कीटाः पिपीलिकाश्चैव ये चान्ये मृगपक्षिणः । कालेन निधनं प्राप्ता अविमुक्ते वरानने
कीटक, मुंग्या आणि इतर सर्व प्राणी, पक्षी, हे अविमुक्तमध्ये मृत्यू पावले, हे सुंदर मुखी—
चंद्रार्द्धमौलयस्त्र्यक्षा महावृषभवाहनाः । शिवे मम पुरे देवि जायंते तत्र मानवाः
चंद्रकोर मस्तकी, तीन डोळे असलेले, मोठ्या वृषभावर बसणारे जे देवाचे भक्त आहेत, हे देवी, माझ्या नगरीत ते मानव म्हणून जन्म घेतात.
नाविमुक्ते मृतः कश्चिन्नरकं याति किल्बिषी । ईश्वरानुगृहीता हि सर्वे यांति परां गतिम्
अविमुक्तमध्ये जो कोणी मरण पावतो, कितीही पापी असला तरी नरकात जात नाही; सर्वांना ईश्वराची कृपा मिळते आणि ते उच्चतम स्थान प्राप्त करतात.
मोक्षं सुदुर्ल्लभं मत्वा संसारं चातिभीषणम् । अश्मना चरणौ भंक्त्वा वाराणस्यां वसेन्नरः
मोक्ष अत्यंत दुर्मिळ आहे आणि संसार फार भयंकर आहे असे समजून, माणसाने दगडाने आपले पाय फोडूनसुद्धा वाराणसीत राहावे.
दुर्ल्लभा तपसा चापि मृतस्य परमेश्वरि । यत्र तत्र विपन्नस्य गतिः संसारमोक्षणी
हे परमेश्वरी, इतर कुठेही मरण आलेल्याला तप करूनसुद्धा ती मुक्ती सहज मिळत नाही; पण अविमुक्तमध्ये संसारातून मुक्त होण्याचा मार्ग निश्चित मिळतो.
प्रसादाज्जायते सम्यक्मम शैलेंद्रनंदिनि । अप्रवृद्धा न पश्यंति मम मायाविमोहिताः
माझ्या कृपेनेच, हे शैलेन्द्रनंदिनी, खऱ्या अर्थाने तिथे जन्म मिळतो; जे परिपक्व नाहीत, त्यांना माझ्या मायेमुळे सत्य दिसत नाही.
विण्मूत्ररेतसां मध्ये ते वसंति पुनः पुनः । हन्यमानोऽपि यो विद्वान्वसेद्विघ्नशतैरपि
मलमूत्र आणि वीर्य यांच्या मध्ये ते पुन्हा पुन्हा राहतात; तरीही शंभर अडचणी आल्या तरी ज्ञानी माणसाने तिथेच राहावे.
स याति परमं स्थानं यत्र गत्वा न शोचति । जन्ममृत्युजरामुक्तं परं यांति शिवालयम्
तो सर्वोच्च स्थान प्राप्त करतो, जिथे गेल्यावर पुन्हा दुःख राहत नाही; जन्म, मृत्यू आणि वार्धक्य यापासून मुक्त होऊन तो शिवाच्या निवासस्थानी जातो.
अपुनर्मरणानां हि सा गतिर्मोक्षकांक्षिणाम् । यां प्राप्य कृतकृत्यः स्यादिति मन्यंति पंडिताः
तीच अवस्था आहे जिथे पुन्हा मृत्यू नाही, तीच मुक्तीच्या इच्छुकांची अंतिम मंजिल आहे; ती प्राप्त केल्यावर सर्व कर्तव्य पूर्ण झाले असे पंडित मानतात.
न दानैर्न तपोभिश्च न यज्ञैर्नापि विद्यया । प्राप्यते गतिरुत्कृष्टा याविमुक्ते तु लभ्यते
दानाने, तपाने, यज्ञाने किंवा विद्या शिकूनसुद्धा ती उच्च अवस्था मिळत नाही; पण अविमुक्तमध्ये ती सहज मिळते.
नानावर्णा विवर्णाश्च चांडालाद्या जुगुप्सिताः । किल्बिषैः पूर्णदेहाश्च विशिष्टैः पातकैस्तथा
नाना जातीचे, वर्णहीन, चांडाळ वगैरे तिरस्कृत, ज्यांचे शरीर मोठ्या पापांनी भरलेले आहे—
भेषजं परमं तेषामविमुक्तं विदुर्बुधाः । अविमुक्तं परं ज्ञानमविमुक्तं परं पदम्
त्यांच्यासाठी अविमुक्त हेच श्रेष्ठ औषध आहे असे ज्ञानी मानतात; अविमुक्त हेच श्रेष्ठ ज्ञान, अविमुक्त हेच सर्वोच्च स्थान आहे.
