ततश्च ब्रह्मणो लोकं प्राप्य तेजोमयं वपुः । तत्रैव ज्ञानमासाद्य निर्वाणं परमृच्छति
त्यानंतर तो ब्रह्माच्या लोकात पोहोचतो, तिथे तेजस्वी देह मिळवतो; तिथेच ज्ञान प्राप्त करून, तो परम निर्वाण मिळवतो.
सद्भिः सह वसेद्धीमान्सत्तीर्थे स्नानमाचरेत् । कुर्यादेव सदालापं सच्छास्त्रं शृणुयान्नरः
बुद्धिमान माणसाने सत्पुरुषांसोबत राहावं, पवित्र तीर्थांवर स्नान करावं, नेहमी चांगली चर्चा करावी आणि खरी शास्त्रं ऐकावीत.
तत्र पाद्मं महाशास्त्रं सर्वाम्नायफलप्रदम् । स्वर्गखंडं च तन्मध्ये महापुण्यफलप्रदम्
तेथे पद्म हे महान शास्त्र, सर्व वेदांचा फल देणारं, आणि त्यातलंच स्वर्गखंड, मोठं पुण्य देणारं आहे.
भजध्वं गोविंदं नमत हरिमेकं सुरवरं गमिष्यध्वं लोकानतिविमलभोगानतितराम् । शृणुध्वं हे लोका वदत हरिनामैकमतुलं यदीच्छावीचीनां सुखतरणमिष्टानि लभत
गोविंदाची भक्ती करा, हरीला नमस्कार करा, तोच श्रेष्ठ देव आहे; तुम्ही अत्यंत शुद्ध सुखांनी भरलेल्या लोकांना मिळवाल. ऐका, हे लोकांनो, हरिनाम ऐका आणि बोला; जर तुम्हाला दुःखाच्या समुद्रातून पार व्हायचं असेल, तर हवे ते सुख मिळवाल.
इति श्रीपाद्मे महापुराणे स्वर्गखंडे द्विषष्टितमोऽध्यायः
अशा प्रकारे श्रीपद्म महापुराणाच्या स्वर्गखंडातील बासष्टावा अध्याय संपला.
नमामि गोविन्दपदारविंदं सदेंदिरावंदितमुत्तमाढ्यम् । जगज्जनानां हृदि संनिविष्टं महाजनैकायनमुत्तमोत्तमम्
मी गोविंदाच्या कमळपादांना वंदन करतो, जे लक्ष्मीने पूजले आहेत, अत्यंत श्रेष्ठ आहेत, सर्व जगाच्या हृदयात वास करतात आणि महान लोकांचे श्रेष्ठ आश्रय आहेत.
एकदा मुनयः सर्वे ज्वलज्ज्वलनसन्निभाः । हिमवद्वासिनः सर्वे मुनयो वेदपारगाः
एकदा सर्व ऋषी, जणू अग्नीप्रमाणे तेजस्वी, हिमालयात राहणारे आणि वेदपारंगत, एकत्र आले.
त्रिकालज्ञा महात्मानो नानापुण्यसमाश्रयाः । महेंद्राद्रिरता ये च ये च विंध्यनिवासिनः
ते त्रिकाळज्ञ, महान आत्मे, विविध पुण्यांनी युक्त, काही महेंद्र पर्वतावर, काही विंध्य पर्वतावर राहणारे होते.
येऽर्बुदारण्यनिरताः पुष्करारण्यवासिनः । श्रीशैलनिरता ये च कुरुक्षेत्रनिवासिनः
जे अर्बुद अरण्यात रमणारे, पुष्कर अरण्यात राहणारे, श्रीशैलावर भक्ती करणारे आणि कुरुक्षेत्रात राहणारे होते.
धर्म्मारण्यरता ये च दंडकारण्यवासिनः । जंबूमार्गरता ये च ये च सत्यनिवासिनः
जे धर्मारण्यात रमणारे, दंडकारण्यात राहणारे, जांबू मार्गावर भक्ती करणारे आणि सत्यात राहणारे होते.
