इति तस्य वचः श्रुत्वा देवदूतो जगाद ह । ध्यानं दृष्ट्वा क्षणं ध्यात्वा तन्मैत्री रज्जुबन्धनः
त्याचं बोलणं ऐकून देवदूत म्हणाला— ध्यान पाहून, क्षणभर ध्यान करून, ती मैत्री दोरीसारखी घट्ट बांधणारी असते.
यत्ते वैश्याष्टमे पुण्यं त्वया जन्मनि संचितम् । तद्भ्रात्रे दीयतां सर्वं स्वर्गं तस्य यदीच्छसि
तू वैश्य म्हणून आठव्या जन्मात जे पुण्य कमावलं आहेस, ते सगळं भावाला दे, जर त्याला स्वर्ग मिळावा असं तुला वाटत असेल.
विकुंडल उवाच- किं तत्पुण्यं कथं जातं किं जन्म च पुरातनम् । तत्सर्वं कथ्यतां दूत ततो दास्यामि सत्वरम्
विकुंडळ म्हणाला— ते पुण्य काय, ते कसं मिळालं, आणि तो जुना जन्म कोणता? हे सगळं सांग, दूत, मग मी ते लगेच देईन.
देवदूत उवाच- शृणु वैश्य प्रवक्ष्यामि तत्पुण्यं च सहेतुकम् । पुरा मधुवने पुण्ये ऋषिरासीच्च शाकुनिः
देवदूत म्हणाला— ऐक वैश्य, मी तुला ते पुण्य आणि त्याचं कारण सांगतो. पूर्वी पवित्र मधुवनात शाकुनी नावाचा एक ऋषी होता.
तपोऽध्ययन संपन्नस्तेजसां ब्रह्मणा समः । जज्ञिरे तस्य रेवत्यां नव पुत्रा ग्रहा इव
तो तप आणि वेदाध्ययनानं संपन्न, तेजस्वी आणि ब्रह्मासारखा होता. त्याला रेवतीपासून नव्हे मुलं झाली, जी ग्रहांसारखी होती.
ध्रुवः शीलो बुधस्तारो ज्योतिष्मानुत पंचमः । अग्निहोत्ररता ह्येते गृहधर्मेषु रेमिरे
ध्रुव, शील, बुध, तारा, ज्योतिष्मान आणि पाचवा— हे सगळे अग्निहोत्रात रमणारे आणि घरगुती कर्तव्यांत आनंद मानणारे होते.
निर्मोहो जितकामश्च ध्यानकोशो गुणाधिकः । एते गृहविरक्ताश्च चत्वारो द्विजसूनवः
निर्मोह, जितकाम, ध्यानकोश आणि गुणवृद्ध— हे चार ब्राह्मणपुत्र घरच्या जीवनापासून विरक्त झाले होते.
चतुर्थाश्रममापन्नाः सर्वकामविनिस्पृहाः । ग्रामैकवासिनः सर्वे निःसंगा निष्परिग्रहाः
चौथ्या आश्रमात प्रवेशलेले, सर्व इच्छा सोडलेले, हे सगळे एका गावात राहत होते, कुठलाही आसक्ती किंवा मालमत्ता नव्हती.
निराशा निष्प्रयत्नाश्च सम लोष्टाश्मकांचनाः । येनकेनचिदाच्छन्ना येनकेनचिदाशिताः
ते निराश, निष्क्रिय, माती, दगड आणि सोनं सारखं मानणारे, जे मिळेल त्यात झाकलेले आणि जे मिळेल ते खाणारे होते.
सायंग्रहास्तथा नित्यं विष्णुध्यानपरायणाः । जितनिद्रा जिताहारा वातशीतसहिष्णवः
ते नेहमी संध्याकाळची पूजा करत, विष्णूच्या ध्यानात मग्न राहत, झोप आणि खाण्यावर विजय मिळवलेला, वारा आणि थंडी सहन करणारे होते.
