अत्रागत्य मया दृष्टः स महाज्वरपीडितः । मूर्ध्ना च वंदितस्तेन दत्ताशीर्मेऽभ्यभाषि च
तेथे गेल्यावर मी त्यांना तापाने फारच त्रस्त पाहिले; मी त्यांच्या पायांवर डोके ठेवले, त्यांनी मला आशीर्वाद दिला आणि बोलू लागले.
शरभ उवाच- किमर्थमिह भो तात दूरमार्गे समागतः । दिनानि कतिचित्तिष्ठन्कुर्वन्नत्र निजक्रियाम्
शरभ म्हणतो — अरे मुला, इतक्या दूरच्या वाटेवर तू इथे कशासाठी आलास? काही दिवस इथेच थांब आणि आपली कामे कर.
विकटो नाम मे मित्रः राक्षसः समुपैति वै । उत्तिष्ठ वपुषामुष्य दंडवत्पत पादयोः
माझा विकट नावाचा एक राक्षस मित्र इथे येतो आहे; उठ, आणि त्याच्या पायांवर दंडवत घाल.
न भेतव्यं त्वयामुष्मात्त्यक्तहिंसादि कर्मणः । अधुना तीर्थमासाद्य सन्निधौ मम तिष्ठति
त्याच्यामुळे तुला घाबरण्याची गरज नाही, कारण त्याने आता हिंसा वगैरे सर्व वाईट कृत्ये सोडली आहेत; आता तो या पवित्र तीर्थावर माझ्या उपस्थितीत आहे.
शिवशर्मोवाच- इत्युक्तोऽहं तदा पित्रा शरभेण महात्मना । उत्थाय पतितस्तस्य पादयोर्दंडवद्भुवि
शिवशर्मा म्हणाले — माझ्या वडिलांनी, त्या महात्मा शरभ यांनी असे सांगितल्यावर मी उठलो आणि त्यांच्या पायांवर दंडवत घातले.
दोर्भ्यामुत्थाप्य मां सोऽथ गाढमालिंग्य राक्षसः । स्वागतं मित्रपुत्रेति जगादाशिषमीरयन्
मग त्या राक्षसाने मला दोन्ही हातांनी उचलले, घट्ट मिठी मारली आणि 'मित्राच्या मुला, स्वागत आहे' असे म्हणत मला आशीर्वाद दिला.
राक्षस उवाच- भाग्यवानसि भो तात यत्त्वमत्र समागतः । पितुर्धर्मात्मनः श्रुत्वा ज्वरपीडां सुदारुणाम्
राक्षस म्हणाला — तात, तू खरोखर भाग्यवान आहेस की इथे आला आहेस. तुझ्या धर्मनिष्ठ वडिलांना ज्वराने फार त्रास होतोय, हे ऐकून तू इथे आला आहेस.
पितुराण्यमाप्नोषि तीर्थे कृत्वा तिलोदकम् । स्नात्वा कुरु क्रियां स्वीयाः पूर्वजन्मस्मरिष्यसि
या पवित्र ठिकाणी वडिलांसाठी तिळांचे पाणी अर्पण केल्याने त्यांना पुण्य मिळेल. स्नान करून स्वतःच्या विधी कर, मग तुला आपले मागील जन्म आठवतील.
शिवशर्मोवाच- एवमुक्तस्तदा तेन स्नातुं तीर्थे वरांभसि । प्रविष्टोऽहं स्मरंस्तात पूर्वजन्मशुभाशुभम्
शिवशर्मा म्हणाला — त्याने असे सांगितल्यावर मी त्या पवित्र जलात स्नान करण्यासाठी गेलो. तेव्हा, तात, मला माझ्या मागील जन्मातील चांगले आणि वाईट कर्म आठवत होते.
स्नात्वा विधिवदत्रैव पितुरंतिकमागतः । अपृच्छं रक्षसो वृत्तं कुतोऽयं धर्मधीरिति
मी तिथे नीट स्नान करून वडिलांच्या जवळ आलो आणि त्या राक्षसाचा हा धर्मशीलपणा कसा आहे, हे विचारले.
पित्रोक्तं रक्षसो वृत्तं वाहानां पथिकस्य च । श्रुत्वाऽहं तीर्थराजस्य स्तुतिमस्य चकार वै
वडिलांकडून मला त्या राक्षसाची आणि प्रवासी व त्याच्या जनावरांची गोष्ट ऐकायला मिळाली. मग मी त्या पवित्र स्थळाच्या अधिपतीचे स्तवन केले.
पिता मे रोगनिर्मुक्तो भविष्यति यदा तदा । यास्यामि गृहमित्यत्र दशोषितमहानि मे
माझे वडील आजारमुक्त होतील, तेव्हा मी घरी परत जाईन. मी इथे दहा दिवस राहिलो.
दशाहाभ्यंतरे तात तातस्य मरणं मम । अभूदर्धजले ह्यस्य तीर्थराजस्य पश्यतः
त्या दहा दिवसांत, तात, माझ्या वडिलांचे निधन झाले. ते या पवित्र स्थळाच्या अर्ध्या पाण्यात उभे असतानाच हे घडले.
अथो गरुडमारुह्य वक्षसो धारयन्श्रियम् । आजगाम स्वयं विष्णुर्नवीन घनविग्रहः
मग गरुडावर बसून, छातीवर तेज घेऊन, नव्या काळ्या मेघासारखा श्रीविष्णू स्वतः आला.
पीतवासा चतुर्बाहुः पंकजारुणलोचनः । ब्रह्मेंद्रादिभिरादिव्यैः सनाथैरंधकारिणा
पिवळे वस्त्र, चार हात, कमळासारखी लाल डोळे, आणि ब्रह्मा, इंद्र व इतर देवांसह, त्यांचे सेवकही सोबत होते.
