रोदित्येषा यदा सा च केन दुःखेन दुःखिता । नेत्राश्रुभ्यो हि तस्यास्तु प्रभवंति पतंति च
पण जेव्हा ती कोणत्यातरी दुःखाने व्याकुळ होऊन रडते, तेव्हा तिच्या डोळ्यांतून अश्रू पडतात,
तानि चैव महाभाग हृद्यानि सुमहांति च । सौरभेण विना तैस्तु यः पूजयति शंकरम्
ती फुले, हे महाभागा, मनाला भावणारी आणि मोठी असतात; पण त्यांना सुगंध नसताना जो शंकराची पूजा करतो,
तस्य दुःखं च संतापो जायते नात्र संशयः । पुष्पैस्तु तादृशैर्देवान्सकृदर्चति पापधीः
त्याला दुःख आणि यातना मिळतात, यात शंका नाही; अशा फुलांनी जो पापी देवांची एकदाही पूजा करतो,
तस्य दुःखं प्रकुर्वंति देवास्तत्र न संशयः । एतत्ते सर्वमाख्यातं कामोदाख्यानमुत्तमम्
त्याला देवता दुःखच देतात, यात शंका नाही; अशी ही कामोदा नावाची श्रेष्ठ कथा मी तुला सांगितली.
अथ कृष्णो विचिंत्यैव दृष्ट्वा विक्रमसाहसम् । विहुंडस्यापि पापस्य उद्यमं साहसं तदा
मग कृष्णाने, त्या पापी विक्रमाचे धाडस आणि साहस पाहून, काय करावे हे विचार केले,
नारदं प्रेषयामास मोहयैनं दुरासदम् । नारदस्त्वथ संश्रुत्य वाक्यं विष्णोर्महात्मनः
त्याने नारदाला पाठवले, त्या दुर्गम पाप्याला मोहात पाडण्यासाठी; आणि नारदाने त्या महान आत्मा विष्णूचे वचन ऐकले.
गच्छमानं दुरात्मानं कामोदां प्रति दानवम् । गत्वा तमाह दैत्येंद्रं नारदः प्रहसन्निव
दुष्ट मनाचा तो दानव कामोदा या नगरीकडे जात असताना, नारदांनी त्याच्याजवळ जाऊन, जणू काही हसतच, त्या दैत्यराजाला विचारले.
क्व यासि त्वं च दैत्येंद्र सत्वरं च समातुरः । सांप्रतं केन कार्येण कस्यार्थं केन नोदितः
अरे दैत्यराजा, इतक्या घाईघाईने आणि बेचैन होऊन तू कुठे चाललास? सध्या कोणत्या कामासाठी, कोणासाठी आणि कोणाच्या सांगण्यावरून निघालास?
ब्रह्मात्मजं नमस्कृत्य प्रत्युवाच कृतांजलि । कामोदपुष्पार्थमहं प्रस्थितो द्विजसत्तम
ब्रह्मदेवाच्या पुत्राला नमस्कार करून, हात जोडून तो म्हणाला, 'द्विजश्रेष्ठा, मी कामोदा येथील फुलांसाठी निघालो आहे.'
तमुवाच स धर्मात्मा पुष्पैः किं ते प्रयोजनम् । विप्रवर्यं पुनः प्राह कार्यकारणमात्मनः
त्या धर्मात्म्याने त्याला विचारले, 'तुला त्या फुलांची काय गरज आहे?' पुन्हा त्याने त्या श्रेष्ठ ब्राह्मणाला आपल्या कामाचा हेतू विचारला.
नंदनस्य वनोद्देशे काचिन्नारी वरानना । तस्या दर्शनमात्रेण गतोऽहं कामवश्यताम्
नंदनवनाच्या एका भागात एक सुंदर मुखाची स्त्री आहे. तिचे फक्त दर्शन घेतल्यावर मी कामाच्या अधीन झालो.
तया प्रोक्तोऽस्मि विप्रेंद्र पुष्पैः कामोदसंभवैः । पूजयस्व महादेवं पुष्पैस्तु सप्तकोटिभिः
ती स्त्री मला म्हणाली, 'ब्राह्मणश्रेष्ठा, कामोदा येथील फुलांनी, म्हणजे सात कोटी फुलांनी, महादेवाची पूजा कर.'
ततस्ते सुप्रिया भार्या भविष्यामि न संशयः । तदर्थे प्रस्थितोऽस्म्यद्य कामोदाख्यं पुरं प्रति
मग मी तिचा प्रिय पती नक्कीच होईल, यात शंका नाही. म्हणूनच मी आज कामोदा नावाच्या नगरीकडे निघालो आहे.
तामहं कामयिष्यामि सिंधुजां शुणु सांप्रतम् । मनोल्लासैर्महाहासैर्हासयिष्याम्यहं पुनः
ती समुद्रकन्या मला हवी आहे; ऐक, आता मी तिला मनमोहक विचारांनी आणि मोठ्या हास्याने पुन्हा हसवीन.
प्रीता सती महाभागा हसिष्यति पुनः पुनः । तद्धास्यं गद्गदं विप्र मम कार्यप्रवर्द्धनम्
ती संतुष्ट आणि भाग्यवती होऊन पुन्हा पुन्हा हसणार. तिच्या त्या थरथरत्या हास्यामुळे, ब्राह्मण, माझे काम पुढे जाईल.
