अश्रद्धयापि शृणुते लभते पुण्यसंचयम् । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन पद्मं श्रोत्रातिथी कुरु
श्रद्धा नसली तरी ऐकणाऱ्यालाही पुण्यसंचय मिळतो; म्हणून सर्वतोपरी प्रयत्न करून पद्माला ऐकण्याच्या रूपाने आपला सन्मानित पाहुणा करा.
तत्रादिखंडं वक्ष्यामि पुण्यं पापविनाशनम् । शृण्वंतु मुनयः सर्वे सशिष्यास्त्वत्र ये स्थिताः
आता मी आदिखंड सांगणार आहे, जे पुण्यदायक आणि पापांचा नाश करणारे आहे; येथे उपस्थित असलेले सर्व ऋषी आणि त्यांचे शिष्य यांनी ते ऐकावे.
सूत उवाच-। आदिसर्गमहं तावत्कथयामि द्विजोत्तमाः । ज्ञायते येन भगवान्परमात्मा सनातनः
सूतमुनी म्हणाले: आता मी आदिसृष्टीचे वर्णन सांगतो, ज्यामुळे भगवंत, सनातन परमात्मा, ओळखता येतो.
सृष्टेषु प्रलयादूर्ध्वं नासीत्किंचिद्द्विजोत्तमाः । ब्रह्मसंज्ञमभूदेकं ज्योतिर्वै सर्वकारकम्
सृष्टीच्या प्रलयानंतर, हे श्रेष्ठ द्विजांनो, काहीच अस्तित्वात नव्हते; फक्त एकच तेज होते, ज्याला ब्रह्म असे म्हणतात, ते सर्वांचे कारण होते.
नित्यं निरंजनं शांतं निर्मलं नित्यनिर्मलम् । आनंदसागरंस्वच्छं यत्कांक्षंति मुमुक्षवः
तेच शाश्वत, कलंकरहित, शांत, निर्मळ, सदैव निर्मळ, आनंदाचा सागर, पारदर्शक आणि मुक्तीची इच्छा असणाऱ्यांना हवे असते.
सर्वज्ञं ज्ञानरूपत्वादनंतमजमव्ययम् । अविनाशि सदास्वच्छमच्युतं व्यापकं महत्
ते सर्वज्ञ, ज्ञानस्वरूप, अनंत, अजन्मा, अविनाशी, नेहमी शुद्ध, अचल, सर्वत्र व्यापणारे आणि महान आहे.
सर्गकाले तु संप्राप्ते ज्ञात्वा तं ज्ञानरूपकम् । आत्मलीनं विकारं च तत्स्रष्टुमुपचक्रमे
सृष्टीची वेळ आली तेव्हा, त्या ज्ञानस्वरूप आणि स्वतःमध्ये विलीन असलेल्या तत्त्वाला जाणून, त्याने सृष्टी करायला सुरुवात केली.
तस्मात्प्रधानमुद्भूतं ततश्चापि महानभूत् । सात्विको राजसश्चैव तामसश्च त्रिधा महान्
त्यापासून प्रधान उत्पन्न झाले आणि त्यापासून महत्त्वत्त्व निर्माण झाले; ते महत्त्वत्त्व तीन प्रकारचे आहे: सात्त्विक, राजस आणि तामस.
प्रधानेनावृतो ह्येव त्वचा बीजमिवावृतम् । वैकारिकस्तैजसश्च भूतादिश्चैव तामसः
जसं बीजाचं कवच त्याला झाकून टाकतं, तसं प्रधान तत्त्व त्वचेने झाकलं जातं. वैकारिक, तैजस आणि भूतादि — ही तामसाची तीन रूपं आहेत.
त्रिविधोयमहंकारो महत्तत्वादजायत । यथा प्रधानेन महान्महता स तथा वृतः
महत्तत्त्वापासून त्रिविध अहंकार उत्पन्न झाला. जसं प्रधानापासून महत्तत्त्व निर्माण होतं आणि झाकलं जातं, तसंच अहंकारही त्याच प्रकारे झाकला जातो.
