विपर्यस्यंति ये दाराञ्छिशून्भृत्यातिथींस्तथा । उत्सन्नपितृदेवेज्या नरा निरयगामिनः
जे आपल्या पत्नी, मुलं, नोकर किंवा पाहुण्यांवर अन्याय करतात, किंवा ज्यांची पितरांची आणि देवांची पूजा बुडते, ते नरकात जातात.
प्रव्रज्यादूषका राजन्ये चैवाश्रमदूषकाः । सखीनां दूषकाश्चैव ते वै निरयगामिनः
जे संन्याशांचा किंवा राजांचा धर्म बिघडवतात, किंवा मित्रांना वाईट मार्गाला लावतात, ते नरकात जातात.
आद्यं पुरुषमीशानं सर्वलोकमहेश्वरम् । न चिंतयंति ये विष्णुं ते वै निरयगामिनः
जे आदिपुरुष, सर्व लोकांचे महेश्वर असलेल्या विष्णूचा विचारही करत नाहीत, ते नरकात जातात.
प्रयाजानां मखानां च कन्यानां सुहृदां तथा । साधूनां च गुरूणां च दूषका निरयगामिनः
जे यज्ञाची पूर्वकर्मं, यज्ञ, कन्या, मित्र, सज्जन किंवा गुरू यांना दूषित करतात, ते नरकात जातात.
काष्ठैर्वा शंकुभिर्वापि शून्यैरश्मभिरेव वा । ये मार्गानुपरुंधंति ते वै निरयगामिनः
जे लाकूड, खांब किंवा दगड टाकून रस्ते अडवतात, ते नरकात जातात.
सर्वभूतेष्वविश्वस्ताः कामेनार्तास्तथैव च । सर्वभूतेषु जिह्माश्च ते वै निरयगामिनः
जे सर्व जीवांवर विश्वास ठेवत नाहीत, वासनेने त्रस्त आहेत किंवा सर्वांशी वाईटपणा करतात, ते नरकात जातात.
आगतान्भोजनार्थं तु ब्राह्मणान्वृत्तिकर्शितान् । प्रतिषेधं च कुर्वंति ते वै निरयगामिनः
जे भुकेने त्रस्त असलेल्या आणि जेवायला आलेल्या ब्राह्मणांना अडवतात, ते नरकात जातात.
क्षेत्रवृत्तिगृहच्छेदं प्रीतिच्छेदं च ये नराः । आशाच्छेदं प्रकुर्वंति ते वै निरयगामिनः
जे शेत, घर, प्रेम किंवा आशा नष्ट करतात, ते नरकात जातात.
शस्त्राणां चैव कर्त्तारः शल्यानां धनुषां तथा । विक्रेतारश्च राजेंद्र नरा निरयगामिनः
राजा, जे लोक शस्त्र, बाण, धनुष्य तयार करतात किंवा विकतात, ते नरकात जातात.
अनाथं विक्लवं दीनं रोगार्त्तं वृद्धमेव च । नानुकंपंति ये मूढास्ते वै निरयगामिनः
जे मूर्ख अनाथ, दु:खी, गरीब, आजारी किंवा वृद्ध यांच्यावर दया दाखवत नाहीत, ते खरोखर नरकात जातात.
नियमान्पूर्वमादाय ये पश्चादजितेंद्रियाः । अतिक्रामंति चांचल्यात्ते वै निरयगामिनः
जे आधी व्रत घेतात आणि मग इंद्रियांवर ताबा नसल्यामुळे चंचलतेने ते मोडतात, ते नरकात जातात.
इत्येते कथिता राजन्नरा निरयगामिनः । स्वर्गलोकस्य गंतारो ये जनास्तान्निबोध मे
राजा, असे नरकात जाणारे लोक मी सांगितले. आता स्वर्गात जाणारे लोक कोण आहेत ते ऐक.
सत्येन तपसा क्षांत्या दानेनाध्ययनेन च । ये धर्ममनुवर्तंते ते नराः स्वर्गगामिनः
जे सत्य, तप, क्षमा, दान आणि अध्ययन यांद्वारे धर्माचे पालन करतात, ते लोक स्वर्गात जातात.
ये च होमपरा ध्यानदेवतार्चनतत्पराः । आददाना महात्मानस्ते नराः स्वर्गगामिनः
जे होम, ध्यान आणि देवतेची पूजा यामध्ये मन लावतात आणि मोठ्या मनाचे असतात, ते लोक स्वर्गात जातात.
शुचयश्च शुचौ देशे वासुदेवपरायणाः । पठंति विष्णुं गायंति ते नराः स्वर्गगामिनः
जे स्वच्छ मनाचे, पवित्र ठिकाणी वासुदेवभक्तीने विष्णूचे पठण आणि गाणे करतात, ते लोक स्वर्गात जातात.
मातापित्रोश्च शुश्रूषां ये कुर्वंति सदादृताः । वर्जयंति दिवास्वप्नं ते नराः स्वर्गगामिनः
जे नेहमी आई-वडिलांची आदराने सेवा करतात आणि दिवसा झोप टाळतात, ते लोक स्वर्गात जातात.
