कथयस्व प्रसादेन किमत्र तव कारणम् । सर्वमेव प्रसादेन प्रब्रवीहि महामते
कृपेनं मला सांग, इथे तुझं कारण काय आहे; हे महाज्ञानी, तुझ्या कृपेने सर्व काही मला स्पष्टपणे सांग.
देवमेवं विजानामि तेजसा इंगितैस्तव । ज्ञानहीना जगन्नाथ न जाने रूपनामनी
तुझ्या तेजाने आणि हालचालींनी मी तुला देव मानते; पण हे जगन्नाथा, मला ज्ञान नाही, तुझं रूप किंवा नाव मला माहीत नाही.
किं ब्रह्मा वा भवान्विष्णुः किं वा शंकर एव हि । एवमुक्त्वा प्रणम्यैवं दंडवद्धरणीं गता
तू ब्रह्मा आहेस का, विष्णू आहेस का, की शंकर आहेस? असं विचारून तिने वाकून पृथ्वीवर दंडवत घातला.
तामुवाच जगन्नाथः प्रणतां राजनंदिनीम् । श्रीभगवानुवाच- त्रयाणामपि देवानामंतरं नास्ति शोभने
जगन्नाथाने वाकलेल्या राजकन्येला सांगितलं — श्रीभगवान म्हणाले: हे सुंदरिये, या तिघा देवांमध्ये काहीही फरक नाही.
ब्रह्मा समर्चितो येन शंकरो वा वरानने । तेनाहमर्चितो नित्यं नात्र कार्या विचारणा
जो कोणी ब्रह्मा किंवा शंकराची पूजा करतो, हे सुंदर मुखवाली, त्याने नेहमीच माझीही पूजा केली आहे; यात काहीच शंका नाही.
एतौ ममाभिन्नतरौ नित्यं चापि त्रिरूपवान् । अहं हि पूजितो यैश्च तावेतौ तैः सुपूजितौ
हे दोघे कायम माझ्याशी एकरूप आहेत आणि मी त्रिरूप आहे; जो माझी पूजा करतो, त्याने त्यांचीही उत्तम पूजा केली.
अहं देवो हृषीकेशः कृपया तव चागतः । स्तवेनानेन पुण्येन व्रतेन नियमेन च
मी हृषीकेश देव तुझ्या कृपेने आलो आहे; या पुण्य स्तुतीमुळे, व्रतामुळे आणि नियमामुळे.
संजाता कल्मषैर्हीना वरं वरय शोभने । दिव्यादेव्युवाच- विजयस्व हृषीकेश कृष्णक्लेशापहारक
तुझ्या सर्व पापांचा नाश झाला आहे; हे सुंदरिये, आता वर माग. दिव्य देवी म्हणाली — विजय मिळो हृषीकेशा, कृष्णाच्या दुःखांचा हरणारा.
नमामि चरणद्वंद्वं मामुद्धर सुरेश्वर । वरं मे दातुकामोऽसि चक्रपाणे प्रसीद मे
मी तुझ्या पवित्र पायांना वंदन करते; हे देवाधिदेव, मला उचल. तू मला वर द्यायचा इच्छितोस; हे चक्रधारी, माझ्यावर कृपा कर.
आत्मपादयुगस्यापि भक्तिं देहि ममानघ । दर्शयस्व जगन्नाथ मोक्षमार्गं निरामयम्
माझ्या मनात तुझ्या पायांवरही भक्ती दे, हे निष्पाप; हे जगन्नाथा, मला मुक्तीचा शुद्ध मार्ग दाखव.
दासत्वं देहि वैकुंठ यदि तुष्टो जनार्दन । श्रीभगवानुवाच- एवमस्तु महाभागे गच्छ निर्धूतकल्मषा
हे जनार्दना, जर तू समाधानी असशील तर मला वैकुंठात दास्यभाव दे. श्रीभगवान म्हणाले — तसेच होवो, हे महाभाग्यवती; आता तू सर्व पापांपासून मुक्त झाली आहेस.
