आगच्छेत्तदिदं स्थानं सेवितं मोक्षकांक्षिभिः । मृतानां च पुनर्जन्म न भूयो भवसागरे
जे येथे येतात, जे मुक्तीच्या इच्छेने सेवा करतात, त्यांना मृत्यूनंतर पुन्हा संसारसागरात जन्म घ्यावा लागत नाही.
तस्मात्सर्वप्रयत्नेन वाराणस्यां वसेन्नरः । योगी वाप्यथवायोगी पापी वा पुण्यकृत्तमः
म्हणून सर्व प्रयत्नांनी माणसाने वाराणसीत राहावे; तो योगी असो वा नसो, पापी असो वा सर्वात पुण्यवान असो.
न लोकवचनात्पित्रोर्न चैव गुरुवादतः । मतिर्न क्रमणीया स्यादविमुक्तगतिं प्रति
मुक्ती मिळवणाऱ्या मार्गापासून आपला मन कोणत्याही परिस्थितीत वळू द्यायचं नाही, मग ते जगातील लोकांचं बोलणं असो, आईवडिलांचं सांगणं असो, किंवा गुरूचं उपदेश असो.
नारद उवाच- तत्रेदं विमलं लिगमोंकारंनाम शोभनम् । यस्य स्मरणमात्रेण मुच्यते सर्वपातकैः
नारद म्हणाले—इथे एक निर्मळ आणि पवित्र चिन्ह आहे, ज्याला ओंकार असं म्हणतात. केवळ त्याचा स्मरण केल्याने मनुष्य सर्व पापांपासून मुक्त होतो.
एतत्परतरं ज्ञानं पंचायतनमुत्तमम् । सेवितं मुनिर्भिर्नित्यं वाराणस्यां विमोक्षणम्
हेच सर्वश्रेष्ठ ज्ञान आहे, पाच वेदिकांचं उत्तम स्वरूप आहे, जे वारणसीमध्ये ऋषी नेहमीच मुक्तीसाठी पूजतात.
तत्र साक्षान्महादेवः पंचायतनविग्रहः । रमते भगवान्रुद्रो जंतूनामपवर्गदः
त्या ठिकाणी महादेव स्वतः पाच वेदिकांच्या रूपात वास करतात; भक्तांना मोक्ष देणारे भगवान रुद्र तिथे आनंदाने वावरतात.
एतत्पाशुपतं ज्ञानं पंचायतनमुच्यते । तदेतद्विमलं लिगमोंकारं समुपस्थितम्
हे पाशुपत ज्ञान पाच वेदिकांचं रूप मानलं जातं; आणि हे निर्मळ ओंकाराचं चिन्ह तिथेच आहे.
शांत्यतीता तथा शांतिर्विद्या चैवापरा वरा । प्रतिष्ठा च निवृत्तिश्च पंचात्मं लिंगमैश्वरम्
शांतीच्या पलीकडील अवस्था, शांती, श्रेष्ठ आणि इतर ज्ञान, स्थैर्य आणि निवृत्ती—ही पाच रूपं म्हणजेच ईश्वराचं लिंग आहे.
पंचानामपि लिंगानां ब्रह्मादीनां समाश्रयम् । ॐकारबोधकं लिंगं पंचायतनमुच्यते
ब्रह्मा आणि इतर देवांचं निवासस्थान असलेल्या पाच लिंगांपैकी, ओंकार प्रकट करणारं लिंग हे पाच वेदिकांचं रूप मानलं जातं.
संस्मरेदीश्वरं लिंगं पंचायतनमव्ययम् । देहांते परमं ज्योतिरानंदं विशते बुधः
ईश्वराचं लिंग, म्हणजेच अविनाशी पाच वेदिका, याचा नेहमी स्मरण करावं; शरीर संपल्यावर ज्ञानी पुरुष त्या परम प्रकाशात, आनंदात प्रवेश करतो.
तत्र देवर्षयः पूर्वं सिद्धाब्रह्मर्षयस्तथा । उपास्य देवमीशानमापुरंतः परं पदम्
त्या ठिकाणी पूर्वीचे देवर्षी आणि सिद्ध ब्रह्मर्षी यांनी ईशान देवाची उपासना करून परमपद प्राप्त केलं.
