इत्युक्त्वा पुनरुत्थाय लाघवेन समन्वितः । एकविंशतिभिर्बाणैर्नहुषं चाहनत्पुनः
असं म्हणून तो पुन्हा उठला, चपळतेने भरलेला, आणि एकवीस बाणांनी त्याने पुन्हा नहुषावर हल्ला केला.
एकेन मुष्टिमध्ये तु चतुर्भिर्बाहुमध्यतः । चतुर्भिश्च महाश्वांश्च छत्रमेकेन तेन वै
एका बाणाने त्याने मूठीत, चार बाणांनी हाताच्या मधोमध, आणखी चार बाणांनी मोठ्या घोड्यांना आणि एका बाणाने छत्राला घाव घातला.
पंचभिर्मातलिं विद्ध्वा रथनीडं तु सप्तभिः । ध्वजदंडं त्रिभिस्तीक्ष्णैर्दानवः शिखिपत्रिभिः
पाच बाणांनी त्याने मातलीला जखमी केले, सात बाणांनी रथाचा पाया, आणि तीन तीक्ष्ण, मोरपिसांनी मढवलेल्या बाणांनी ध्वजदंड छाटला.
आदानं तु निदानं तु लक्षमोक्षं दुरात्मनः । लाघवं तस्य संदृष्ट्वा देवता विस्मयंगताः
त्याच्या बाण उचलण्याची, लक्ष्य साधण्याची आणि सोडण्याची कौशल्य पाहून देवता त्या दुष्टाच्या चपळतेवर थक्क झाले.
तस्य पौरुषमापश्य स राजा दानवोत्तमम् । शूरोसि कृतविद्योसि धीरोसि रणपंडितः
त्या दानवाचा पराक्रम पाहून राजा म्हणाला, ‘तू खरोखर शूर आहेस, विद्या संपन्न आहेस, धीराचा आहेस आणि युद्धात पारंगत आहेस.’
इत्युक्वा दानवं तं तु धनुर्विस्फार्य भूपतिः । मार्गणैर्दशभिस्तं तु विव्याध लघुविक्रमः
असं म्हणून राजाने धनुष्य ताणलं आणि चपळतेने त्या दैत्यावर दहा बाण सोडले.
त्रिभिर्ध्वजं प्रचिच्छेद स पपात धरातले । तुरगान्पातयामास चतुर्भिस्तस्य सायकैः
तीन बाणांनी त्याने ध्वज छाटला, तो जमिनीवर पडला; आणि चार बाणांनी त्याने घोडे खाली पाडले.
एकेन छत्रं तस्यापि चकर्त लघुविक्रमः । दशभिः सारथिस्तस्य प्रेषितो यममंदिरम्
एक बाणाने, चपळतेने, त्याने छत्र छाटलं; आणि दहा बाणांनी त्याने सारथ्याला यमाच्या लोकात पाठवलं.
दंशनं दशभिश्छित्त्वा शरैश्च विदलीकृतः । सर्वांगेषु च त्रिंशद्भिर्विव्याध दनुजेश्वरम्
दहा बाणांनी त्याने दंशण छाटलं आणि त्याला फोडून टाकलं; आणि तीस बाणांनी त्या दानवाधिपतीच्या सर्व अंगावर घाव घातला.
हताश्वो विरथो जातो बाणपाणिर्धनुर्धरः । अभ्यधावत्स वेगेन वर्षयन्निशितैः शरैः
घोडे मारले गेले, रथ उद्ध्वस्त झाला, पण धनुष्य हातात घेऊन तो धनुर्धारी वेगाने पुढे धावत, तीक्ष्ण बाणांचा वर्षाव करू लागला.
खड्गचर्मधरो दैत्यो राजानं तमधावत । धावमानस्य हुंडस्य खड्गं चिच्छेद भूपतिः
कड आणि ढाल घेऊन दैत्य राजावर तुटून पडला; हुंडा धावत असताना राजाने त्याचा तलवार छाटला.
क्षुरप्रैर्निशितैर्बाणैश्चर्म चिच्छेद भूपतिः । अथ हुंडः स दुष्टात्मा समालोक्य समंततः
क्षुरप्रासारख्या तीक्ष्ण बाणांनी राजाने त्याची ढाल छाटली; मग तो दुष्ट हुंडा आजूबाजूला पाहू लागला.
जग्राह मुद्गरं तूर्णं मुमोच लघुविक्रमः । वज्रवेगं समायांतं ददृशे नृपतिस्तदा
त्याने पटकन एक गदा उचलली आणि हलक्या पावलांनी ती फेकली; ती गदा वीजेसारख्या वेगाने येताना राजाने पाहिली.
मुद्गरं स्वनवंतं चापातयदंबरात्ततः । दशभिर्निशितैर्बाणैः क्षुरप्रैश्च स्वविक्रमात्
मग स्वतःच्या शौर्याने, दहा तीक्ष्ण बाणांनी आणि कापणाऱ्या टोकदार बाणांनी त्याने आकाशातून घुमणारी गदा खाली पाडली.
मुद्गरं पतितं दृष्ट्वा दशखण्डमयं भुवि । गदामुद्यम्य वेगेन राजानमभ्यधावत
ती गदा जमिनीवर दहा तुकड्यांत तुटलेली पाहून, त्याने जोरात आपली गदा उचलली आणि राजाकडे धाव घेतली.
