पश्चात्त्वामुपनेष्येऽहं वशिष्ठस्याश्रमं प्रति । एवं कथय भद्रं ते रंभे मत्प्रियकारिणीम्
नंतर मी तुला वसिष्ठाच्या आश्रमात घेऊन जाईन. म्हणून, हे शुभेच्छा देणारी, माझ्या आवडीसाठी वागणारी रम्भे, हे शब्द बोल.
एवं विसर्जिता तेन सत्वरं सा गता पुनः । अशोकसुंदरीं देवीं कथयामास तस्य च
त्याने तिला असे सांगून लगेचच ती पुन्हा निघून गेली आणि हे सर्व अशोकसुंदरी देवीला सांगितले.
समासेन तथा सर्वं रंभा सा द्विजसत्तम । अशोकसुंदरी सा तु अवधार्य सुभाषितम्
हे श्रेष्ठ ब्राह्मण, रम्भेने ते सर्व थोडक्यात सांगितले आणि अशोकसुंदरीने तिचे सुंदर बोल लक्षपूर्वक ऐकले.
नहुषस्य सुवीरस्य हर्षेण च समन्विता । तस्थौ तत्र तया सार्द्धं सुसख्या रंभया तदा
नहुषासारख्या शूरवीरासाठी आनंदाने, ती त्या वेळी आपल्या प्रिय मैत्रिणी रम्भेसोबत तिथेच राहिली.
भर्तुश्च कीदृशं वीर्यमिति पश्यामि वै सदा
माझ्या पतीचे शौर्य कसे आहे, हे मी नेहमी पाहू इच्छिते.
इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे नहुषाख्याने त्रयोदशाधिकशततमोऽध्यायः
या प्रकारे श्रीपद्मपुराणाच्या भूमिखंडातील वेनकथेत, गुरुतिर्थाच्या महात्म्यात, च्यवनाच्या चरित्रात, नहुषाच्या कथेत, एकशेतेराव्या अध्यायाचा समाप्ती झाली.
कुंजल उवाच- अथ ते दानवाः सर्वे हुंडस्य परिचारकाः । नहुषस्यापि संवादं रंभया तु यथाश्रुतम्
कुंजल म्हणाला: मग हुंडाचा सर्व दानव सेवकांनी नहुष आणि रम्भे यांच्यातील संवाद जसा ऐकला तसा सांगितला.
आचचक्षुश्च दैत्येंद्रं हुंडं सर्वं सुभाषितम् । तमाकर्ण्य स चुक्रोध दूतं वाक्यमथाब्रवीत्
त्यांनी सर्व नीट सांगितले आणि ते हुंडा या दैत्यराजाला ऐकवले. हे ऐकून तो रागावला आणि आपल्या दूताला म्हणाला.
गच्छ वीर ममादेशाज्जानीहि पुरुषं हि तम् । संभाषते तया सार्द्धं पुरुषः शिवकन्यया
हे वीर, माझ्या आज्ञेने जा आणि त्या पुरुषाचा शोध घे, जो त्या शिवकन्येसोबत बोलतो.
स्वामिनिर्देशमाकर्ण्य जगाम लघुदानवः । विविक्ते नहुषं वीरमिदं वचनमब्रवीत्
मालकाची आज्ञा ऐकून तो वेगवान दानव गेला आणि एकांतात नहुष या वीराजवळ जाऊन असे म्हणाला.
रथेन साश्वसूतेन दिव्येन परितिष्ठति । धनुषा दिव्यबाणैस्तु सभायां हि भयंकरः
तो दिव्य रथ, सारथी आणि घोडे घेऊन, दिव्य धनुष्य आणि बाणांनी सज्ज होऊन सभेत उभा आहे आणि भीतीदायक दिसतो.
कस्य केन तु कार्येण प्रेषितः केन वैभवान् । अनया रंभया तेऽद्य अन्यया शिवकन्यया
तुला कोणी, कशासाठी आणि कोणत्या सामर्थ्याने पाठवले? आज तू या रम्भेसोबत आणि या शिवकन्येसोबत आहेस.
किमुक्तं तत्स्फुटं सर्वं कथयस्व ममाग्रतः । हुंडस्य देवमर्दस्य न बिभेति भवान्कथम्
इथे माझ्यासमोर सर्व काही स्पष्टपणे सांग. देवांचा संहार करणाऱ्या हुंडाला तू कसा घाबरत नाहीस?
एतन्मे सर्वमाचक्ष्व यदि जीवितुमिच्छसि । सत्वरं गच्छ मा तिष्ठ दुःसहो दानवाधिपः
हे सर्व मला सांग, जर तुला जगायचे असेल तर. लवकर जा, इथे थांबू नकोस; दानवांचा स्वामी सहन करणारा नाही.
नहुष उवाच- योऽसावायुर्बली राजा सप्तद्वीपाधिपः प्रभुः । तस्य मां तनयं विद्धि सर्वदैत्यविनाशनम्
नहुष म्हणाला: जो बलवान राजा, सातही द्वीपांचा स्वामी आहे, तो माझा वडील आहे. मी त्याचा मुलगा आहे, सर्व दैत्यांचा नाश करणारा.
