यदा सा हसते चैव प्रसंगेन प्रहर्षिता । तद्धासाज्जज्ञिरे दैत्य सुगंधीनि वराण्यपि
ती आनंदाने हसली, गप्पांमध्ये रमली, तेव्हा तिच्या त्या हास्यापासून, दैत्यांनो, अतिशय सुगंधी आणि उत्तम फुलं उत्पन्न झाली.
सुमान्येतानि दिव्यानि कामोदाया न संशयः । हृद्यानि पीतपुष्पाणि सौरभेण युतानि च
ही दिव्य फुलं नक्कीच मनाला भावणारी, पिवळ्या रंगाची आणि सुगंधाने भरलेली आहेत; आणि यात काहीच शंका नाही की, ती इच्छा पूर्ण करणारी आहेत.
तेनाप्येकेन पुष्पेण यः समर्चति शंकरम् । तस्येप्सितं महाकामं संपूरयति शंकरः
यापैकी एकच फुल घेऊन जो कोणी शंकराची पूजा करतो, त्याची मोठी इच्छा शंकर नक्कीच पूर्ण करतो.
अस्याश्च रोदनाद्दैत्य प्रभवंति न संशयः । तादृशान्येव पुष्पाणि लोहितानि महांति च
आणि, दैत्यांनो, तिच्या रडण्यानेही, नक्कीच, अशाच मोठ्या आणि लाल रंगाची फुलं उत्पन्न होतात.
सौरभेण विना दैत्य तेषां स्पर्शं न कारयेत् । एवमाकर्णितं तेन वाक्यं शुक्रस्य भाषितम्
पण, दैत्यांनो, ज्यांना सुगंध नाही अशा फुलांना स्पर्श करू नये; असे शुक्राने सांगितलेले ऐकण्यात आले.
उवाच सा तु कुत्रास्ति कामोदा भृगुनंदन । शुक्र उवाच- गंगाद्वारे महापुण्ये महापातकनाशने
ती म्हणाली, 'भृगुच्या वंशजांनो, कामोदा कुठे आहे?' शुक्र म्हणाला – 'गंगेच्या पवित्र तीरावर, जेथे मोठे पाप नष्ट होते.'
कामोदाख्यं पुरं तत्र निर्मितं विश्वकर्मणा । कामोदपत्तने नारी दिव्यभोगैरलंकृता
तेथे विश्वकर्म्याने कामोदा नावाचं एक सुंदर नगर बांधलं; त्या कामोदा नगरीत एक दिव्य सुखांनी सजलेली स्त्री वास करते.
तथा चाभरणैर्भाति सर्वदेवैः सुपूजिता । त्वया तत्रैव गंतव्यं पूजितव्या वराप्सराः
ती दागिन्यांनी झळकत आहे आणि सर्व देवांनी तिची पूजा केली आहे; तुला तिथे जाऊन त्या श्रेष्ठ अप्सरांची पूजा करावी लागेल.
उपायेनापि पुण्येन तां प्रहासय दानव । एवमुक्त्वा तु योगींद्र सः शुक्रो दानवं प्रति
कुठल्यातरी पुण्याच्या उपायाने, दानवा, तिला हसवा; असे म्हणून योगीश्रेष्ठ शुक्राने त्या दानवाशी बोलणे थांबवले.
विरराम महातेजाः स्वकार्यायोद्यतोऽभवत्
तो तेजस्वी शुक्र गप्प बसला आणि आपल्या कामाकडे वळला.
इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे कामोदाख्यानेऽष्टादशाधिकशततमोऽध्यायः
श्रीपद्मपुराणाच्या भूमिखंडातील वेनकथेत, गुरुतीर्थाच्या महात्म्यात, च्यवनाच्या चरित्रात, कामोदा नावाच्या कथेत, एकशे अठरावा अध्याय इथे संपला.
एकोनविंशत्यधिकशततमोऽध्यायः । कपिंजल उवाच- यस्याः प्रहसनात्तात सुहृद्यानि भवंति वै । पुष्पाणि दिव्यगंधीनि दुर्लभानि सुरासुरैः
कपिंजल म्हणाला – 'जिच्या हास्यामुळे, वडील, देवांना आणि दैत्यांनाही दुर्मिळ, मनाला आनंद देणारी, दिव्य सुगंधी फुलं उत्पन्न होतात, ती कोण?''
कस्मात्तु देवताः सर्वाः प्रवांछंति महामते । शंकरः सुखमायाति हास्यपुष्पैः सुपूजितः
सर्व देवता, हे महाबुद्धीमान, ती फुलं का मिळवू इच्छितात? कारण शंकर त्या हास्यफुलांनी सहजपणे प्रसन्न होतो.
को गुणस्तस्य पुष्पस्य तन्मे कथय विस्तरात् । कामोदा सा भवेत्का तु कस्य पुत्री वरांगना
त्या फुलाचा गुणधर्म काय आहे? ते मला सविस्तर सांग. कामोदा कोण आहे, आणि ती श्रेष्ठ स्त्री कोणाची मुलगी आहे?
हास्यात्तस्या महाभाग सुपुष्पाणि भवंति च । को गुणस्तत्कथां ब्रूहि सकलां विस्तरेण च
तिच्या हास्यामुळे, हे भाग्यवान, सुंदर फुलं उत्पन्न होतात; त्या फुलांचे गुण मला पूर्णपणे सांग.