भूतादिस्तु विकुर्वाणः शब्दतन्मात्रकं ततः । ससर्ज शब्दतन्मात्रादाकाशं शब्दलक्षणम्
भूतादि तत्त्वाने रूपांतर होऊन शब्दाचं सूक्ष्म तत्त्व निर्माण केलं. त्या शब्दाच्या सूक्ष्म तत्त्वापासून शब्दधर्म असलेलं आकाश उत्पन्न झालं.
शब्दमात्रं तथाकाशं भूतादिः सममावृणोत् । शब्दमात्रं तथाकाशं स्पर्शमात्रं ससर्ज ह
भूतादिने शब्दाचं सूक्ष्म तत्त्व आणि आकाश दोन्ही एकत्र झाकलं. मग त्या शब्दाच्या सूक्ष्म तत्त्वातून आणि आकाशातून स्पर्शाचं सूक्ष्म तत्त्व निर्माण केलं.
बलवानभवद्वायुस्तस्य स्पर्शो गुणो मतः । आकाशं शब्दमात्रं तु स्पर्शमात्रं समावृणोत्
वायू सामर्थ्यवान झाला आणि त्याचा गुण स्पर्श मानला जातो. शब्दधर्म असलेलं आकाश स्पर्शाच्या सूक्ष्म तत्त्वाला झाकून टाकतो.
ततो वायुविकुर्वाणो रूपमात्रं ससर्ज ह । ज्योतिरुत्पद्यते वायोस्तद्रूपगुणमुच्यते
मग वायूने रूपांतर होऊन रूपाचं सूक्ष्म तत्त्व निर्माण केलं. वायूपासून तेज उत्पन्न झालं, ज्याचा गुण रूप असाच सांगितला जातो.
स्पर्शमात्रस्तु वै वायू रूपमात्रं समावृणोत् । ज्योतिश्चापि विकुर्वाणं रसमात्रं ससर्ज ह
वायूचा स्पर्शाचा सूक्ष्म गुण रूपाच्या सूक्ष्म तत्त्वाला झाकतो. तेजाने रूपांतर होऊन रसाचं सूक्ष्म तत्त्व निर्माण केलं.
संभवंति ततोंभांसि रसमात्राणि तानि तु । रसमात्राणिचांभांसि रूपमात्रं समावृणोत्
मग त्यातून पाणी आणि रसाची सूक्ष्म तत्त्वं निर्माण झाली. रसाचं सूक्ष्म तत्त्व आणि पाणी यांनी रूपाचं सूक्ष्म तत्त्व झाकलं.
विकुर्वाणानिचांभांसिगंधमात्रंससर्जिरे । तस्माज्जाता मही चेयं सर्वभूतगुणाधिका
पाण्याने रूपांतर होऊन गंधाचं सूक्ष्म तत्त्व निर्माण केलं. त्यापासून ही पृथ्वी जन्मली, जिला सर्व भूतांचे गुण आहेत.
ससंघातो यतस्तस्मात्तस्य गंधो गुणो मतः । तस्मिंस्तस्मिंस्तु तन्मात्रात्तेन तन्मात्रता स्मृता
कारण पृथ्वी एकत्रित आहे, म्हणून तिचा गुण गंध मानला जातो. प्रत्येक सूक्ष्म तत्त्वापासून त्याचं तत्त्व निर्माण होतं आणि म्हणून त्यांना सूक्ष्म तत्त्व म्हणतात.
तन्मात्राण्यविशेषाणि विशेषाः क्रमशो पराः । भूततन्मात्रसर्गोयमहंकारात्तु तामसात्
सूक्ष्म तत्त्वं वेगळी नसतात, पण विशिष्ट तत्त्वं एकामागोमाग निर्माण होतात. भूतांच्या सूक्ष्म तत्त्वांची निर्मिती तामसिक अहंकारापासून होते.
कीर्तितस्तु समासेन मुनिवर्यास्तपोधनाः । तैजसानींद्रियाण्याहुर्देवा वैकारिका दश
हे तपस्वी श्रेष्ठ ऋषींनी थोडक्यात सांगितलं आहे. तैजस आणि दैवी अशी दहा वैकारिक इंद्रियं सांगितली आहेत.
