दिव्यवस्त्रैश्च गंधैश्च चंदनैश्चारुलेपनैः । स्तूयमानो गीयमानः पुरुषस्तत्र चागतः
दिव्य वस्त्र, सुगंध, चंदन आणि सुंदर उटण याने सजलेला एक पुरुष तिथे आला, आणि त्याची स्तुती व गाणी गात होते.
रतिरूपा वरारोहा पीनश्रोणिपयोधरा । सर्वाभरणशोभांगी तादृशी रूपसंपदा
ती स्त्री मनमोहक, सुंदर बांध्याची, भरगच्च कंबरेची आणि उन्नत उरोजांची होती. तिच्या अंगावर सर्व दागिने झळकत होते, आणि ती रूपाने अतिशय संपन्न होती.
द्वावेतौ तौ मया दृष्टौ विमानेनापि चागतौ । रूपलावण्यमाधुर्यौ सर्वशोभासमाविलौ
ते दोघंही मी पाहिले, विमानातून उतरून आले. त्यांच्यात सौंदर्य, माधुर्य, आणि सर्व प्रकारची शोभा ओतप्रोत भरलेली होती.
समुत्तीर्णौ विमानात्तावागतौ सरसोन्तिके । स्नातौ तात महात्मानौ स्त्रीपुंसौ कमलेक्षणौ
ते दोघं विमानातून उतरून सरोवराजवळ आले. वडिलांनो, त्या दोघांनी—महात्मा पुरुष आणि कमलासारख्या डोळ्यांची स्त्री—तेथे स्नान केले.
प्रगृह्य तौ महाशस्त्रौ दंपती तु परस्परम् । तादृशौ च शवौ तत्र पतितौ सरसस्तटे
त्या दांपत्याने मोठी शस्त्रे हातात घेऊन एकमेकांना मिठी मारली, आणि तिथेच सरोवराच्या काठी तशीच त्यांची प्रेते पडलेली दिसली.
प्रभासे ते तदा तौ तु स्त्रीपुंसौ कमलेक्षणौ । रूपेणापि महाभाग तादृशावेव तौ शवौ
प्रभास क्षेत्रात त्या वेळी, ते दोघं—पुरुष आणि कमलासारख्या डोळ्यांची स्त्री—रूपाने सुंदर असूनही, हे भाग्यवान, तिथे फक्त प्रेतासारखेच दिसत होते.
देवरूपोपमस्तात यथा पुंसस्तथा शवः । यथारूपं हि तस्यापि तादृशस्तत्र दृश्यते
वडिलांनो, त्या पुरुषाचं प्रेत जसं तो जिवंत असताना देवासारखं दिसत होतं, तसंच होतं. आणि त्या स्त्रीचं रूपही तिथे तसंच दिसत होतं.
यथारूपं तु भार्यायास्तथा शवो द्वितीयकः । स्त्रीशवस्य तु यन्मांसं शस्त्रेणोत्कृत्य सा ततः
जसं त्या पत्नीचं रूप होतं, तसंच दुसरं प्रेतही होतं. मग त्या स्त्रीच्या प्रेतातून तिने शस्त्राने मांस कापून घेतलं.
भक्षते तस्य मांसानि रक्ताप्लुतानि तानि तु । पुरुषो भक्षते तद्वच्छवमांसं समातुरः
ती स्त्री त्याचं रक्ताने माखलेलं मांस खाऊ लागली. आणि तो पुरुषही व्याकुळ होऊन तसंच प्रेताचं मांस खात होता.
क्षुधया पीड्यमानौ तौ भक्षेते पिशितं तयोः । यावत्तृप्तिं समायातौ तावन्मांसं प्रभक्षितम्
भुकेने त्रस्त होऊन त्या दोघांनी स्वतःच्या प्रेताचं मांस खाल्लं. जेवढ्या वेळेस त्यांना तृप्ती मिळाली नाही, तोपर्यंत ते मांस खात राहिले.
सरस्यथ जलं पीत्वा संजातौ सुखितौ पितः । कियत्कालं स्थितौ तत्र विमानेन गतौ पुनः
नंतर सरोवराचं पाणी पिऊन ते दोघं सुखी झाले, वडिलांनो. काही काळ तिथे थांबून, पुन्हा विमानात बसून ते निघून गेले.
अन्ये द्वे तु स्त्रियौ तात मया दृष्टे च तत्र वै । रूपसौभाग्यसंपन्ने ते स्त्रियौ चारुलक्षणे
वडिलांनो, मी तिथे आणखी दोन स्त्रिया पाहिल्या. त्या दोघीही रूपाने सुंदर, भाग्यशाली आणि आकर्षक गुणांनी युक्त होत्या.
ताभ्यां प्रभक्षितं मांसं यदा तात महावने । प्रहसेते तदा ते द्वे हास्यैरट्टाट्टकैःपुनः
त्या दोघींनी माझं मांस मोठ्या जंगलात खात असताना, बाबा, त्या वेळी त्या मोठ्याने हसल्या, उपहासाने आणि टर उडवत.
भक्षते च स्वमांसानि तावेतौ परिनित्यशः । कृत्वा स्नानादिकं मांसं पश्यतो मम तत्र हि
त्या दोघी नेहमीच आपलं मांस खातात, रोज, अंघोळ वगैरे करून, आणि हे सर्व माझ्या डोळ्यांसमोर घडतं.