नहुषं नाम विख्यातं देवब्राह्मणपूजकम् । हुंडेनापहृतं बाल्ये स्वामिना तव दानव
माझे नाव नहुष आहे, देव आणि ब्राह्मणांची पूजा करणारा. लहानपणी हुंडा या तुझ्या मालकाने मला पळवले होते.
सेयं कन्या शिवस्यापि दैत्येनापहृता पुरा । घोरं तपश्चरत्येषा हुंडस्यापि वधाय च
ही कन्या, शिवाची मुलगी, तिलाही पूर्वी दैत्याने पळवले होते. ती आता हुंडाच्या विनाशासाठी कठोर तप करत आहे.
योहमादौ हृतो बालस्त्वया यः सूतिकागृहात् । दास्या अपि करे दत्तः सूदस्यापि दुरात्मना
मी, ज्याला लहानपणी तुझ्याद्वारे सुतिकागृहातून पळवले, दासीच्या हातात दिले, आणि नंतर वाईट स्वयंपाक्याला दिले.
वधार्थं श्रूयतां पाप सोहमद्य समागतः । अस्यापि हुंडदैत्यस्य दुष्टस्य पापकर्मणः
ऐका, मी आज या दुष्ट हुंड राक्षसाचा वध करण्यासाठी आलो आहे. हा फारच पापी आणि वाईट कृत्य करणारा आहे.
अन्यांश्च दानवान्घोरान्नयिष्ये यमसादनम् । मामेवं विद्धि पापिष्ठ एवं कथय दानवम्
इतर भयंकर दानवांनाही मी यमाच्या घरात नेईल; हे पापी, मी असा आहे हे जाणून ठेव आणि त्या दानवाला तसेच सांग.
एवमाकर्ण्य तत्सर्वं नहुषस्य महात्मनः । गत्वा हुंडं स दुष्टात्मा आचचक्षेऽस्य भाषितम्
महात्मा नहुषाने सांगितलेले सर्व ऐकून, तो दुष्ट मनाचा जणू हुंडाकडे गेला आणि त्याचे बोलणे त्याला सांगितले.
निशम्य तन्मुखात्तूर्णं चुक्रोध दितिजेश्वरः । कस्मात्सूदेन पापेन तया दास्या न घातितः
त्याच्या तोंडून हे झटपट ऐकून दैत्यांचा राजा रागावला: 'त्या पापी स्वयंपाक्याने आणि दासीने त्याचा वध का केला नाही?'
सोयं वृद्धिं समायातो मया व्याधिरुपेक्षितः । अथैनं घातयिष्यामि अनया शिवकन्यया
'हा आता बळकट झाला आहे, ज्याला मी आजारासारखा दुर्लक्ष केले. आता या शिवकन्येच्या मदतीने त्याचा वध करीन.'
आयोः पुत्रं खलं युद्धे बाणैरेभिः शिलाशितैः । एवं सचिंतयित्वा तु सारथिं वाक्यमब्रवीत्
'आयुचा हा दुष्ट पुत्र युद्धात या दगडाच्या टोकाच्या बाणांनी मारीन.' असे ठरवून त्याने सारथ्याला सांगितले.
स्यंदनं योजयस्व त्वं तुरगैः साधुभिः शिवैः । सेनाध्यक्षं समाहूय इत्युवाच समातुरः
'माझे रथ चांगल्या, शुभ अशा घोड्यांनी जोडा; सैन्यप्रमुखाला बोलवा,' असे तो अस्वस्थपणे म्हणाला.
सज्जतां मम सैन्यं त्वं शूरान्नागान्प्रकल्पय । सारोहैस्तुरगान्योधान्पताकाच्छत्रचामरैः
'माझे सैन्य सज्ज करा; शूर हत्ती तयार ठेवा; घोड्यांना स्वारांसह, सैनिकांना पताका, छत्री आणि चामर देऊन सज्ज करा.'
चतुरंगबलं मेऽद्य योजयस्व हि सत्वरम् । एवमाकर्ण्य तत्तस्य हुंडस्यापि ततो लघुः
'आजच माझे चतुरंग सैन्य लवकर तयार कर.' हे ऐकून हुंडाचे लोक तात्काळ कामाला लागले.
सेनाध्यक्षो महाप्राज्ञः सर्वं चक्रे यथाविधि । चतुरंगेन तेनासौ बलेन महता वृतः
शहाण्या सेनापतीने सर्व काही योग्य प्रकारे केले; त्या मोठ्या चतुरंग सैन्याने तो वेढला गेला.
जगाम नहुषं वीरं चापबाणधरं रणे । इंद्रस्य स्यंदने युक्तं सर्वशस्त्रभृतां वरम्
तो वीर नहुष, धनुष्यबाण घेऊन, युद्धात इंद्राच्या रथावर बसून, सर्व शस्त्रधारकांत श्रेष्ठ असा, त्याच्याकडे गेला.
उद्यंतं समरे वीरं दुरापं देवदानवैः । पश्यंति गगने देवा विमानस्था महौजसः
युद्धात उभा असलेला, देव-दानवांना न मिळणारा तो वीर, आकाशातील विमानांतून देवांनी त्याला पाहिले.