ततोऽश्वपालमाहूय यत्नतस्तं निरूप्य च । विसर्जितसभालोको गृहांतरमगान्नृपः
मग राजाने घोड्याच्या देखरेख करणाऱ्याला बोलावून, काळजीपूर्वक घोडा तपासला आणि सभा सोडून आपल्या अंतःपुरात गेला.
अनेकधा समापृष्टो महीपालं रंणांगणे । शस्त्रव्रणकिणश्रेणीभूषणं सत्वसन्निभम्
राजाच्या राजदरबारात अनेकदा विचारणा झाली, आणि राजाच्या अंगावर तलवारीच्या जखमांचे ओळखीचे व्रण होते, जणू धैर्याचेच अलंकार.
एकदा मृगयां खेलन्कुतूहलरसात्मना । तमारुह्य महीपालो वनं प्रति विवेश ह
एकदा शिकारीचा आनंद घेत, कुतूहल आणि उत्साहाने भरलेला राजा घोड्यावर बसून जंगलात गेला.
विसृज्य सैनिकान्पृष्टे धावतः परितोऽखिलान् । आकृष्यमाणो हरिणैः पिपासाकुलितोऽभवत्
आपले सैनिक मागे धावत असताना, त्यांना मागे सोडून, तो हरणांच्या मागे लागला आणि त्याला तीव्र तहान लागली.
तत उत्तीर्य तुरगाज्जलमन्वेषयन् नृपः । बध्वाश्वं तरुशाखायामारुरोह शिलां नृपः
नंतर, राजा घोड्यासाठी पाणी शोधत पुढे गेला; घोड्याला झाडाच्या फांदीला बांधून, तो एका दगडावर चढला.
गीतापंचदशाध्यायश्लोकार्द्धलिखितं ततः । पातितं मरुता तत्र यत्र खंडे विलोकयत्
तेथे, त्याने गीतेच्या पंधराव्या अध्यायातील अर्धा श्लोक वाऱ्याने उडून आलेल्या एका कागदाच्या तुकड्यावर लिहिलेला पाहिला.
पत्रं वाचयतो राज्ञः श्रुत्वा गीताक्षरावलीम् । ततो मुक्तिपदं लेभे तुरगस्त्वरयाऽपतत्
राजा तो पत्ता वाचत असताना आणि गीतेच्या अक्षरांची माळ ऐकताना, त्याच क्षणी घोड्याला मुक्ती मिळाली आणि तो वेगाने खाली पडला.
ततो ग्रंथिं समाच्छिद्य पल्याणवतार्य च । उत्थापमानस्तुरगो राज्ञा नोत्थितवान्मृतः
मग गाठी सोडून आणि घोड्याला खाली उतरवून, राजा त्याला उठवण्याचा प्रयत्न करू लागला, पण तो उठला नाही, कारण तो मरण पावला होता.
ततः सरभभेरुंडो नृपमाभाष्य सुस्वरम् । दिव्यं विमानमारुह्य जगाम त्रिदशालयम्
तेव्हा सरभभेरुंड नावाचा एक दिव्य पुरुष गोड आवाजात राजाशी बोलला, दिव्य विमानात बसून देवांच्या लोकात गेला.
ततो गिरिं समारुह्य ददर्शाश्रममुत्तमम् । पुन्नागकदलीचूतनारिकेलसमन्वितम्
मग डोंगरावर चढून, राजाने एक सुंदर आश्रम पाहिला, जो पर्ण, केळी, आंबा आणि नारळाच्या झाडांनी सजलेला होता.
द्राक्षेक्षुवाटिकापूगनागकेसरचंपकम् । खेलत्करभसारंगं नृत्यत्केकिकुलं नृपः
तेथे द्राक्षांची वेल, ऊसाची बाग, पान, नाग, केशर आणि चंपकाची झाडे होती, खेळणारे हत्तीचे पिल्लू आणि हरिण, तसेच नाचणाऱ्या मोरांच्या टोळ्या होत्या.
प्रणिपत्य द्विजन्मानमुटजाभ्यंतरस्थितम् । पप्रच्छ परया भक्त्या मुक्तसंसारवासनात्
राजा झोपडीच्या आत असलेल्या त्या द्विजाला नमस्कार करून, संसाराच्या आसक्तीपासून मुक्त होऊन, मोठ्या भक्तीने त्याला विचारू लागला.
तुरगो निरगात्स्वर्गं हेतुना केन मे वद । इत्याकर्ण्य वचो राज्ञो द्विजन्मा वाचमूचिवान्
"माझा घोडा स्वर्गात कसा गेला, हे मला सांग," असे राजाचे बोल ऐकून, त्या द्विजाने उत्तर दिले.
कालेन बहुना प्रेत्य तत्पापात्तुरगोऽभवत् । अथ पंचदशाध्यायश्लोकार्द्धं लिखितं क्वचित्
खूप काळानंतर, पूर्वीच्या पापामुळे तो घोडा म्हणून जन्माला आला; पण कुठेतरी गीतेच्या पंधराव्या अध्यायातील अर्धा श्लोक लिहिला गेला होता.
ततो वाचयतः श्रुत्वा निरगात्तुरगो दिवम् । ततः समागतैस्तत्र परिवारजनैर्वृतः
मग, तू तो वाचला आणि ऐकला, तेव्हा घोडा स्वर्गात गेला; नंतर तेथे त्याच्या सेवकांनी त्याला वेढले.
प्रणिपत्य द्विजन्मानं हृष्टरोमा विनिर्गतः । पत्रं तदेव लिखितं गीतापंचदशाक्षरम्
त्या द्विजाला नमस्कार करून, अंगावर रोमांच उभे राहिलेले राजा, गीतेच्या पंधराव्या अध्यायाचे अक्षर असलेला तोच पत्ता घेऊन निघून गेला.