कुंजल उवाच- पुरा देवैर्महादैत्यैः कृत्वा सौहार्दमुत्तमम् । ममंथुः सागरं क्षीरममृतार्थं समुद्यताः
कुंजल म्हणाला – 'पूर्वी, देवांनी आणि मोठ्या दैत्यांनी उत्तम मैत्री करून, अमृतासाठी क्षीरसागराचे मंथन केले.'
मथनाद्देवदैत्यानां कन्यारत्नचतुष्टयम् । वरुणेन दर्शितं पूर्वं सोमेनैव तथा पुनः
देव आणि दैत्यांच्या मंथनामुळे, चार रत्नमूल्य कन्या प्रकट झाल्या; त्या आधी वरुणाने दाखवल्या, आणि पुन्हा सोमानेही दाखवल्या.
पश्चात्संदर्शितं पुण्यममृतं कलशे स्थितम् । कन्या चतुष्टयं पूर्वं देवानां हितमिच्छति
नंतर त्या पवित्र अमृताचा कलश दाखवला गेला; आणि त्या चार कन्या प्रथम देवांचे कल्याण व्हावे असेच इच्छित होत्या.
सुलक्ष्मीर्नाम सा चैका द्वितीया वारुणी तथा । ज्येष्ठा नाम तथा ख्याता कामोदान्या प्रचक्षते
त्यांपैकी एकीचे नाव सुलक्ष्मी होते, दुसरीचे नाव वारुणी, आणखी एक ज्येष्ठा म्हणून प्रसिद्ध होती आणि एक कामोदा म्हणून ओळखली जात होती.
तासां मध्ये वरा श्रेष्ठा पूर्वं जाता महामते । तस्माज्ज्येष्ठेति विख्याता लोके पूज्या सदैव हि
त्यांच्यात सर्वांत श्रेष्ठ आणि उत्तम ती पहिलीच जन्माला आली, म्हणूनच ती ज्येष्ठा म्हणून जगात नेहमीच पूजली जाते.
वारुणीपानरूपा च पयःफेनसमुद्भवा । अमृतस्य तरंगाच्च कामोदाख्या बभूव ह
वारुणीने मद्याचे रूप घेतले, ती दूधाच्या फेसातून उत्पन्न झाली; आणि कामोदा अमृताच्या लाटांमधून जन्मली.
सोमो राजा तथा लक्ष्मीर्जज्ञाते अमृतादपि । त्रैलोक्यभूषणः सोमः संजातः शंकरप्रियः
सोम राजा आणि लक्ष्मी हे दोघेही अमृतातून जन्मले; सोम हा त्रैलोक्याचा अलंकार आणि शंकराचा आवडता म्हणून प्रकट झाला.
मृत्युरोगहरा जाता सुराणां वारुणी तथा । ज्येष्ठासु पुण्यदा जाता लोकानां हितमिच्छताम्
देवतांसाठी मृत्यू आणि आजार दूर करणारी वारुणी जन्मली; ज्येष्ठा पुण्य देणारी म्हणून, लोकांच्या हितासाठी इच्छिणाऱ्यांसाठी प्रकट झाली.
अमृतादुत्थिता देवी कामोदा नाम पुण्यदा । विष्णोः प्रीत्यै भविष्ये तु वृक्षरूपं प्रयास्यति
अमृतातून कामोदा नावाची पुण्यदायिनी देवी उत्पन्न झाली; विष्णूच्या आनंदासाठी ती पुढे वनस्पतीचे रूप धारण करील.
विष्णुप्रीतिकरी सा तु भविष्यति सदैव हि । तुलसी नाम सा पुण्या भविष्यति न संशयः
ती नेहमीच विष्णूला आनंद देणारी राहील; तीच पुण्यवान तुळस होईल, यात शंका नाही.
तया सह जगन्नाथो रमिष्यति न संशयः । तुलस्याः पत्रमेकं यो नीत्वा कृष्णाय दास्यति
तिच्यासोबत जगन्नाथ नक्कीच रममाण होईल; जो कोणी तुळशीचे एक पान जरी कृष्णाला अर्पण करतो,
मेने तस्योपकाराणां किमस्मै च ददाम्यहम् । इत्येवं चिंतयेन्नित्यं तस्य प्रीतिकरो भवेत्
तो नेहमी विचार करतो, 'माझ्यासाठी इतके उपकार केल्याबद्दल मी काय परत देऊ?'—अशा प्रकारे रोज चिंतन केल्याने तो कृष्णाला प्रिय होतो.
एवं कामोद नामासौ पूर्वं जाता समुद्रजा । यदा सा हसते देवी हर्षगद्गदभाषिणी
अशी कामोदा, जी पूर्वी समुद्रातून जन्मली, जेव्हा ती देवी आनंदाने बोलताना हसते,
सौहृद्यानि सुगंधीनि मुखात्तस्याः पतंति वै । अम्लानानि सुपुष्पाणि यो गृह्णाति समुद्यतः
तिच्या मुखातून सुगंधी, मैत्रीपूर्ण, कधीही न वाळणारी सुंदर फुले पडतात; जो कोणी ती उत्साहाने उचलतो,
पूजयेच्छंकरं देवं ब्रह्माणं माधवं तथा । तस्य देवाः प्रतुष्यंति यदिच्छति ददंति तत्
आणि त्या फुलांनी शंकर, ब्रह्मा किंवा माधव यांची पूजा करतो, त्याच्यावर देवता प्रसन्न होतात आणि त्याला हवे ते देतात.