मत्स्योदर्यास्तटे पुण्ये स्थानं गुह्यतमं शुभम् । गोचर्ममात्रं राजेंद्र ॐकारेश्वरमुत्तमम्
मत्स्योदरीच्या पवित्र काठीवर, एक अत्यंत गुप्त आणि शुभ स्थान आहे, राजन, जिथे गाईच्या कातडीएवढ्या आकाराचं श्रेष्ठ ओंकारेश्वर आहे.
कृत्तिवासेश्वरं लिंगं मध्यमेश्वरमुत्तमम् । विश्वेश्वरं तथोंकारंकंदर्पेश्वरमेव च
तिथे कृतिवासेश्वराचं लिंग, उत्तम मध्येश्वर, विश्वेश्वर, ओंकार आणि कंदरपेश्वर अशी लिंगं आहेत.
एतानि गुह्यलिंगानि वाराणस्यां युधिष्ठिर । न कश्चिदिह जानाति विना शंभोरनुग्रहात्
ही सर्व गुप्त लिंगं वाराणसीमध्ये आहेत, युधिष्ठिरा; शंभूच्या कृपेनेच कोणी त्यांना ओळखू शकतो.
कृत्तिवासेश्वरस्यैव माहात्म्यं शृणु पार्थिव । तस्मिन्स्थाने पुरा दैत्यो हस्ती भूत्वा शिवांतिकम्
कृतिवासेश्वराचं माहात्म्य ऐक, राजन; त्या ठिकाणी पूर्वी एक दैत्य हत्तीचं रूप घेऊन शिवाच्या निवासाजवळ गेला.
ब्राह्मणान्हंतुमायातो यत्र नित्यमुपासते । तेषां लिंगान्महादेवः प्रादुरासीत्त्रिलोचनः
तो ब्राह्मणांना मारण्यासाठी आला होता, जे नेहमी तिथे पूजा करत असत; त्यांच्या रक्षणासाठी त्रिनेत्रधारी महादेव त्यांच्या लिंगातून प्रकट झाले.
रक्षणार्थं महादेवो भक्तानां भक्तवत्सलः । हत्वा गजाकृतिं दैत्यं शूलेनावज्ञया हरः
भक्तांच्या रक्षणासाठी, भक्तवत्सल महादेवाने त्या हत्तीच्या रूपातील दैत्याला तिरस्काराने त्रिशूळाने ठार मारलं.
वासस्तस्याकरोत्कृत्तिं कृत्तिवासेश्वरस्ततः । तत्र सिद्धिं परां प्राप्ता मुनयो हि युधिष्ठिर
महादेवाने त्या दैत्याची कातडी वस्त्र म्हणून घेतली; म्हणून त्यांना कृतिवासेश्वर म्हणतात. तिथेच मुनींनी परम सिद्धी प्राप्त केली, युधिष्ठिरा.
तेनैव च शरीरेण प्राप्तास्तत्परमं पदम् । विद्याविद्येश्वरा रुद्राः शिवा ये च प्रकीर्त्तिताः
त्याच देहाने त्यांनी ते परमपद प्राप्त केलं; ते रुद्र, विद्येचे आणि अविद्येचे स्वामी, आणि शिव, ज्यांचा गौरव केला जातो.
कृत्तिवासेश्वरं लिंगं नित्यमाश्रित्य संस्थिताः । ज्ञात्वा कलियुगं घोरमधर्मबहुलं जनाः
कृतिवासेश्वराच्या लिंगाचा नेहमी आश्रय घेऊन, त्या भयंकर कलियुगात, जे अधर्माने भरलेलं आहे, लोक स्थिर राहतात.
कृत्तिवासं न मुंचंति कृतार्थास्ते न संशयः । जन्मांतरसहस्रेण मोक्षो यत्राप्यते न वा
जे लोकांनी आपले जीवन सफल केले आहे, ते कृतिवासाला कधीच सोडत नाहीत, यात काहीच शंका नाही. इथे किंवा कुठेही, हजारो जन्म घेतले तरीही, मुक्ती मिळत नाही.
