पुनाति भुवनं विप्रा गंगादि सलिलं यथा । दर्शनात्स्पर्शनात्तस्य आलापादपि भक्तितः
तो जगाला पवित्र करतो, हे ब्राह्मणांनो, जसे गंगादि पवित्र पाणी करते. त्याला पाहून, स्पर्श करून किंवा भक्तीने बोलूनही,
ब्रह्महत्यादिभिः पापैर्मुच्यते नात्र संशयः । हरेः प्रदक्षिणं कुर्वन्नुच्चैस्तन्नामकृन्नरः
ब्रह्महत्येसारख्या पापांपासून मुक्ती मिळते, यात शंका नाही. हरिची प्रदक्षिणा करताना, मोठ्याने त्याची नावे घेताना,
करतालादिसंधानं सुस्वरं कलशब्दितम् । ब्रह्महत्यादिकं पापं तेनैव करतालितम्
हातांनी टाळ्या वाजवत, गोड आणि मधुर आवाजात, त्या टाळ्यांनी ब्रह्महत्येसारखे पापही नष्ट होते.
हरिभक्तिकथामुक्त्वा ख्यायिकां शृणुयाच्च यः । तस्य संदर्शनादेव पूतो भवति मानवः
जो हरिभक्तीची कथा न सांगता, ती ऐकतो, त्याला पाहिल्यानेच माणूस पवित्र होतो.
किं पुनस्तस्य पापानामाशंका मुनिपुंगवाः । तीर्थानां च परं तीर्थं कृष्णनाम महर्षयः
मुनिश्रेष्ठांनो, ज्याने कृष्णाचं नाव घेतलं, त्याच्या पापांची काय चिंता? कारण सर्व तीर्थांमध्ये कृष्णाचं नाव हेच श्रेष्ठ आहे, हे महर्षींनो.
तीर्थीकुर्वंति जगतीं गृहीतं कृष्णनाम यैः । तस्मान्मुनिवराः पुण्यं नातः परतरं विदुः
ज्यांच्या तोंडून कृष्णाचं नाव उच्चारलं जातं, ते लोक जगालाच पावन करतात. म्हणून, हे श्रेष्ठ मुनींनो, या पुण्यापेक्षा मोठं दुसरं काहीच नाही, असं समजावं.
विष्णुप्रसादनिर्माल्यं भुक्त्वा धृत्वा च मस्तके । विष्णुरेव भवेन्मर्त्यो यमशोकविनाशनः
जो मनुष्य विष्णूच्या प्रसादाचं उरलेलं अन्न खातो आणि ते डोक्यावर ठेवतो, तोच विष्णू होतो आणि यमाच्या दुःखाचा नाश करणारा ठरतो.
अर्चनीयो नमस्कार्यो हरिरेव न संशयः । ये महाविष्णुमव्यक्तं देवं वापि महेश्वरम्
हरिलाच पूजावं, हरिलाच वंदन करावं, यात शंका नाही. जे लोक महाविष्णू किंवा अव्यक्त देव, किंवा महेश्वर या सर्वांना एकच समजतात—
एकीभावेन पश्यंति न तेषां पुनरुद्भवः । तस्मादनादिनिधनं विष्णुमात्मानमव्ययम्
—आणि एकत्वाने पाहतात, त्यांना पुन्हा जन्म नाही. म्हणून, आद्य आणि अनंत, अविनाशी असा विष्णू हाच आपला आत्मा आहे, हे जाणावं.
हरिं चैकं प्रपश्यध्वं पूजयध्वं तथैव हि । ये समानं प्रपश्यंति हरिं वै देवतांतरम्
फक्त हरिलाच पाहा, त्याचीच पूजा करा. जे लोक हरिला इतर देवांसारखा समजतात—
ते यांति नरकान्घोरांन्न तांस्तु गणयेद्धीरः । मूर्खं वा पंडितं वापि ब्राह्मणं केशवप्रियम्
—ते भयंकर नरकात जातात. शहाण्याने अशा लोकांना, मग ते मूर्ख असो वा पंडित, किंवा केशवाला प्रिय असलेला ब्राह्मण असो, त्यांना मोजू नये.
श्वपाकं वा मोचयति नारायणः स्वयं प्रभुः । नारायणात्परो नास्ति पापराशि दवानलः
स्वतः नारायण प्रभू अगदी श्वपाकालाही मुक्त करतो. नारायणापेक्षा श्रेष्ठ कोणी नाही; तोच पापांच्या राशींचा दाह करणारा अग्नि आहे.
कृत्वापि पातकं घोरं कृष्णनाम्ना विमुच्यते । स्वयं नारायणो देवः स्वनाम्नि जगतां गुरुः
कोणी भयंकर पाप केलं असलं, तरी कृष्णाच्या नावाने तो मुक्त होतो. नारायण देव स्वतः आपल्या नावातच या जगाचा गुरु आहे.
आत्मनोऽभ्यधिकां शक्तिं स्थापयामास सुव्रताः । अत्र ये विवदंते वै आयासलघुदर्शनात्
सज्जनांनी आपल्या शक्तीपेक्षा जास्त सामर्थ्य इथे स्थापन केलं. जे लोक फक्त सोपेपणा किंवा कठीणपणा पाहून वाद घालतात—
फलानां गौरवाच्चापि ते यांति नरकं बहु । तस्माद्धरौ भक्तिमान्स्याद्धरिनामपरायणः
—आणि फळांच्या जडपणामुळे, ते अनेक नरकात जातात. म्हणून, हरिवर भक्ती ठेवावी आणि त्याच्या नावाला समर्पित व्हावं.
