अश्वमेधफलं भुंक्ते स्नानेनैकेन मानवः । एतत्ते सर्वमाख्यातं यत्त्वया परिपृच्छितम्
फक्त एकदा स्नान केल्याने माणसाला अश्वमेध यज्ञाचे फळ मिळते; हे सर्व मी तुला सांगितले, कारण तू विचारलेस.
सर्वपापापहं पुण्यं गतिदं चापिशृण्वताम् । एवमुक्त्वा महाप्राज्ञ तृतीयं पुत्रमब्रवीत्
हे ऐकल्यावर सर्व पापे नष्ट होतात, पुण्य मिळते आणि मुक्ती मिळते; असे म्हणून, हे ज्ञानी, त्याने तिसऱ्या मुलाला सांगितले.
इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थे च्यवनचरित्रे द्विनवतितमोऽध्यायः
या प्रकारे श्रीपद्मपुराणाच्या भूमिखंडातील वेनाच्या कथेत, गुरूतीर्थातील च्यवनाच्या चरित्राचा ब्याण्णवावा अध्याय संपला.
कुंजल उवाच- किं विज्वल त्वया दृष्टमपूर्वं भ्रमता महीम् । आश्चर्येण समायुक्तं तन्मे कथय सुव्रत
कुंजल म्हणाला: विज्वल, पृथ्वीवर भटकताना तू कोणते अद्भुत असे, पूर्वी न पाहिलेले काही पाहिले आहेस का? ते मला सांग, हे व्रतस्थ.
इतः प्रयासि कं देशमाहारार्थं तु सोद्यमी । यद्य दृष्टं त्वया चित्रं समाख्याहि सुतोत्तम
तू आता अन्नासाठी कोणत्या देशात जायला निघालास? काही विलक्षण पाहिले असेल तर, हे प्रिय पुत्रा, मला सांग.
विज्वल उवाच- अस्ति मेरुगिरेः पृष्ठे आनंदं नाम काननम् । दिव्यवृक्षैः समाकीर्णंफ लपुष्पमयैः सदा
विज्वल म्हणाला: मेरू पर्वताच्या उतारावर आनंद नावाचे एक वन आहे, जे नेहमी दिव्य फळे आणि फुले असलेल्या वृक्षांनी भरलेले आहे.
देववृंदैः समाकीर्णं मुनिसिद्धसमन्वितम् । अप्सरोभिः सुरूपाभिर्गंधर्वैः किन्नरोरगैः
तेथे देवांचे समुदाय, मुनी आणि सिद्ध, सुंदर अप्सरा, गंधर्व, किन्नर आणि नाग यांच्याने ते वन भरलेले आहे.
वापीकूपतडागैश्च नदीप्रस्रवणैस्तथा । आनंदकाननं पुण्यं दिव्यभावैः प्रभासते
तळे, विहिरी, सरोवरे आणि नद्यांचे उगम यांमुळे ते पुण्यवन, आनंदवन, दिव्य गुणांनी उजळून निघाले आहे.
विमानैः कोटिसंख्याभिर्हंसकुंदेंदुसन्निभैः । गीतकोलाहलैः रम्यैर्मेघध्वनिनिनादितम्
कोट्यवधी विमानांनी, जे हंस, कुंद आणि चंद्रासारखे शुभ्र आहेत, गोड गाण्यांच्या आणि मेघांच्या गडगडाटाने ते रम्य वाटते.
षट्पदानां निनादेन सर्वत्र मधुरायते । चंदनैश्चूतवृक्षैश्च चंपकैः पुष्पितैर्वृतम्
सर्वत्र मधमाशांच्या गोड गुंजनाने ते मधुर होते, चंदन, आंबा आणि फुललेल्या चंपकांनी ते सजलेले आहे.
नानावृक्षैः प्रभात्येवमानंदवनमुत्तमम् । नानापक्षिनिनादेन बहुकोलाहलान्वितम्
अशा प्रकारे विविध वृक्षांनी आनंदवन उजळते, अनेक पक्ष्यांच्या आवाजाने आणि गजबजाटाने भरलेले आहे.
एवमानंदनं दृष्टं मया तत्र सुशोभनम् । विमलं च सरस्तात शोभते सागरोपमम्
अशा प्रकारे मी ते सुंदर आनंदवन पाहिले, आणि तेथे एक निर्मळ सरोवर होते, हे वडिल, जे समुद्रासारखे तेजस्वी दिसत होते.
संपूर्णं पुण्यतोयेन पद्मसौगंधिकैः शुभैः । जलजैस्तु समाकीर्णं हंसकारंडवान्वितम्
ते पुण्य पाण्याने भरलेले होते, शुभ कमळे आणि सुगंधी जलकेशरांनी, जलचरांनी गजबजलेले, हंस आणि करांडवांनी शोभलेले होते.
एवमासीत्सरस्तस्य सुमध्ये काननस्य हि । देवगंधर्वसंबाधैर्मुनिवृंदैरलंकृतम्
त्या वनाच्या मध्यभागी असे ते सरोवर होते, जेथे देव, गंधर्व आणि मुनींच्या समूहांनी ते अलंकृत केले होते.
किंनरोरगगंधर्वैश्चारणैश्च सुशोभते । तत्राश्चर्यं मया दृष्टं वक्तुं तात न शक्यते
त्या ठिकाणी किन्नर, नाग, गंधर्व आणि चारण यांच्या उपस्थितीने ते स्थान फारच शोभून दिसत होते. मी तिथे जे काही पाहिलं, ते इतकं अद्भुत होतं की, वडिलांनो, ते शब्दांत सांगता येणं अशक्य आहे.