एते चान्ये च बहवः सशिष्या मुनयोऽमलाः । नैमिषं समुपायाताः शौनकं द्रष्टुमुत्सुकाः
हे आणि इतरही अनेक शिष्यांसह शुद्ध ऋषी, शौनकांना भेटण्यासाठी उत्सुक होऊन नैमिषारण्यात आले.
तं पूजयित्वा विधिवत्तेन ते च सुपूजिताः । आसनेषु विचित्रेषु बृस्यादिषु यथाक्रमम्
त्यांनी शौनकांची विधिपूर्वक पूजा केली आणि शौनकाने त्यांचा योग्य सन्मान केला. मग ते सर्वजण सुंदर आसनांवर, योग्य क्रमाने बसले.
शौनकेन प्रदत्तेषु आसीनास्ते तपोधनाः । कृष्णाश्रिताः कथाः पुण्याः परस्परमथाब्रुवन्
शौनकांनी दिलेल्या आसनांवर बसलेले, तपश्चर्येला वाहिलेले आणि श्रीकृष्णाच्या आश्रयाला गेलेले ते ऋषी एकमेकांशी पुण्यशाली कथा सांगू लागले.
कथांतेषु ततस्तेषां मुनीनां भावितात्मनाम् । आजगाम महातेजाः सूतस्तत्र महाद्युतिः
त्या शुद्धचित्त असलेल्या ऋषींच्या गप्पा संपल्या तेव्हा, तेजस्वी आणि मोठ्या तेजाचा सूत तेथे आला.
व्यासशिष्यः पुराणज्ञो रोमहर्षणसंज्ञकः । तान्प्रणम्य यथान्यायं स तैश्चैवाभिपूजितः
तो व्यासांचा शिष्य, पुराणांचा जाणकार, ज्याचे नाव रोमहर्षण होते, त्याने योग्य रीतीने सर्वांना वंदन केले आणि त्यांनीही त्याचा सन्मान केला.
उपविष्टं यथायोग्यं शौनकाद्या महर्षयः । व्यासशिष्यं सुखासीनं सूतं वै रोमहर्षणम्
शौनक आणि इतर महर्षींनी व्यासांचे शिष्य रोमहर्षण सूत याला योग्य आणि आरामदायक आसनावर बसवले.
तं पप्रच्छुर्महाभागाः शौनकाद्यास्तपोधनाः । ऋषय ऊचुः-। पौराणिक महाबुद्धे रोमहर्षण सुव्रत
शौनक व इतर तपस्वी, मोठ्या भाग्यवान ऋषींनी त्याला विचारले — 'पुराणांचे जाणकार, महाबुद्धिमान, व्रतस्थ रोमहर्षण!'
त्वत्तः श्रुता महापुण्याः पुरा पौराणिकीः कथाः । सांप्रतं च प्रवृत्ताः स्म कथायां सक्षणा हरेः
'आधी तुझ्याकडून आम्ही फार पुण्यदायी आणि प्राचीन पुराणकथा ऐकल्या; आता आम्ही हरिच्या कथांमध्ये मग्न आहोत.'
स वै पुंसां परोधर्मो यतो भक्तिरधोक्षजे । पुनः पुराणमाचक्ष्व हरिवार्ता समन्वितम्
'माणसांचे खरे कर्तव्य तेच आहे, ज्यातून अधोक्षज परमेश्वरावर भक्ती निर्माण होते; म्हणून हरिच्या कथांनी युक्त असे पुराण पुन्हा सांग.'
हरेरन्या कथा सूत श्मशानसदृशी स्मृता । हरिस्तीर्थस्वरूपेण स्वयं तिष्ठति तच्छ्रुतम्
'सूत, हरिव्यतिरिक्त इतर कथा स्मशानासारख्या मानल्या जातात; हरि स्वतः तीर्थरूपाने वास करतो — असे ऐकले आहे.'
