विद्यागुरुष्वेतदेवं नित्यावृत्तिषु योगिषु । प्रतिषेधत्सु चाधर्माद्धितं चोपदिशत्सु च
ज्ञान देणारे, नेहमी साधनेत मग्न असणारे, अधर्म टाळायला सांगणारे आणि हिताचे उपदेश करणारे, या सर्वांशीही अशीच वागणूक ठेवावी.
श्रेयः स्वगुरुवद्वृत्तिं नित्यमेव समाचरेत् । गुरुपुत्रेषु दारेषु गुरोश्चैव स्वबंधुषु
गुरूचे पुत्र, पत्नी आणि नातेवाईक यांच्याशी नेहमी गुरूप्रमाणेच वागावे.
बालः संमानयेन्मान्याञ्छिष्टो वा यदि कर्म्मणि । अध्यापयन्गुरोः सूनुं गुरुवन्मानमर्हति
लहान असो किंवा मोठा, कामात गुंतलेला असो किंवा गुरूच्या मुलाला शिकवत असो, त्याला गुरूप्रमाणेच सन्मान द्यावा.
उत्सादनं च गात्राणां स्नापनोच्छिष्टभोजनः । न कुर्याद्गुरुपुत्रस्य पादयोः शौचमेव च
गुरूच्या मुलाला अंगाला तेल लावणे, स्नान घालणे, उरलेले अन्न खाणे किंवा पाय धुणे असे काम करू नये.
गुरुवत्प्रतिपूज्याश्च सवर्णा गुरुयोषितः । असवर्णाश्च संपूज्याः प्रत्युत्थानाभिवादनैः
समान जातीच्या गुरूंच्या पत्नीला गुरूप्रमाणेच सन्मान द्यावा. इतर जातीच्या असतील तर उठून उभे राहून आणि नमस्कार करून सन्मान करावा.
अभ्यंजनं स्नापनं च गात्रोत्सादनमेव च । गुरुपत्न्या न कार्याणि केशानां च प्रसाधनम्
गुरूच्या पत्नीला तेल लावणे, स्नान घालणे, अंग चोळणे किंवा केस विंचरून देणे असे काम करू नये.
गुरुपत्नी तु युवती नाभिवाद्या तु पादयोः । कुर्वीत वंदनं भूम्यामसावहमिति ब्रुवन्
गुरूची पत्नी जर तरुण असेल, तर तिच्या पायांना नमस्कार करू नये. त्याऐवजी जमिनीला स्पर्श करून 'मी आपल्याला वंदन करतो' असे म्हणावे.
विप्रोष्य पादग्रहणपूर्वकं चाभिवादनम् । गुरुदारेषु कुर्वीत सतां धर्म्ममनुस्मरन्
प्रवासावरून परतल्यावर, सत्पुरुषांचा धर्म आठवून, गुरूच्या पत्नींच्या पायांना स्पर्श करून नमस्कार करावा.
मातृष्वसा मातुलानी श्वश्रूश्चाथ पितृष्वसा । संपूज्या गुरुपत्नीवत्समास्ता गुरुभार्यया
आईची बहीण, वडिलांची बहीण, सासू आणि वडिलांची मावशी या सर्वांना गुरूच्या पत्नीप्रमाणेच सन्मान द्यावा.
भ्रातृभार्याश्च संग्राह्या सवर्णा हन्यहन्यपि । विप्रोष्य तूपसंग्राह्या ज्ञातिसंबंधियोषितः
समान जातीच्या भावाच्या पत्नीला रोजही नमस्कार करावा. प्रवासावरून परतल्यावर नातेवाईकांच्या पत्नीला देखील नमस्कार करावा.
पितुर्भगिन्या मातुश्च जायस्यां च स्वसर्यपि । मातृवद्वृत्तिमातिष्ठेन्माता ताभ्यो गरीयसी
वडिलांची बहीण, आईची बहीण, पत्नीची बहीण आणि स्वतःची बहीण यांच्याशी आईप्रमाणेच वागावे, कारण आई सर्वांत श्रेष्ठ आहे.