पश्यंतो विष्णुरूपेण जगत्सर्वं चराचरम् । चरंति लीलया पृथ्वद्यंतेऽन्योन्यं मौनमास्थिताः
संपूर्ण जग, चल-अचल, विष्णूच्या रूपात पाहत, ते पृथ्वीवर मुक्तपणे फिरत आणि एकमेकांशी मौन बाळगत.
न कुर्वंति क्रियां कांचिदर्थमात्रं हि योगिनः । दृष्टज्ञाना असंदेहाश्चिद्विकार विशारदाः
हे योगी कोणतीही कृती केवळ स्वार्थासाठी करत नसत; त्यांना प्रत्यक्ष ज्ञान होतं, शंका नव्हती, आणि मनाचे बदल जाणणारे होते.
एवं ते तव विप्रस्य पूर्वमष्टमजन्मनि । तिष्ठतो मध्यदेशेषु पुत्रदारकुटुंबिनः
अशा रीतीने, तुझ्या पूर्वीच्या आठव्या ब्राह्मण जन्मात, तू मध्यदेशात राहत होतास, तुझ्याकडे मुले, पत्नी आणि कुटुंब होतं.
गेहं तावकमाजग्मुर्मध्याह्ने क्षुत्पिपासिताः । वैश्वदेवांतरे काले त्वया दृष्टा गृहांगणे
मध्यान्ही, उपाशी-तपाशी असताना, ते तुझ्या घरी आले; वैश्वदेवाच्या वेळेत, तू त्यांना अंगणात पाहिलंस.
सगद्गदं साश्रुनेत्रं सहर्षं च ससंभ्रमम् । दंडवत्प्रणिपातेन बहुमानपुरःसरम्
कंपणाऱ्या आवाजात, डोळ्यांतून आनंदाश्रू वाहत, हर्ष आणि गोंधळाने तिने मोठ्या आदराने दंडवत घातले.
प्रणम्य चरणौ मूर्ध्ना कृत्वा पाणियुगाञ्जलिम् । तदाभिनन्दिताः सर्वे तया सूनृतया गिरा
तिने डोक्याने त्यांचे पाय वाकून नमस्कार केला, हात जोडून वंदन केले; तेव्हा सर्वांनी तिला गोड शब्दांनी स्वागत केले.
अद्य मे सफलं जन्म जीवितं सफलं तथा । अद्य विष्णुः प्रसन्नो मे सनाथोऽद्यास्मि पावनः
आज माझा जन्म सफल झाला, माझे आयुष्यही फळले; आज विष्णू माझ्यावर प्रसन्न आहे, आज मी संरक्षित आणि पावन झाले.
धन्योऽस्म्यद्य गृहं धन्यं धन्या अद्य कुटुंबिनः । ममाद्य पितरो धन्या धन्या गावः श्रुतं धनम्
आज मी धन्य झाले, माझे घर धन्य झाले, माझे कुटुंबही धन्य झाले; आज माझे पूर्वज धन्य झाले, माझ्या गायी, शिक्षण आणि संपत्तीही धन्य झाली.
यद्दृष्टौ भवतां पादौ तापत्रयहरौ मया । भवतां दर्शनं यस्माद्धन्यस्यैव हरेरिव
तुमचे पाय, जे त्रिविध दुःख दूर करतात, मी पाहिले म्हणून आणि तुमचे दर्शन झाले म्हणून मी धन्य झाले, जसे हरिचे दर्शन मिळाल्यावर माणूस धन्य होतो.
एवं संपूज्य कृत्वा तु पादप्रक्षालनं तथा । धृतं मूर्ध्नि विशांश्रेष्ठ श्रद्धया परया तदा
अशा प्रकारे त्यांचा सन्मान करून, पाय धुऊन, त्या पाण्याला मनापासून श्रद्धेने डोक्यावर घेतले.