तीर्थानां पुण्यदातॄणां नामानि किल कीर्तय । कुत एतत्समुत्पन्नं केन वा परिपाल्यते
'ती पुण्य देणारी तीर्थस्थळांची नावे सांग, ती कुठून निर्माण झाली आणि कोण त्यांचे पालन करतो?'
कस्मिन्विलयमभ्येति जगदेतच्चराचरम् । क्षेत्राणि कानि पुण्यानि के च पूज्याः शिलोच्चयाः
'हे चराचर जग शेवटी कुठे विलीन होते? कोणती क्षेत्रे पुण्यदायी आहेत, आणि कोणते पूज्य शिलास्तंभ आहेत?'
नद्यश्च काः पराः पुण्या नृणां पापहराः शुभाः । एतत्सर्वं महाभाग कथयस्व यथाक्रमम्
'कोणत्या नद्या श्रेष्ठ, पुण्यदायी, शुभ आणि माणसांचे पाप दूर करणाऱ्या आहेत? हे सर्व कृपया योग्य क्रमाने सांग.'
सूत उवाच-। साधुसाधु महाभागाः साधुपृष्टं तपोधनाः । तं प्रणम्य प्रवक्ष्यामि पुराणं पद्मसंज्ञकम्
सूत म्हणाला — 'खूप छान, खूप छान, हे भाग्यवान ऋषींनो! तुम्ही फार योग्य प्रश्न विचारले. मी तुम्हाला वंदन करून पद्म नावाचे पुराण सांगतो.'
पाराशर्यं परमपुरुषं विश्ववेद्यैकयोनिं विद्याधारं विपुलमतिदं वेदवेदांतवेद्यम् । शश्वच्छांतं स्वमतिविषयं शुद्धतेजोविशालं वेदव्यासं विततयशसं सर्वदाहं नमामि
मी नेहमी पराशरपुत्र, वेदव्यास यांना वंदन करतो — जे परमपुरुष, विश्वाला ज्ञात असलेले एकमेव मूळ, विद्या धारण करणारे, विशाल बुद्धीचे, वेद आणि वेदांताने जाणले जाणारे, सदैव शांत, विषयांपलीकडचे, शुद्ध तेजाचे आणि अपार कीर्तीचे आहेत.
नमो भगवते तस्मै व्यासायामिततेजसे । यस्य प्रसादाद्वक्ष्यामि नारायणकथामिमाम्
त्या अनंत तेजस्वी व्यासांना मी नमस्कार करतो, ज्यांच्या कृपेने मी ही नारायणकथा सांगणार आहे.
प्रवक्ष्यामि महापुण्यं पुराणं पद्मसंज्ञितम् । सहस्रं पंचपंचाशत्षड्भिः खंडैः समन्वितम्
मी तुम्हाला पद्म नावाचे, फार पुण्यदायी असे पुराण सांगणार आहे, ज्यामध्ये एक हजार अध्याय आणि पंचावन्न विभाग आहेत.
तत्रादावादिखंडं स्याद्भूमिखंडं ततः परम् । ब्रह्मखंडं च तत्पश्चात्ततः पातालखंडकम्
त्यात सुरुवातीला आदिखंड, त्यानंतर भूमिखंड, मग ब्रह्मखंड आणि त्यानंतर पाताळखंड आहे.
क्रियाखंडं ततः ख्यातमुत्तरं खंडमंतिमम् । एतदेव महापद्ममद्भुतं यन्मयं जगत्
मग क्रियाखंड, त्यानंतर प्रसिद्ध उत्तरखंड, हे शेवटचे आहे; हे अद्भुत महापद्मच या जगाचे सार आहे.
तद्वृत्तांताश्रयं तस्मात्पाद्ममित्युच्यते बुधैः । एतत्पुराणममलं विष्णुमाहात्म्यमुत्तमम्
त्या घटनांवर आधारलेले असल्याने, ज्ञानी लोक त्याला 'पद्म' असे म्हणतात; हे निर्मळ पुराण म्हणजे विष्णूचे श्रेष्ठ महात्म्य आहे.