अन्ये स्त्रियौ महाभाग रौद्रा कारसमन्विते । दंष्ट्राकरालवदने तत्रैवाति विभीषणे
इथे अजून दोन स्त्रिया होत्या, भाग्यवान, फारच रौद्र, क्रूरतेने भरलेल्या, त्यांच्या तोंडाला मोठ्या दातांनी विकट रूप आलेलं होतं, फारच भीतीदायक.
ऊचतुस्तौ तदा ते तु देहिदेहीति वै पुनः । एवं दृष्टं मया तात वसता वनसंनिधौ
त्या दोघींनी पुन्हा पुन्हा 'आम्हाला तुझं शरीर दे' असं सांगितलं; मी हे सर्व, बाबा, त्या वनात राहत असताना पाहिलं.
नित्यमुत्कीर्य भक्ष्येते तौ द्वौ तु मांसमेव च । जायेते च सुसंपूर्णौ कायौ च शवयोः पुनः
त्या दोघी नेहमी आपलं मांस फाडून खातात आणि पुन्हा त्यांच्या मृतदेहातून त्यांची शरीरं पूर्णपणे भरून येतात.
नित्यमुत्तीर्य तावेवं ते चाप्यन्ये च वै पितः । कुर्वंति सदृशीं चेष्टां पूर्वोक्तां मम पश्यतः
नेहमीच, असंच, त्या दोघी आणि इतरही, बाबा, मी पाहतो तशीच कृत्यं करत राहतात, जशी मी आधी सांगितली.
एतदाश्चर्य संजातं दृष्टं तात मया तदा । भवता पृच्छितं तात दृष्टमाश्चर्यमेव च
हे आश्चर्य तिथे घडलं, बाबा, आणि मी ते पाहिलं; तू विचारलं म्हणून, बाबा, मी हे अद्भुत पाहिलं आहे.
मया ख्यातं तवाग्रे वै सर्वसंदेहकारणम् । कथयस्व प्रसादाच्च प्रीयमाणेन चेतसा
मी तुझ्यासमोर हे सर्व सांगितलं, सर्व शंकेचं कारण; आता कृपया, आनंदी मनाने, तू मला सांग.
विमानेनागतो योसौ स्त्रिया सार्द्धं द्विजोत्तम । दिव्यरूपधरो यस्तु स कस्तु कमलेक्षणः
तो कोण आहे जो एका स्त्रीसोबत दिव्य विमानात आला, श्रेष्ठ ब्राह्मण? तो दिव्य रूपधारी कोण आहे, कमलासारख्या डोळ्यांचा?
का च नारी महाभाग महामांसं प्रभक्षति । स कश्चाप्यागतस्तात सा चैवाभ्येत्य भक्षति
ती कोण आहे, भाग्यवान, जी मोठं मांस खाते? आणि तो कोण पुरुष आहे, बाबा, जो आला आणि तीही येऊन खाते?
प्रहसेते तदा ते द्वे स्त्रियौ तात वदस्व नः । ऊचतुस्तौ तथा चान्ये देहिदेहीति वा पुनः
त्या दोन स्त्रिया त्या वेळी हसल्या, बाबा, तू आम्हाला सांग; आणि त्या दोघी, तसेच इतरही, पुन्हा पुन्हा म्हणत होत्या, 'आम्हाला तुझं शरीर दे!'
तेद्वेत्वं मे समाचक्ष्व महाभीषणके स्त्रियौ । एतन्मे संशयं तात छेत्तुमर्हसि सुव्रत
त्या दोन फारच भीतीदायक स्त्रियांबद्दल तू मला सांग, माझी ही शंका दूर कर, बाबा, तू धर्मनिष्ठ आहेस.
एवमुक्त्वा महाराज विरराम स चांडजः । एवं पृष्टस्तृतीयेन विज्वलेनात्मजेन सः
असं म्हणून, महाराज, त्या चांडजाचा पुत्र थांबला; तिसऱ्या तेजस्वी पुत्राने विचारल्यावर असं झालं.
प्रोवाच सर्वं वृत्तांतं च्यवनस्यापि शृण्वतः
त्याने सगळा प्रसंग सांगितला, च्यवन ऐकत असतानाच.
इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थे च्यवनचरित्रे त्रिनवतितमोऽध्यायः
श्रीपद्मपुराणाच्या भूमिखंडातील वेनकथेत, गुरुतीरथावर च्यवनाच्या चरित्राचा त्र्याण्णववा अध्याय इथे संपतो.
कुंजल उवाच- श्रूयतामभिधास्यामि तत्सर्वं कारणं सुत । यस्मात्तौ तादृशौ जातौ स्वमांसपरिभक्षकौ
कुंजल म्हणाला - ऐक, मी तुला सगळं कारण सांगतो, मुला, त्या दोघी अशा कशा झाल्या, स्वतःचं मांस खाणाऱ्या.
सर्वत्र कारणं कर्म शुभाशुभं न संशयः । पुण्येन कर्मणा पुत्र नरः सौख्यं प्रभुंजति
सर्वत्र कर्म हेच कारण असतं, शुभ असो वा अशुभ, यात शंका नाही; पुण्य कर्मामुळे, मुला, माणसाला सुख मिळतं.
दुष्कृतं भुंजते चात्र पापयुक्तेन कर्मणा । सूक्ष्मवर्त्मविचार्यैवं शास्त्रज्ञानेन चक्षुषा
पापयुक्त कर्मामुळे इथे वाईट फळं भोगावी लागतात; शास्त्रज्ञानाच्या डोळ्यांनी सूक्ष्म मार्ग विचारात घेऊन हे समजावं.