एवमाचारसंपन्नमात्मवंतमदांभिकम् । वेदमध्यापयेद्धर्म्मं पुराणांगानि नित्यशः
असा आचार असलेला, स्वतःवर संयम ठेवणारा आणि ढोंगी नसलेला शिष्य, वेद, धर्म आणि पुराणांचे अंग यांना नेहमी शिकवावे.
संवत्सरोषिते शिष्ये गुरुर्ज्ञानमनिर्दिशन् । हरते दुष्कृतं तस्य शिष्यस्य वसतो गुरुः
शिष्याने एक वर्ष गुरूकडे राहून ज्ञान घेतले, तर गुरू त्याचे पाप दूर करतो.
आचार्यपुत्रः शुश्रूषुर्ज्ञानदो धार्मिकः शुचिः । शक्तोन्नदोंबुदः साधुरध्याप्यादश धर्मतः
जो गुरूचा मुलगा ऐकणारा, ज्ञान देणारा, धर्मशील, स्वच्छ, समर्थ आणि सज्जन आहे, तो धर्माप्रमाणे दहा शिष्यांना शिकवण्यास योग्य आहे.
कृतकंठस्तथाऽद्रोहः मेधावी गुरुकृन्नरः । आप्तः प्रियोऽथ विधिवत्षडध्याप्या द्विजातयः
जो मनुष्य गुरुचा मान राखणारा, कोणावरही द्वेष न करणारा, बुद्धिमान आणि गुरूचे सांगणे ऐकणारा असतो, जो विश्वासू, प्रिय आणि योग्य पद्धतीने सहा वेदशाखा शिकलेला असतो, असे द्विज लोक शिकवण्यास योग्य असतात.
एतेषु ब्राह्मणे दानमन्यत्र तु यथोचितम् । आचम्य संयतो नित्यमधीयीत उदङ्मुखः
अशा ब्राह्मणांना दान द्यावे, इतरांना योग्यतेनुसार द्यावे. नेहमी शुद्ध राहून, संयम पाळून, उत्तर दिशेला तोंड करून वेदाध्ययन करावे.
उपसंगृह्य तत्पादौ वीक्ष्यमाणो गुरोर्मुखम् । अधीष्व भो इति ब्रूयाद्विरामोऽस्त्विति चाऽरमेत्
गुरूचे पाय स्पर्श करून, त्यांच्याकडे पाहत, 'माझे शिक्षण करा' असे विनंती करावी आणि 'पुरे झाले' असे गुरू म्हणाल्यावर थांबावे.
प्राक्कूलान्पर्युपासीत पवित्रैश्चैव पावकः । प्राणायामैस्त्रिभिः पूतस्ततोंकारमर्हति
पूर्वेकडे तोंड करून, शुद्ध अग्नी आणि पवित्र विधीने शुद्ध होऊन, तीन प्रकारच्या प्राणायामाने शुद्ध झाल्यावरच ओंकाराचा उच्चार करावा.
ब्राह्मणः प्रणवं कुर्यादंतेऽपि विधिवद्द्विजाः । कुर्यादध्यापनं नित्यं सब्रह्मांजलिपूर्वतः
ब्राह्मणाने ओंकाराचा योग्य पद्धतीने शेवटीही उच्चार करावा. द्विजांनी नेहमी ब्रह्मदेवाला नमस्कार करून, हात जोडून, अध्यापन करावे.
सर्वेषामेव भूतानां वेदश्चक्षुः सनातनः । अधीयीताप्ययं नित्यं ब्राह्मण्याद्धीयतेऽन्यथा
सर्व प्राण्यांचे वेद हे सनातन डोळे आहेत. म्हणून वेद नेहमी शिकावे; ब्राह्मण शिकतो म्हणून ते टिकतात, अन्यथा नष्ट होतात.