तस्माद्धास्यात्पतिष्यंति दिव्यानि कुसुमानि च । तैस्तु देवमुमाकांतं पूजयिष्यामि सांप्रतम्
त्या हास्यामुळे दिव्य फुले पडतील. त्या फुलांनी मी उमापती देवाची पूजा करीन.
तेन पूजाप्रदानेन तुष्टो दास्यति मे फलम् । ईश्वरः सर्वभूतेशः शंकरो लोकभावनः
त्या पूजेच्या दानामुळे सर्वांचा स्वामी, लोकांची निर्मिती करणारा शंकर प्रसन्न होईल आणि मला फळ देईल.
नारद उवाच- तत्र दैत्य न गंतव्यं कामोदाख्ये पुरोत्तमे । विष्णुरस्ति सुमेधावी सर्वदैत्यक्षयावहः
नारद म्हणाले — अरे दैत्य, त्या कामोदा नावाच्या उत्तम नगरीत जाऊ नकोस. तिथे श्रीविष्णू आहेत, जे नेहमीच दैत्यांचा नाश करणारे आणि अत्यंत बुद्धिमान आहेत.
येनोपायेन पुष्पाणि कामोदाख्यानि दानव । तव हस्ते प्रयास्यंति तमुपायं वदाम्यहम्
कामोदा येथील फुले तुझ्या हाती कशा प्रकारे येतील, हे मी तुला सांगतो.
गंगातोयेषु दिव्यानि पतिष्यंति न संशयः । वाहितानि जलैर्दिव्यैरागमिष्यंति सांप्रतम्
गंगेच्या पाण्यात दिव्य फुले नक्कीच पडतील. त्या दिव्य पाण्याने वाहून ती फुले लवकरच येतील.
तानि त्वं तु प्रतिगृहाण सुहृद्यानि महांति च । गृहीत्वा तानि पुष्पाणि साधयस्व मनीप्सितम्
ती फुले तू स्वीकार, जी तुझ्या हिताची आणि मोठी आहेत. ती फुले घेऊन, आपली इच्छा पूर्ण कर.
नारदो दानवश्रेष्ठं मोहयित्वा ततः पुनः । ततश्च स तु धर्मात्मा चिंतयामास वै पुनः
नारदांनी त्या दानवश्रेष्ठाला मोहात पाडून पुन्हा निघून गेले. मग तो धर्मात्मा पुन्हा विचार करू लागला.
कथमश्रूणि सा मुंचेत्केनोपायेन दुःखिता । चिंतयानस्य तस्यैवं क्षणं वै नारदस्य च
ती स्त्री दुःखी होऊन अश्रू कसे सोडेल, कोणत्या उपायाने? असे विचार करत नारद आणि तो दोघेही क्षणभर विचार करू लागले.
ततो बुद्धिः समुत्पन्ना कामोदाख्यं पुरं गतः
मग त्याच्या मनात एक युक्ती आली आणि तो कामोदा नावाच्या नगरीत गेला.
इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे कामोदाख्याने एकोनविंशत्यधिकशततमोऽध्यायः
या प्रकारे, श्रीपद्मपुराणाच्या भूमिखंडातील वेनाची कथा, गुरुतीर्थाचे महात्म्य आणि च्यवनाची गोष्ट, यामध्ये 'कामोदा' नावाच्या कथेसह एकशे एकोणवीसवा अध्याय पूर्ण झाला.
कुंजल उवाच- कामोदाख्यं पुरं दिव्यं सर्वदेवसमाकुलम् । सर्वकामसमृद्ध्यर्थमपश्यन्नारदस्ततः
कुंजल म्हणाला – नारदाने मग 'कामोदा' नावाचे दिव्य नगर पाहिले, जेथे सर्व देव एकत्र होते आणि सर्व इच्छित सुखसमृद्धीने परिपूर्ण होते.
कामोदाया गृहं प्राप्य प्रविवेश द्विजोत्तमः । कामोदां तु ततो दृष्ट्वा सर्वकामसमाकुलाम्
तो श्रेष्ठ ब्राह्मण कामोदेच्या घरात पोहोचला आणि आत गेला. तेव्हा त्याने कामोदेला सर्व प्रकारच्या सुखांनी भरलेली पाहिली.
तया संपूजितो विप्रः सुवाक्यैः स्वागतादिभिः । दिव्यासने समारूढस्तां पप्रच्छ द्विजोत्तमः
त्या ब्राह्मणाचे तिने गोड शब्दांनी, स्वागत करून आदरातिथ्य केले. दिव्य आसनावर बसल्यानंतर त्या श्रेष्ठ द्विजाने तिला विचारले.
सुखेन स्थीयते भद्रे विष्णुतेजः समुद्भवे । अनामयं च पप्रच्छ आशीर्भिरभिनंद्य ताम्
'भाग्यवती, तुझ्या ठिकाणी विष्णूचे तेज प्रकट झाले आहे, तू सुखात आहेस ना?' असे विचारून, त्याने तिला आशीर्वाद देत तिच्या कुशलाची चौकशी केली.
कामोदोवाच-। प्रसादाद्भवतां विष्णोः सुखेन वर्तयाम्यहम् । कथयस्व महाप्राज्ञ त्वं प्रश्नोत्तरकारणम्
कामोदा म्हणाली – 'तुमच्या आणि विष्णूच्या कृपेने मी आनंदात आहे. महाज्ञानी, तुम्ही प्रश्नोत्तर का विचारता, हे मला सांगा.'