एकादशं मनश्चात्र कीर्तितं तत्त्वचिंतकैः । ज्ञानेंद्रियाणि पंचात्र पंचकर्मेंद्रियाणि च
इथे तत्त्व विचार करणाऱ्यांनी मन हे अकरावं सांगितलं आहे. पाच ज्ञानेंद्रियं आणि पाच कर्मेंद्रियं आहेत.
तानि वक्ष्यामि तेषां च कर्माणि कुलपावनाः । श्रवणं त्वक्चक्षुर्जिह्वा नासिका चैव पंचमी
मी आता त्यांची आणि त्यांच्या कार्यांची माहिती सांगतो, हे कुलशुद्ध करणाऱ्या. ऐकणं, त्वचा, डोळे, जिभ आणि नाक — ही पाच ज्ञानेंद्रियं आहेत.
शब्दादिज्ञानसिद्ध्यर्थं बुद्धियुक्तानि पंच वै । पायूपस्थं हस्तपादौ कीर्तिता वाक्चपंचमी
शब्द वगैरे ज्ञान मिळवण्यासाठी ही पाच इंद्रियं बुध्दीने युक्त आहेत. गुद, जननेंद्रिय, हात, पाय आणि वाणी — ही पाच कर्मेंद्रियं आहेत.
विसर्गानंदनादानगत्युक्तिकर्मतत्स्मृतम् । आकाशवायुतेजांसि सलिलं पृथिवी तथा
त्यांची कार्यं म्हणजे विसर्जन, आनंद, घेणं, चालणं आणि बोलणं असं सांगितलं आहे. आकाश, वायू, तेज, पाणी आणि पृथ्वी असेही आहेत.
शब्दादिभिर्गुणैर्विप्राः संयुक्ता उत्तरोत्तरैः । नानावीर्याः पृथग्भूतास्ततस्ते संहतिं विना
हे ब्राह्मणांनो, प्रत्येक तत्त्वात शब्द वगैरे गुण अधिकाधिक प्रमाणात असतात. त्यांच्यात वेगवेगळ्या शक्ती आहेत आणि ती स्वतंत्रपणे अस्तित्वात असतात, एकत्र नसतात.
नाशक्नुवन्प्रजाः स्रष्टुमसमागत्य कृत्स्नशः । समेत्यान्योन्यसंयोगं परस्परमथाश्रयात्
पूर्णपणे एकत्र न आल्यास ती सृष्टी निर्माण करू शकत नाहीत. म्हणून ती परस्परांशी एकत्र येतात आणि एकमेकांवर अवलंबून राहतात.
एकसंघास्सलक्ष्याश्च संप्राप्यैक्यमशेषतः । पुरुषाधिष्ठितत्वाच्च प्रधानानुग्रहेण च
वेगवेगळ्या गटांचे, त्यांच्या स्वतःच्या गुणधर्मांसह, जेव्हा पूर्णपणे एकरूप होतात आणि पुरुषाच्या उपस्थितीने तसेच प्रधानाच्या कृपेने,
महदादयो विशेषांता अंडमुत्पादयंति ते । तत्क्रमेण विवृद्धं तु जलबुद्बुदवत्सदा
महत् पासून ते विशिष्ट तत्त्वांपर्यंत, हे सर्व त्या अंडाचे निर्माण करतात; आणि ते अंड पाण्यातील फुग्यासारखे क्रमाने वाढत जाते.
भूतेभ्योंडं महाप्राज्ञा वृद्धं तदुदकेशयम् । प्राकृतं ब्रह्मरूपस्य विष्णोः स्थानमनुत्तमम्
हे अंड पंचमहाभूतांपासून वाढते, हे पाण्यात विसावलेले असते; हेच ब्रह्मरूप असलेल्या विष्णूचे आद्य, नैसर्गिक आणि श्रेष्ठ स्थान आहे.
तत्राव्यक्तस्वरूपोसौ विष्णुर्विश्वेश्वरः प्रभुः । ब्रह्मरूपं समास्थाय स्वयमेव व्यवस्थितः
त्या ठिकाणी, अव्यक्त स्वरूपात असलेला विश्वाचा स्वामी विष्णू, ब्रह्मरूप धारण करून, स्वतःच्या इच्छेने तेथे स्थित राहतो.