एकेन जन्मना मोक्षः कृत्तिवासेऽत्र लभ्यते । आलयं सर्वसिद्धानामेतत्स्थानं वदंति हि
इथे कृतिवासाच्या सान्निध्यात एकाच जन्मात मुक्ती मिळते. हे स्थान सर्व सिद्ध लोकांचे निवासस्थान आहे, असे म्हणतात.
गोपितं देवदेवेन महादेवेन शंभुना । युगेयुगे ह्यत्र दांता ब्राह्मणा वेदपारगाः
हे स्थान देवांचा देव, महादेव, शंभू यांनी लपवले आहे. प्रत्येक युगात, इथे संयमी आणि वेदपारंगत ब्राह्मण असतात.
उपासंते महात्मानं जपंति शतरुद्रियम् । स्तुवंति सततं देवं त्र्यंबकं कृत्तिवाससम् । ध्यायंति हृदये देवं स्थाणुं सर्वांतरं शिवम्
ते महात्म्याची उपासना करतात, शतरुद्र जप करतात, त्र्यंबक, कृतिवास या देवाची नेहमी स्तुती करतात आणि आपल्या हृदयात सर्वांच्या अंतर्यामी असलेल्या स्थाणू, शिवाचे ध्यान करतात.
गायंति सिद्धाः किल गीतकानि वाराणसीं ये निवसंति विप्राः । तेषामथैकेन भवेद्विमुक्तिर्ये कृत्तिवासं शरणं प्रपन्नाः
सिद्ध लोक गीते गातात, आणि वाराणसीमध्ये राहणारे ब्राह्मण—त्यांच्यात, जो कृतिवासाच्या शरणाला जातो, त्याला मुक्ती मिळते.
संप्राप्य लोके जगतामभीष्टं सुदुर्लभं विप्रकुलेषु जन्म । ध्याने समाधाय जपंति रुद्रं ध्यायंति चित्ते यतयो महेशम्
जगात, ब्राह्मणांच्या घरात जन्म मिळणे हे फारच दुर्मिळ आणि सर्वांच्या इच्छेचे असते. तिथे यती लोक ध्यान करतात, रुद्र जप करतात आणि आपल्या मनात महेशाचे चिंतन करतात.
आराधयंति प्रभुमीशितारं वाराणसीमध्यगता मुनींद्राः । यजंति यज्ञैरभिसंधिहीनाः स्तुवंति रुद्रं प्रणमंति शंभुम्
वाराणसीच्या मध्यभागी राहणारे मोठे ऋषी प्रभूची पूजा करतात, यज्ञ करतात, निष्काम भावनेने रुद्राची स्तुती करतात आणि शंभूला वंदन करतात.
नमो भवायामलयोगधाम्ने स्थाणुं प्रपद्ये गिरिशं पुराणम् । स्मरामि रुद्रं हृदये निविष्टं जाने महादेवमनेकरूपम्
योगाचा शुद्ध धाम असलेल्या भवाला नमस्कार, मी स्थाणू, गिरिश या प्राचीन प्रभूच्या शरण जातो. मी रुद्राला, जो माझ्या हृदयात वास करतो, स्मरतो आणि अनेक रूप असलेल्या महादेवाला ओळखतो.
इति श्रीपाद्मे महापुराणे स्वर्गखंडे चतुस्त्रिंशोऽध्यायः
या प्रकारे श्रीपद्म महापुराणाच्या स्वर्गखंडातील चवत्तीसवा अध्याय संपला.
नारद उवाच- अथान्यत्तत्र वै लिंगं कपर्दीश्वरमुत्तमम् । स्नात्वा तत्र विधानेन तर्पयित्वा पितॄन्नृप
नारद म्हणाले—मग तिथे आणखी एक उत्तम लिंग आहे, कपर्दीश्वर. तिथे विधीपूर्वक स्नान करून आणि पितरांना तर्पण दिल्यावर—