सेव्यमानो गुणग्रामान्गायद्भिः किन्नरैः सह । हाहाहूहूप्रभृतिभिः स्तूयमानश्च सर्वतः
किंनर गुणगान करत होते, हाहा, हूहू वगैरे सर्वत्र त्याचे स्तवन करत होते, आणि सर्वजण त्याची सेवा करत होते.
दत्त्वा स्वकीय सारूप्यमारोप्य गरुडं तदा । पितरं मम ब्रह्माद्यैर्वृतो वैकुंठमारुहत्
त्याने माझ्या वडिलांना स्वतःसारखे रूप दिले, त्यांना गरुडावर बसवले आणि ब्रह्मा व इतरांसह वैकुंठात नेले.
पितुः सारूप्यमालोक्य विष्णोरहमचिंतयम् । इति चित्ते तदालोक्य जाततत्वोदये तदा
माझ्या वडिलांना विष्णूसारखे रूप मिळालेले पाहून मी मनात विचार केला; हे पाहून माझ्या अंतःकरणात सत्याची जाणीव झाली.
न हि वर्णयितुं शक्यो ह्यस्य तीर्थशिरोमणेः । महिमा यज्जलार्द्धे स्यान्मृतो जंतुश्चतुर्भुजः
या पवित्र स्थळाचे महात्म्य सांगता येणार नाही. येथे पाण्यात मरण पावलेला जंतुही चार हातांचा होतो.
न मया सर्वथा त्याज्यं तीर्थराजमिदं ननु । अंजसा दृढमाहात्म्यं धनरोगादितृष्ण्या
हे पवित्र स्थळ मी कधीच सोडू नये. याचे महात्म्य ठाम आणि थेट आहे; धन, आजार किंवा इतर इच्छा यामुळे नाहीशा होतात.
पितुरत्रोटजे तावत्स्थातव्यं हि मया मम । यावत्तु कर्मणां भुक्तः प्रारब्धानां महीतले
इथे, वडिलांच्या स्मृतीस्थळी, माझ्या प्रारब्ध कर्मांचे फळ संपेपर्यंत मला राहायचे आहे.
एवं विचिंतयित्वा च पितुः कृत्वा तु सत्क्रियाम् । रक्षसा तेन सहितः स्थितोऽहं मोक्षवांछया
अशा प्रकारे विचार करून, वडिलांचे विधी करून, मी त्या राक्षसासोबत मुक्तीच्या इच्छेने इथेच राहिलो.
इति श्रीपाद्मेमहापुराणे पंचपंचाशत्साहस्र्यां संहितायामुत्तरखंडे कालिंदीमाहात्म्ये चतुरधिकद्विशततमोऽध्यायः
पद्ममहापुराणाच्या उत्तरखंडातील कालिंदीच्या महात्म्यातील दोनशे चौथे अध्याय इथे संपले.
सौभरिरुवाच- धर्मराजशिबिः श्रीमानाकर्ण्य तद्वचो मुनेः । नारदस्याब्रवीत्प्रीतमना इति तमुत्तमम्
सौभरी म्हणाला — धर्मराज शिबीने, नारदमुनींचे शब्द ऐकून, आनंदित मनाने त्या श्रेष्ठ ऋषीला असे उत्तर दिले.
शिबिरुवाच- मुने तीर्थवरस्यास्य निगमोद्बोध कस्य ते । माहात्म्यं वर्णितं सम्यक्श्रुतं पापहरं मया
शिबी म्हणाला— हे मुनी, या श्रेष्ठ तीर्थाचं महात्म्य, जे वेदांत सांगितलं आहे आणि पापं दूर करतं, ते मी तुझ्याकडून नीट ऐकलं.
इंद्रप्रस्थेत्र शतशः संति तीर्थानि वै मुने । अन्यस्यापि समाचक्ष्व माहात्म्यं यदि विद्यते
हे मुनी, इंद्रप्रस्थात शेकडो तीर्थं आहेतच; तुला आणखी कुठल्या तीर्थाचं महात्म्य माहीत असेल तर तेही मला सांग.
नारद उवाच- इंद्रप्रस्थांतरावर्तिन्येषा या द्वारका नृप । अस्यां पुरा हि यद्वृत्तं तत्ते वच्मि शृणुष्व मे
नारद म्हणाले— राजन, इंद्रप्रस्थाच्या आत एक द्वारका नावाचं ठिकाण आहे; तिथे पूर्वी काय घडलं होतं, ते मी तुला सांगतो, नीट ऐक.
काम्पिल्येऽथ द्विजः कश्चित् पुष्पेषुर्मूर्तिमानिव । सर्वासां योषितां चित्तहारी स्यादग्रविभ्रमैः
कांपिल्य नगरीत पुष्पेशुर नावाचा एक ब्राह्मण होता, जो जणू साक्षात सौंदर्याचा मूर्तिमंत अवतार वाटायचा आणि त्याच्या अद्भुत आकर्षणाने सर्व स्त्रियांची मनं जिंकायचा.
संगीतविद्याकुशलः कोकिलामधुरध्वनिः । एकदा स करे वीणां धारयन्वादयन्मुहुः
तो संगीतविद्येत पारंगत होता, त्याचा आवाज कोकिळेसारखा गोड होता; तो वारंवार वीणा घेऊन छान वाजवायचा.
कंठेन कोकिलालाप मधुरेण नराधिप । गायन्बभ्राम नगरे प्रतिरथ्यं महामतिः
त्याचा कोकिळेसारखा मधुर आवाज ऐकून तो हुशार ब्राह्मण शहरातल्या प्रत्येक रस्त्यावर गात गात फिरायचा.