वाचयन्स महीपालो हर्षसंफुल्ललोचनः । अभिषिच्य निजं पुत्रं मंत्रविन्मंत्रिभिः समम्
राजा, आनंदाने डोळे फुलून, तो श्लोक वाचू लागला; मग मंत्र्यांसह आणि पुरोहितांसह आपल्या मुलाला राज्याभिषेक केला.
सिंहासने सिंहबलं मुक्तिमाप विशुद्धधीः
सिंहासानावर सिंहासारख्या पुत्राला बसवून, निर्मळ मनाचा राजा मुक्तीला पोहोचला.
इति श्रीपाद्मे महापुराणे पंचपंचाशत्सहस्रसंहितायामुत्तरखंडे गीतामाहात्म्ये एकोननवत्यधिकशततमोऽध्यायः
अशा प्रकारे, श्रीपद्म महापुराणाच्या उत्तरखंडातील गीतेच्या माहात्म्याच्या विभागात पंचावन्न हजार श्लोकांच्या संहितेतील एकशे नव्वदावा अध्याय संपला.
शिवशर्मोवाच- विष्णुशर्मंस्ततो वैश्यः शरभः सह भार्यया । नीत्वा पूजोपकरणं ययौ श्रीचंडिकालयम्
शिवशर्मा म्हणाला: मग विष्णुशर्मा नावाचा वैश्य आणि त्याची पत्नी शरभा, पूजा करण्यासाठी लागणारी सामग्री घेऊन, श्रीचंडिकेच्या मंदिरात गेले.
तत्र तौविधिवत्स्नात्वा सुमनो धूपदीपकैः । आनर्चतुर्भक्तियुक्तौ चंडिकां पुत्रकाम्यया
तेथे त्यांनी विधिप्रमाणे स्नान करून, फुलं, धूप आणि दिव्यांनी चंडिकेची भक्तीभावाने, पुत्रप्राप्तीच्या इच्छेने पूजा केली.
श्रद्धया पूजिता ताभ्यां दिनैः सप्तभिरंबिका । उवाच वाचा प्रत्यक्षं भूत्वा विशदमानसा
त्या दोघांनी श्रद्धेने सात दिवस अंबिकेची पूजा केली. मग अंबिका प्रत्यक्ष प्रकट होऊन, निर्मळ मनाने त्यांच्याशी बोलली.
पार्वत्युवाच- भो भो वैश्य प्रसन्नास्मि भक्त्या सुदृढया तव । ददामि पुत्रं ते साधो यदर्थे यत्नवानसि
पार्वती म्हणाली — 'अरे वैश्य, तुझ्या दृढ भक्तीमुळे मी तृप्त झाले आहे. तू ज्या हेतूने इतका प्रयत्न केलास, तो पुत्र मी तुला देईन.'
गच्छ त्वं मा विलंबस्व वनमैद्रं च खांडवम् । तत्र तीर्थं महापुण्यमिंद्रप्रस्थाख्यमुत्तमम्
तू उशीर करू नकोस, इंद्रवन आणि खांडव या जंगलात जा. तिथे इंद्रप्रस्थ नावाचं उत्तम, पुण्यवान तीर्थ आहे.
निगमोद्बोधकं तत्र तीर्थं निखिलकामदम् । बृहस्पतिकृतं तत्र स्नाहि त्वं सुतवांछया
तिथे वेदांना जागृत करणारे, सर्व इच्छा पूर्ण करणारे, बृहस्पतीने केलेले तीर्थ आहे. पुत्रप्राप्तीच्या इच्छेने तिथे स्नान कर.
भविष्यति सुतस्तात तव स्नानेन तत्र हि । तत्र स्नात्वा मयाप्यंग लब्धः स्कंदः सुरारिहा
तिथे स्नान केल्यावर तुला नक्कीच पुत्र होईल. मी सुद्धा तिथे स्नान करून, देवदुश्मनांचा संहार करणारा स्कंद प्राप्त केला.
शिवशर्मोवाच- इत्याकर्ण्य वचो देव्याः पिता मम सहस्त्रिया । अत्राजगाम सत्तीर्थे सस्नौ च सुतवांछया
शिवशर्मा म्हणतो — देवीचे हे वचन ऐकून, माझ्या वडिलांनी त्यांच्या पत्नीसमवेत त्या पुण्यतीर्थात जाऊन, पुत्रप्राप्तीच्या इच्छेने स्नान केले.
उपस्करवतीर्धेनूर्द्विजेभ्यः प्रददौ शतम् । देवान्पितॄंश्च संतर्प्य यथाविध्यत्र बुद्धिमान्
त्यांनी पात्रांसह शंभर गायी ब्राह्मणांना दिल्या आणि तिथे योग्य विधीने देव आणि पितरांचे तृप्तीपूर्वक पूजन केले.
सप्तरात्रमुषित्वा तु दंपती यतमानसौ । जग्मतुः स्वगृहानिष्टलाभोत्फुल्लमुखांबुजौ
सप्तरात्र तिथे राहून, त्या दोघांनी मनापासून प्रयत्न केला आणि इच्छित फल मिळाल्याने आनंदाने फुललेल्या चेहऱ्यांनी आपल्या घरी परतले.
तस्मिन्नेवाभवद्गर्भो मासि मातुर्ममान्वहम् । व्यतीते नवमे मासि जातोऽहं दशमे शुभे
त्याच वर्षी माझ्या आईच्या पोटी गर्भ राहिला. नऊ महिने पूर्ण झाल्यावर, शुभ अशा दहाव्या महिन्यात माझा जन्म झाला.