अधीयीत ऋचो नित्यं क्षीराहुत्या सदेवताः । प्रीणाति तर्पयन्कालं कामैर्हूताः सदैवताः
तो रोज ऋग्वेदाचा पाठ करावा आणि देवतांना दूध अर्पण करावे; योग्य वेळी हव्या त्या आहुती देऊन देवता तृप्त होतात.
यजूंष्यधीते नियतं दध्ना प्रीणाति देवताः । सामान्यधीते प्रीणाति घृताहुतिभिरन्वहम्
जो नियमित यजुर्वेदाचे अध्ययन करतो, तो देवतांना दह्याच्या आहुत्यांनी प्रसन्न करतो; जो सामवेद शिकतो, तो रोज तुपाच्या आहुत्यांनी देवता तृप्त करतो.
अथर्वांगिरसो नित्यं मध्वा प्रीणाति देवताः । धर्मांगानि पुराणानि मांसैस्तर्पयतेसुरान्
जो दररोज अथर्वांगिरस वेद शिकतो, तो देवतांना मधाने प्रसन्न करतो; धर्माचे अंग आणि पुराणे शिकून, मांस अर्पण करून देवता तृप्त करतो.
प्रातश्च सायं प्रयतो नैत्यकं विधिमाश्रितः । गायत्रीं समधीयीत गत्वारण्यं समाहितः
प्रत्येक सकाळी आणि संध्याकाळी, नियमाने, नित्यकर्माचे पालन करून, एकाग्र मनाने, अरण्यात जाऊन गायत्रीचा जप करावा.
सहस्रपरमां देवीं शतमध्यां दशावराम् । गायत्रीं वै जपेन्नित्यं जपयज्ञः प्रकीर्तितः
गायत्री ही हजार अक्षरांची, मध्ये शंभर आणि शेवटी दहा अक्षरे असलेली परम देवी आहे. तिचा नेहमी जप करावा; हा जपयज्ञ म्हणून ओळखला जातो.
गायत्रीं चैव वेदांश्च तुलया तोलयत्प्रभुः । एकतश्चतुरोवेदा गायत्रीं च तथैकतः
भगवंताने गायत्री आणि वेदांना तुला करून पाहिले; एका बाजूला चारही वेद आणि दुसऱ्या बाजूला फक्त गायत्री ठेवली.
ॐकारमादितः कृत्वा व्याहृतीस्तदनंतरम् । ततोऽधीयीत सावित्रीमेकाग्रः श्रद्धयान्वितः
सर्वप्रथम ओंकार, मग व्याहृती उच्चारून, नंतर एकाग्रतेने आणि श्रद्धेने सावित्रीचा जप करावा.
पुराकल्पे समुत्पन्ना भूर्भुवः स्वः सनातनाः । महाव्याहृतयस्तिस्रः सर्वाशुभनिबर्हणाः
पूर्वीच्या काळात भूः, भुवः, स्वः या तीन महान, सनातन व्याहृती उत्पन्न झाल्या; त्या सर्व अशुभ दूर करतात.
प्रधानं पुरुषः कालो विष्णुब्रह्ममहेश्वराः । सत्वंरजस्तमस्तिस्रः क्रमाद्व्याहृतयः स्मृताः
प्रधान, पुरुष, काळ, विष्णु, ब्रह्मा, महेश्वर आणि सत्त्व, रज, तम या तीन गुणांना अनुक्रमे व्याहृती मानले जाते.
ॐकारस्तत्परं ब्रह्म सावित्री स्यात्तदुत्तरम् । एष मंत्रो महायोगः सारात्सार उदाहृतः
ओंकार हेच परब्रह्म आहे; त्यानंतर सावित्री येते. हा मंत्र महायोग, सर्व सारांचा सार म्हणून ओळखला जातो.