सर्वहिंसानिवृत्ताश्च साधुसंगाश्च ये नराः । सर्वस्यापि हिते युक्तास्ते नराः स्वर्गगामिनः
जे सर्व प्रकारच्या हिंसेपासून दूर राहतात, सज्जनांची संगत करतात आणि सर्वांच्या हितासाठी कार्य करतात, ते लोक स्वर्गात जातात.
सर्वलोभनिवृत्ताश्च सर्वसाहाश्च ये नराः । सर्वस्याश्रयभूताश्च ते नराः स्वर्गगामिनः
जे सर्व लोभ सोडतात, धैर्यवान असतात आणि सर्वांसाठी आधार बनतात, ते लोक स्वर्गात जातात.
शुश्रूषाभिस्तपोभिश्च गुरूणां मानदा नराः । प्रतिग्रहनिवृत्ता ये ते नराः स्वर्गगामिनः
जे गुरूंची सेवा व तप करून त्यांना मान देतात आणि दान घेणे टाळतात, ते लोक स्वर्गात जातात.
सहस्रपरिवेष्टारस्तथैव च सहस्रदाः । त्रातारश्च सहस्राणां ते नराः स्वर्गगामिनः
जे हजारो लोकांना जेवण देतात, हजारो दान करतात आणि हजारो लोकांचे रक्षण करतात, ते लोक स्वर्गात जातात.
भयात्पापात्तपाच्छोकाद्दारिद्र्यव्याधिकर्शितान् । विमुंचंति च ये जंतूंस्ते नराः स्वर्गगामिनः
जे भय, पाप, ताप, शोक, दारिद्र्य किंवा आजाराने त्रस्त प्राण्यांना सोडून देतात, ते लोक स्वर्गात जातात.
आत्मस्वरूपवंतश्च यौवनस्थाश्च भारत । ये वै जितेंद्रिया धीरास्ते नराः स्वर्गगामिनः
जे आत्मज्ञान असलेले, तरुण आणि इंद्रियांवर ताबा ठेवणारे धीर लोक आहेत, ते स्वर्गात जातात.
सुवर्णस्य च दातारो गवां भूमेश्च भारत । अन्नानां वाससां चैव ते नराः स्वर्गगामिनः
जे सोनं, गायी, जमीन, अन्न आणि वस्त्र दान करतात, ते लोक स्वर्गात जातात.
ये याचिताः प्रहृष्यंति प्रियं दत्वा वदंति च । त्यक्तदानफलेच्छाश्च ते नराः स्वर्गगामिनः
जे मागितल्यावर आनंदाने प्रिय बोलून देतात आणि दानाचे फळ नकोसे मानतात, ते लोक स्वर्गात जातात.
निवेशनानां धान्यानां नराणां च परंतप । स्वयमुत्पाद्य दातारः पुरुषाः स्वर्गगामिनः
जे स्वतः मेहनत करून घर, धान्य आणि इतर वस्तू दान करतात, ते लोक स्वर्गात जातात.
द्विषतामपि ये दोषान्न वदंति कदाचन । कीर्तयंति गुणान्ये च ते नराः स्वर्गगामिनः
जे शत्रूंचेही दोष कधीच बोलत नाहीत आणि त्यांच्या गुणांचे कौतुक करतात, ते लोक स्वर्गात जातात.
ये परेषां श्रियं दृष्ट्वा न वितप्यंति मत्सरात् । प्रहृष्टाश्चाभिनंदंति ते नराः स्वर्गगामिनः
जे लोक दुसऱ्यांची श्रीमंती पाहून मत्सराने दुःखी होत नाहीत, उलट आनंदाने त्यांचे अभिनंदन करतात, ते लोक स्वर्गाला जातात.
प्रवृत्तौ च निवृत्तौ च श्रुतिशास्त्रोक्तमेव च । आचरंति महात्मानस्ते नराः स्वर्गगामिनः
जे महात्मे लोक वेद आणि शास्त्रांनी सांगितलेल्या नियमांप्रमाणे वागतात, कर्म करताना आणि टाळताना देखील, ते लोक स्वर्गाला जातात.
ये नराणां वचो वक्तुं न जानंति च विप्रियम् । प्रियवाक्यैकविज्ञातास्ते नराः स्वर्गगामिनः
जे लोक कधीच दुसऱ्यांना अप्रिय बोलूच शकत नाहीत आणि नेहमीच गोड बोलण्यातच पटाईत असतात, ते लोक स्वर्गाला जातात.
ये नामभागान्कुर्वंति क्षुत्तृष्णा श्रमपीडिताः । हंतकारस्य कर्तारस्ते नराः स्वर्गगामिनः
जे लोक उपासमारी, तहान आणि श्रमाने त्रस्त असतानाही इतरांना अन्नाचा वाटा देतात, ते पुण्य निर्माण करणारे आणि स्वर्गाला जाणारे असतात.