यत्र पादोदकं वैश्य श्रद्धया शिरसा धृतम् । गंधपुष्पाक्षतैर्धूपैर्दीपैर्भावपुरःसरम्
जिथे त्या वैश्याने श्रद्धेने पायधुण्याचे पाणी डोक्यावर घेतले, तिथे सुगंधी फुले, अक्षता, धूप, दिवे आणि भक्तीने अर्पण केली.
संपूज्य सुंदरान्नेन भोजिता यतयस्तथा । तृप्ताः परमहंसास्ते विश्रांता मंदिरे निशि
सुंदर अन्नाने त्यांचा सत्कार केला, त्यांना जेवू घातले; ते परमहंस तृप्त झाले आणि रात्री मंदिरात विश्रांती घेतली.
ध्यायंतश्च परं ब्रह्म यज्ज्योतिर्ज्योतिषां मतम् । तेषामातिथ्यजं पुण्यं जातं यत्ते विशांवर
ते परब्रह्म, ज्याला ज्ञानी लोक प्रकाशांचा प्रकाश म्हणतात, त्याचे ध्यान करत होते; त्यांच्या पाहुणचाराने मिळणारे पुण्य तुला मिळाले, हे श्रेष्ठ पुरुषा.
न तद्वक्त्रसहस्रेण वक्तुं शक्नोम्यहं खलु । भूतानां प्राणिनः श्रेष्ठाः प्राणिनां मतिजीविनः
मी ते हजार मुखांनीही सांगू शकत नाही; सर्व प्राण्यांमध्ये, जे बुद्धीने जगतात तेच श्रेष्ठ आहेत.
मतिमत्सु सुराः श्रेष्ठा नरेषु ब्रह्मजातयः । ब्राह्मणेषु च विद्वांसो विद्वत्सु कृतबुद्धयः
बुद्धिमानांमध्ये देव श्रेष्ठ, माणसांमध्ये ब्रह्मजन्म झालेले, ब्राह्मणांमध्ये विद्वान, आणि विद्वानांमध्ये ज्यांची बुद्धी स्थिर आहे ते श्रेष्ठ.
कृतबुद्धिषु कर्तारः कर्तृषु ब्रह्मवेदिनः । अतएव सुपूज्यास्ते तस्माच्छ्रेष्ठा जगत्त्रये
स्थिर बुद्धी असणाऱ्यांमध्ये कर्ते श्रेष्ठ, कर्त्यांमध्ये ब्रह्मज्ञान असणारे श्रेष्ठ; म्हणूनच ते अत्यंत पूज्य आणि त्रैलोक्यात श्रेष्ठ आहेत.
तत्संगतिर्विशांश्रेष्ठ महापातकनाशिनी । विश्रांता गृहिणो गेहे संतुष्टा ब्रह्मवेदिनः
अशी संगत, हे श्रेष्ठ पुरुषा, मोठ्या पापांचा नाश करणारी आहे; गृहस्थ घरी सुखी असतात आणि ब्रह्मज्ञानी समाधानी असतात.
आजन्मसंचितं पापं नाशयंतीक्षणेन वै । संचितं यद्गृहस्थस्य पापमामरणांतिकम्
जन्मापासून साठवलेले सर्व पाप क्षणात नष्ट होते; गृहस्थाने मृत्यूपर्यंत केलेले पापही नाहीसे होते.
विनिर्दहति तत्सर्वमेकरात्रोषितो यतिः । स्वभ्रात्रे देहि तत्पुण्यं नरकाद्येन मुच्यते
एक रात्र जरी यतीने वास्तव्य केले, तरी त्याने ते सर्व पाप जाळून टाकले; ते पुण्य आपल्या भावाला दे, ज्यामुळे तो नरकातून मुक्त होईल.
इति दूतवचः श्रुत्वा ददौ पुण्यं स सत्वरम् । हृष्टेन चेतसा भ्राता निरयात्सोऽपि निर्गतः
दूताचे हे शब्द ऐकून त्याने ताबडतोब पुण्य दिले; आनंदी मनाने त्याचा भाऊ नरकातून सुटला.