खड्गेन तीक्ष्णधारेण तस्य बाहुं विचिच्छिदे । सगदं पतितं भूमौ सांगदं कटकान्वितम्
तीक्ष्ण धार असलेल्या तलवारीने त्याचा हात कापला; तो हात गदा, कंकण आणि बांगड्या घालूनच जमिनीवर पडला.
महारावं ततः कृत्वा वज्रस्फोटसमं तदा । रुधिरेणापि दिग्धांगो धावमानो महाहवे
मग त्याने वीजेच्या गडगडाटासारखा मोठा गर्जना केला, रक्ताने माखलेला तो महायुद्धात धावत सुटला.
क्रोधेन महताविष्टो ग्रस्तुमिच्छति भूपतिम् । दुर्निवार्यः समायातः पार्श्वं तस्य च भूपतेः
मोठ्या रागाने भरून तो राजाला गिळायला निघाला; कोणीही थांबवू न शकणारा तो राजाच्या जवळ आला.
नहुषेण महाशक्त्या ताडितो हृदि दानवः । पतितः सहसा भूमौ वज्राहत इवाचलः
नहुषाने मोठ्या शक्तीच्या भालेने त्याच्या छातीवर वार केला, आणि तो दैत्य वीजेने डोंगर कोसळावा तसा जमिनीवर कोसळला.
तस्मिन्दैत्ये गते भूमावितरे दानवा गताः । विविशुः कति दुर्गेषु कति पातालमाश्रिताः
तो दैत्य पडताच, इतर दैत्य पळाले; काही किल्ल्यांत गेले, काही पाताळात लपले.
देवाः प्रहर्षमाजग्मुर्गंधर्वाः सिद्धचारणाः । हते तस्मिन्महापापे नहुषेण महात्मना
तो मोठा पापी नहुषाने मारल्यावर, देव, गंधर्व, सिद्ध आणि चारण आनंदित झाले.
तस्मिन्हते दैत्यवरे महाहवे देवाश्च सर्वे प्रमुदं प्रलेभिरे । तां देवरूपां तपसा प्रवर्द्धितां स आयुपुत्रः प्रतिलभ्य हर्षितः
त्या महायुद्धात तो श्रेष्ठ दैत्य मारला गेल्यावर, सर्व देव आनंदाने भरून गेले; आणि तपस्येने वाढलेली ती देवतेसारखी रूप नहुषाने आपल्या मुलासह पुन्हा मिळवली आणि तो हर्षाने भरला.
इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे नहुषाख्याने पंचदशाधिकशततमोऽध्यायः
या प्रकारे श्रीपद्मपुराणातील भूमिखंडातील वेनकथेत, गुरुतीर्थाच्या महात्म्यात, च्यवनाच्या चरित्रात, नहुषाच्या कथेत, शंभर पंधरावा अध्याय संपला.
कुंजल उवाच- अशोकसुंदरी पुण्या रंभया सह हर्षिता । नहुषं प्राप्य विक्रांतं तमुवाच तपस्विनी
कुंजळ म्हणाला: पुण्यवती अशोकसुंदरी, रंभेसह आनंदी होऊन, पराक्रमी नहुषाजवळ गेली आणि ती तपस्विनी त्याला म्हणाली.
अहं ते धर्मतः पत्नी देवैर्दिष्टा तपस्विनी । उद्वाहयस्व मां वीर यदि धर्ममिहेच्छसि
"मी तुझी धर्मपत्नी आहे, देवांनी ठरवलेली, आणि मी तपस्विनी आहे; हे वीर, तुला इथे धर्म हवा असेल तर मला विवाह कर."
सदैव चिंत्यमाना च त्वामहं तपसि स्थिता । भवान्धर्मप्रसादेन मया प्राप्तो नृपोत्तम
"मी नेहमी तपस्येत राहून तुझा विचार करत होते; धर्माच्या कृपेने, राजांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या, तू माझ्याकडे आला आहेस."
नहुष उवाच- मदर्थे नियता भद्रे यदि त्वं तपसि स्थिता । गुरोर्वाक्यान्मुहूर्तेन तव भर्ता भवाम्यहम्
नहुष म्हणाला: "हे शुभे, जर तू माझ्यासाठी तपस्येत स्थिर राहिली असशील, तर गुरूच्या आज्ञेने मी क्षणात तुझा पती होईन."
अनया रंभया सार्द्धमावां गच्छाव भामिनि । समारोप्य रथे तां तु तां रंभां तु मनोरमाम्
"ही रंभा आपल्यासोबत आहेच, आपण तिघेही एकत्र जाऊ या, हे सुंदरि; त्या मनोहर रंभेला रथावर बसवू या."
तेनैव रथवर्येण वशिष्ठस्याश्रमं प्रति । जगाम लघुवेगेन ताभ्यां सह महायशाः
त्याच उत्तम रथावर बसून, महायशस्वी नहुष त्या दोघींना घेऊन वेगाने वसिष्ठांच्या आश्रमाकडे गेला.
तमाश्रमगतं विप्रं समालोक्य प्रणम्य च । तया सार्द्धं महातेजा हर्षेण महतान्वितः
आश्रमात आलेल्या त्या ऋषीला पाहून, त्याला वंदन करून, मोठ्या तेजाचा नहुष मोठ्या आनंदाने तिच्यासह तिथे उभा राहिला.