पूजकं पृष्ठतो रक्षेन्नामिनं वक्षसि प्रभुः । हरिनाममहावज्रं पापपर्वतदारणे
प्रभू पूजकाचं पाठीमागून आणि आपलं नाव घेणाऱ्याचं छातीपासून रक्षण करतो. हरिनावाचं महावज्र पापाच्या पर्वताला फोडून टाकतं.
तस्य पादौ तु सफलौ तदर्थं गतिशालिनौ । तावेव धन्यावाख्यातौ यौ तु पूजाकरौ करौ
त्याची पावलं खरी फलदायी आहेत, कारण ती त्या हेतूसाठी चालतात. ज्या हातांनी पूजा केली, तेच हात धन्य आहेत.
उत्तमांगमुत्तमांगं तद्धरौ नम्रमेव यत् । सा जिह्वा या हरिं स्तौति तन्मनस्तत्पदानुगम्
तेच डोकं श्रेष्ठ, जे हरिपुढे वाकतं. तीच जीभ धन्य, जी हरिचं स्तवन करते. तेच मन, जे त्याच्या पावलांचा माग घेतं.
तानि लोमानि चोच्यंते यानि तन्नाम्नि चोत्थितम् । कुर्वंति तच्च नेत्रांबु यदच्युतप्रसंगतः
ज्यावेळी त्याचं नाव घेतलं की अंगावर रोमांच येतो, तीच केसं धन्य. अच्युताच्या कृपेने डोळ्यांतून वाहणारे अश्रू हेच खरे.
अहो लोका अतितरां दैवदोषेण वंचिताः । नामोच्चारणमात्रेण मुक्तिदं न भजंति वै
अरेरे, लोक नशीबाच्या फटक्याने फार फसले आहेत. फक्त नाव उच्चारल्याने मुक्ती मिळते, हे असूनही ते त्याचा स्वीकार करत नाहीत.
वंचितास्ते च कलुषाः स्त्रीणां संगप्रसंगतः । प्रतिष्ठंति च लोमानि येषां नो कृष्णशब्दने
जे स्त्रियांच्या संगात आसक्त राहतात, ते अशुद्ध लोक फसलेलेच आहेत. ज्यांच्या अंगावर कृष्णाचं नाव ऐकून रोमांच येत नाही, तेच हे लोक.
ते मूर्खा ह्यकृतात्मानः पुत्रशोकादि विह्वलाः । रुदंति बहुलालापैर्न कृष्णाक्षरकीर्तने
हे मूर्ख, आत्म्याचं शुद्धीकरण न केलेले, पुत्रशोक वगैरे दुःखाने व्याकुळ झालेले, हे अनेक अश्रूंनी रडतात, पण कृष्णाच्या अक्षरांची कीर्ती गात नाहीत.
जिह्वां लब्ध्वापि लोकेऽस्मिन्कृष्णनामजपेन्नहि । लब्ध्वापि मुक्तिसोपानं हेलयैव च्यवंति ते
या जगात जीभ मिळूनसुद्धा जो कृष्णाचं नाव घेत नाही, त्याने जरी मुक्तीचं साधन मिळवलं असलं तरी, तो दुर्लक्षामुळे त्यापासून दूर पडतो.
तस्माद्यत्नेन वै विष्णुं कर्मयोगेन मानवः । कर्मयोगार्च्चितो विष्णुः प्रसीदत्येव नान्यथा
म्हणून माणसाने प्रयत्नपूर्वक कर्मयोगाने विष्णूची पूजा करावी. कारण कर्मयोगाने पूजा केलेला विष्णू प्रसन्न होतो, दुसऱ्या कोणत्याही प्रकारे नाही.
तीर्थादप्यधिकं तीर्थं विष्णोर्भजनमुच्यते । सर्वेषां खलु तीर्थानां स्नानपानावगाहनैः
सर्व तीर्थांपेक्षा विष्णूचं भजन हे श्रेष्ठ तीर्थ मानलं जातं. कारण सर्व तीर्थांमध्ये स्नान, पिणं किंवा बुडणं याने जे फळ मिळतं,
यत्फलं लभते मर्त्यस्तत्फलं कृष्णसेवनात् । यजंते कर्मयोगेन धन्या एव नरा हरिम्
तेच फळ कृष्णाची सेवा केल्याने मिळतं. आणि जे पुरुष कर्मयोगाने हरिची पूजा करतात, ते खरोखरच धन्य आहेत.
तस्माद्भजध्वं मुनयः कृष्णं परममंगलम्
म्हणून, हे मुनींनो, तुम्ही सर्वश्रेष्ठ मंगल स्वरूप असलेल्या कृष्णाची भक्ती करा.
इति श्रीपाद्मे महापुराणे स्वर्गखंडे विष्णुभक्तिप्रशंसनं नाम पंचाशत्तमोऽध्यायः
याप्रमाणे श्रीपद्मपुराणाच्या स्वर्गखंडातील 'विष्णूभक्तिप्रशंसा' नावाचा पन्नासावा अध्याय संपला.
ऋषय ऊचु- कर्मयोगः कथं सूत येन चाराधितो हरिः । प्रसीदति महाभाग वद नो वदतां वर
ऋषी म्हणाले: सूताजी, कर्मयोग कसा करावा, ज्यामुळे हरिची पूजा होते आणि तो प्रसन्न होतो? हे भाग्यवान, वक्त्यांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या, आम्हाला ते सांगा.
येनासौ भगवानीशः समाराध्यो मुमुक्षुभिः । तद्वदाखिललोकानां रक्षणं धर्मसंग्रहम्
त्या भगवंताची योग्य पूजा मुक्ति इच्छिणाऱ्यांनी कशाने करावी, ते सांगा. सर्व लोकांचे रक्षण आणि धर्माचा संग्रह यासाठी ते आम्हाला सांगा.