विमानेनापि दिव्येन कलशैरुपशोभते । छत्रदंडपताकाभीराजमानेन सत्तम
त्या दिव्य विमानानेही ते स्थान कलशांनी सजलेले होते. छत्र, दांडा आणि पताका यांच्या शोभेने, हे श्रेष्ठा, ते फारच तेजस्वी वाटत होते.
सर्वभोगाविलेनापि गीयमानेथ किन्नरैः । गंधर्वैरप्सरोभिश्च शोभमानोथ सुव्रत
तिथे सर्व प्रकारच्या सुखसोयी एकत्रितपणे मिळत होत्या आणि किन्नर तिथे गाणी गात होते. गंधर्व आणि अप्सरा यांच्या उपस्थितीने, हे सुजन, त्या स्थळी आणखीच शोभा आली होती.
स्तूयमानो महासिद्धऋषिभिस्तत्त्ववेदिभिः । रूपेणाप्रतिमो लोके न दृष्टस्तादृशः क्वचित्
महान सिद्ध आणि तत्वज्ञ ऋषी त्याची स्तुती करत होते. त्याच्यासारखा रूपवान या जगात दुसरा कुणीही कधीच पाहिला नाही.
सर्वाभरणशोभांगो दिव्यमालाविशोभितः । महारत्नकृतामाला यस्योरसि विराजते
त्याचं शरीर सर्व प्रकारच्या दागिन्यांनी सजलेलं होतं, दिव्य माळांनी त्याची शोभा वाढली होती. मोठ्या मौल्यवान रत्नांची माळ त्याच्या छातीवर झळकत होती.
तत्समीपे स्थिता चैका नारी दृष्टा वरानना । हेमहारैश्च मुक्तानां वलयैः कंकणैर्युता
त्याच्या जवळ एक सुंदर चेहऱ्याची स्त्री उभी होती. ती सोन्याच्या आणि मोत्यांच्या कड्या, बांगड्या घालून सजलेली होती.
दिव्यवस्त्रैश्च गंधैश्च चंदनैश्चारुलेपनैः । स्तूयमानो गीयमानः पुरुषस्तत्र चागतः
दिव्य वस्त्र, सुगंध, चंदन आणि सुंदर उटण याने सजलेला एक पुरुष तिथे आला, आणि त्याची स्तुती व गाणी गात होते.
रतिरूपा वरारोहा पीनश्रोणिपयोधरा । सर्वाभरणशोभांगी तादृशी रूपसंपदा
ती स्त्री मनमोहक, सुंदर बांध्याची, भरगच्च कंबरेची आणि उन्नत उरोजांची होती. तिच्या अंगावर सर्व दागिने झळकत होते, आणि ती रूपाने अतिशय संपन्न होती.
द्वावेतौ तौ मया दृष्टौ विमानेनापि चागतौ । रूपलावण्यमाधुर्यौ सर्वशोभासमाविलौ
ते दोघंही मी पाहिले, विमानातून उतरून आले. त्यांच्यात सौंदर्य, माधुर्य, आणि सर्व प्रकारची शोभा ओतप्रोत भरलेली होती.
समुत्तीर्णौ विमानात्तावागतौ सरसोन्तिके । स्नातौ तात महात्मानौ स्त्रीपुंसौ कमलेक्षणौ
ते दोघं विमानातून उतरून सरोवराजवळ आले. वडिलांनो, त्या दोघांनी—महात्मा पुरुष आणि कमलासारख्या डोळ्यांची स्त्री—तेथे स्नान केले.
प्रगृह्य तौ महाशस्त्रौ दंपती तु परस्परम् । तादृशौ च शवौ तत्र पतितौ सरसस्तटे
त्या दांपत्याने मोठी शस्त्रे हातात घेऊन एकमेकांना मिठी मारली, आणि तिथेच सरोवराच्या काठी तशीच त्यांची प्रेते पडलेली दिसली.
प्रभासे ते तदा तौ तु स्त्रीपुंसौ कमलेक्षणौ । रूपेणापि महाभाग तादृशावेव तौ शवौ
प्रभास क्षेत्रात त्या वेळी, ते दोघं—पुरुष आणि कमलासारख्या डोळ्यांची स्त्री—रूपाने सुंदर असूनही, हे भाग्यवान, तिथे फक्त प्रेतासारखेच दिसत होते.
देवरूपोपमस्तात यथा पुंसस्तथा शवः । यथारूपं हि तस्यापि तादृशस्तत्र दृश्यते
वडिलांनो, त्या पुरुषाचं प्रेत जसं तो जिवंत असताना देवासारखं दिसत होतं, तसंच होतं. आणि त्या स्त्रीचं रूपही तिथे तसंच दिसत होतं.
यथारूपं तु भार्यायास्तथा शवो द्वितीयकः । स्त्रीशवस्य तु यन्मांसं शस्त्रेणोत्कृत्य सा ततः
जसं त्या पत्नीचं रूप होतं, तसंच दुसरं प्रेतही होतं. मग त्या स्त्रीच्या प्रेतातून तिने शस्त्राने मांस कापून घेतलं.
भक्षते तस्य मांसानि रक्ताप्लुतानि तानि तु । पुरुषो भक्षते तद्वच्छवमांसं समातुरः
ती स्त्री त्याचं रक्ताने माखलेलं मांस खाऊ लागली. आणि तो पुरुषही व्याकुळ होऊन तसंच प्रेताचं मांस खात होता.
क्षुधया पीड्यमानौ तौ भक्षेते पिशितं तयोः । यावत्तृप्तिं समायातौ तावन्मांसं प्रभक्षितम्
भुकेने त्रस्त होऊन त्या दोघांनी स्वतःच्या प्रेताचं मांस खाल्लं. जेवढ्या वेळेस त्यांना तृप्ती मिळाली नाही, तोपर्यंत ते मांस खात राहिले.