली; सर्व पापांनी भरलेली असल्याने तिला नरकात पडावे लागणार होते.
संगेन सिंधुनाकांक्षी जनान्देवालयं गता । तत्र क्षणं सोपविष्टा तांबूलभक्षणं कृतम्
सहकाऱ्यांसोबत नदी पार करण्याची इच्छा ठेवून ती एका देवळात गेली; तिथे थोडा वेळ बसून तिने तांबूल खाल्ले.
शेषं चूर्णं सौधभित्तौ दत्वा निम्ने कुतूहलात् । ततो गता जारकांक्षी धनार्थं नगरं प्रति
कौतुकाने, तिने उरलेले तांबूलाचे चूर्ण राजवाड्याच्या भिंतीवर खाली ठेवले आणि मग प्रियकर व धनाच्या इच्छेने ती शहराकडे निघाली.
जारेण केनचित्सार्द्धं संकेतः सहसा कृतः । संकेतं तु गता वेश्या वनं रात्रौ विमोहिता
एका प्रियकरासोबत अचानक भेट ठरली; वेश्या रात्री जंगलात त्या ठिकाणी गेली आणि गोंधळली.
संकेतं नागतो वैश्यो व्यशंकिष्टविलोकिता । कथं कांतो नागतो मे सर्पव्याघ्रैश्च भक्षितः
व्यापारी त्या ठिकाणी आला नाही; ती काळजीने विचार करू लागली, 'माझा प्रिय का आला नाही? साप किंवा वाघांनी त्याला खाल्ले का?'
संकेतनं कथं हित्वा गतः किं कामविह्वलः । अन्यया ज्ञातया सार्द्धमभिलाषी भवेत्किमु
'तो भेट ठरवूनही का आला नाही? कामवासनेने पछाडला गेला का? कदाचित ओळखीच्या दुसऱ्या स्त्रीसोबत गेला असेल?'
परामृष्यैतद्हृद्यंतः कोटपालभयाद्द्विज । नगरं नागता सा हि रुद्धे लोकपथे तमैः
अशी मनात विचार करत, द्विजा, कोठारपालांच्या भीतीने तिने शहरात जाणे टाळले, कारण रस्ता अंधारामुळे बंद झाला होता.
एतस्मिन्नंतरे व्याघ्रः कामरूपी बलात्क्षुधी । प्रेषितः कालदेवेनाग्रसदागत्य तां द्विज
तेवढ्यात, त्या ठिकाणी एक वाघ, जो इच्छेप्रमाणे रूप बदलू शकतो आणि प्रचंड भुकेला होता, मृत्युदेवतेने पाठवला होता, अचानक तिथे प्रकट झाला, हे द्विजा.
ततस्तु यमुनाभ्रातुर्दूतास्ते भीमवर्षिणः । आगता गिरिकूटांगा नेतुं तां पापकर्मणा
नंतर, यमुनाचा भाऊ आणि भीषण वादळांचा कर्ता असलेल्या यमाचे दूत, डोंगराच्या कड्यावरून आले आणि त्या पापी स्त्रीला घेऊन जायला आले.
वक्रपादा वक्रमुखा उन्नासा बहुदंष्ट्रिणः । चर्मरज्जूर्मुद्गरांश्च गृहीत्वा पांशुलां द्विज
त्यांचे पाय वाकडे, तोंडे टेढी, नाक वर उंचावलेली, मोठ्या दातांनी भरलेली, हातात कातडीच्या दोऱ्या आणि गदा घेऊन, धुळीने माखलेली, हे द्विजा—
बंधयामासुरुन्मत्ता गणिकां चर्म्मरज्जुभिः । शंखचक्रगदापद्मधारिणो वनमालिनः
त्या वेडसर दूतांनी त्या वेश्या स्त्रीला कातडीच्या दोऱ्यांनी बांधले; पण त्याच वेळी, शंख, चक्र, गदा आणि कमळ धारण केलेले, वनमाळा घातलेले दिव्य पुरुष—