अविमुक्तं परं तत्त्वमविमुक्तं परं शिवम् । कृत्वा वै नैष्ठिकीं दीक्षामविमुक्ते वसंति ये
अविमुक्त हेच परमार्थ, अविमुक्त हेच सर्वोच्च शिव आहे; जे निश्चयपूर्वक संन्यास घेतात आणि अविमुक्तमध्ये राहतात—
तेषां तत्परमं ज्ञानं ददाम्यंते परं पदम् । प्रयागं नैमिषारण्यं श्रीशैलोऽथ महाबलम्
त्यांना मी ते परम ज्ञान देतो आणि अखेरीस सर्वोच्च स्थान देतो; प्रयाग, नैमिषारण्य, श्रीशैल आणि महाबळ—
केदारं भद्रकर्णं तु गया पुष्करमेव च । कुरुक्षेत्रं भद्रकोटिर्नर्मदाम्रातकेश्वरी
केदार, भद्रकर्ण, गया, पुष्कर, कुरुक्षेत्र, भद्रकोटि, नर्मदा, अम्रातकेश्वरी—
शालग्रामं च कुब्जाम्रं कोकामुखमनुत्तमम् । प्रभासं विजयेशानं गोकर्णं भद्रकर्णकम्
शाळग्राम, कुब्जाम्र, कोकामुख हे उत्तम, प्रभास, विजयेशान, गोकार्ण आणि भद्रकर्णक—
एतानि पुण्यस्थानानि त्रैलोक्ये विश्रुतानि ह । न यास्यंति परं तत्त्वं वाराणस्यां यथा मृताः
ही पुण्यस्थाने तीनही लोकांत प्रसिद्ध आहेत, पण ज्या प्रमाणे वाराणसीत मृत्यू आलेल्यांना परम तत्त्व मिळते, तसे इतर कुठेही मिळत नाही.
वाराणस्यां विशेषेण गंगा त्रिपथगामिनी । प्रविष्टा नाशयेत्पापं जन्मांतरशतैः कृतम्
विशेषतः वाराणसीत, तीन प्रवाहांनी वाहणारी गंगा जेव्हा प्रवेश करते, तेव्हा ती शेकडो जन्मांतील पापे नष्ट करते.
अन्यत्र सुलभा गंगा श्राद्धं दानं तपो जपः । व्रतानि सर्वमेवैतद्वाराणस्यां सुदुर्ल्लभम्
इतरत्र गंगा, श्राद्ध, दान, तप, जप आणि सर्व व्रते सहज मिळतात; पण वाराणसीत ही सर्व फारच दुर्मिळ असतात.
जपेच्च जुहुयान्नित्यं ददात्यर्चयतेऽमरान् । वायुभक्षश्च सततं वाराणस्यां स्थितो नरः
जो माणूस वाराणसीत राहून नेहमी जप करतो, होम करतो, दान देतो, देवांची पूजा करतो आणि नेहमी वायूभक्षण करतो—
यदि पापो यदि शठो यदि वा धार्मिको नरः । वाराणसीं समासाद्य पुनाति सकलं कुलम्
तो माणूस पापी असो, कपटी असो किंवा धर्मात्मा असो, वाराणसी गाठल्यावर तो आपले संपूर्ण कुल पवित्र करतो.
वाराणस्यां येऽर्चयंति महादेवं स्तुवंति वै । सर्वपापविनिर्मुक्तास्ते विज्ञेया गणेश्वराः
जे लोक वाराणसीत महादेवाची पूजा करतात आणि त्याची स्तुती करतात, ते सर्व पापांपासून मुक्त होतात आणि गणेश्वर मानले जातात.
अन्यत्र योगज्ञानाभ्यां संन्यासादथवान्यतः । प्राप्यते तत्परं स्थानं सहस्रेणैव जन्मनाम्
इतरत्र योग, ज्ञान, संन्यास किंवा इतर मार्गांनी ते परम स्थान मिळते, पण ते हजार जन्मांनीच प्राप्त होते.
ये भक्ता देवदेवेशि वाराणस्यां वसंति वै । ते विंदंति परं मोक्षमेकेनैव तु जन्मना
देवते, जे भक्त वाराणसीत राहतात, ते एकाच जन्मात परम मोक्ष प्राप्त करतात.
यत्र योगस्तथा ज्ञानं मुक्तिरेकेन जन्मना । अविमुक्तं तदासाद्य नान्यदिच्छेत्तपोवनम्
जिथे योग, ज्ञान आणि मोक्ष एकाच जन्मात मिळतो—असे अविमुक्त गाठल्यावर दुसरे कोणतेही तपोवन हवेसे वाटत नाही.
यतो मयाऽविमुक्तं तदविमुक्तं ततः स्मृतम् । तदेव गुह्यं गुह्यानामेतद्विज्ञानमुच्यते
मी ज्याला अविमुक्त म्हणतो, म्हणून ते अविमुक्त म्हणून ओळखले जाते; हेच सर्वांत गुप्त रहस्य आहे, आणि हेच खरे ज्ञान समजावे.
ज्ञानाज्ञानाभिनिष्ठानां परमानंदमिच्छताम् । यागतिर्विदिता सुभ्रूः साविमुक्ते मृतस्य तु
ज्ञान किंवा अज्ञानात स्थिर असणाऱ्यांना, जे परम आनंदाची इच्छा करतात, सुंदर भुवया असलेल्या, अविमुक्तात मरण आलेल्यांसाठी ती वाट ठाऊक आहे.
यानि चैवाविमुक्तस्य देहे दृष्टानि कृत्स्नशः । पुरी वाराणसी तेभ्यः स्थानेभ्योऽप्यधिका शुभा
अविमुक्तात ज्या शुभ चिन्हे शरीरावर दिसतात, त्याहूनही वाराणसी नगरी सर्व ठिकाणांपेक्षा श्रेष्ठ आणि शुभ आहे.
यत्र साक्षान्महादेवो देहांते स्वयमीश्वरः । व्याचष्टे तारकं ब्रह्म तत्रैव ह्यविमुक्तये
जिथे देहाचा अंत होताना महादेव स्वतः प्रकट होऊन तारक ब्रह्म सांगतो, तेथेच खरे अविमुक्त आहे.
यत्तत्परतरं तत्त्वमविमुक्तमिति श्रुतम् । एकेन जन्मना देवि वाराणस्यां तदाप्नुयात्
जे सर्वोच्च तत्त्व आहे, त्याला अविमुक्त म्हणतात; देवी, ते वाराणसीत एकाच जन्मात मिळते.