वैष्णवं परमं लोकं दुर्लभं योगिभिः सदा । गच्छ गच्छ परं लोकं प्रसादान्मम सांप्रतम्
हे वैष्णव परम लोक, जे योग्यांना नेहमी दुर्मिळ असतात, तिथे जा; माझ्या कृपेने आता त्या सर्वोच्च लोकात पोहोच.
एवमुक्ते ततो वाक्ये माधवेन महात्मना । दिव्यादेवी अभूद्दिव्या सूर्यतेजः समप्रभा
माधव या महात्म्याने असे सांगितल्यावर, ती दिव्य देवी सूर्याच्या तेजासारखी प्रकाशमान झाली.
पश्यतां सर्वलोकानां दिव्याभरणभूषिता । दिव्यमालान्विता सा च दिव्यहारविलंबिनी
सर्व लोक पाहत असताना ती दिव्य दागिन्यांनी सजली, दिव्य माळ घातली आणि दिव्य हाराने शोभली.
गता सा वैष्णवं लोकं दाहप्रलयवर्जितम् । पुनः पक्षी समायातः स्वगृहं हर्षसंयुतः
ती वैष्णव लोकात गेली, जिथे कोणताही ताप किंवा विनाश नाही; नंतर तो पक्षी आनंदाने आपल्या घराकडे परतला.
तत्सर्वं कथयामास पितरं प्रति सत्तमः
त्या उत्तम व्यक्तीने हे सर्व घडलेले आपल्या वडिलांना सांगितले.
इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थे च्यवनचरित्रेऽष्टाशीतितमोऽध्यायः
या प्रकारे श्रीपद्मपुराणाच्या भूमिखंडातील वेनाच्या कथेत, गुरुतीर्थाजवळील च्यवनाच्या चरित्राचा अठ्ठ्याऐंशीवा अध्याय संपला.
विष्णुरुवाच- कुंजलस्तु सुतं वाक्यं समुज्ज्वलमथाब्रवीत् । भवान्कथय भोः पुत्र किमपूर्वं तु दृष्टवान्
विष्णू म्हणाले — त्यानंतर कुंजलाने आपल्या मुलाला आनंदाने विचारले, "बाळा, सांग पाहू, तू काय नवीन पाहिलेस?"
तन्मे कथय सुप्रीतः श्रोतुकामोऽस्मि सांप्रतम् । एवमादिश्य तं पुत्रं विरराम स कुंजलः
"ते मला सांग, मी फार आनंदी आहे आणि आत्ता ऐकायला उत्सुक आहे," असे म्हणून कुंजलाने आपल्या मुलाकडे पाहून गप्प बसला.
पितरं प्रत्युवाचाथ विनयावनतस्सुतः । समुज्ज्वल उवाच- हिमवंतं नगश्रेष्ठं देववृंदसमन्वितम्
मग तो मुलगा नम्रपणे वडिलांना म्हणाला — समुज्जल म्हणाला, "मी हिमालय या सर्वात श्रेष्ठ पर्वतावर गेलो होतो, जिथे देवतांचा समूहही होता."
आहारार्थं प्रगच्छामि भवतश्चात्मनः पितः । पश्यामि कौतुकं तत्र न दृष्टं न श्रुतं पुरा
"वडील, आपल्यासाठी आणि स्वतःसाठी अन्न मिळवायला मी तिथे गेलो होतो. तिथे मला एक अद्भुत गोष्ट दिसली, जी मी कधीच पाहिली नव्हती किंवा ऐकली नव्हती."
प्रदेशमृषिगणाकीर्णमप्सरोभिः प्रशोभितम् । बहुकौतुकशोभाढ्यं मंगल्यं मंगलैर्युतम्
"तो प्रदेश ऋषींच्या समूहांनी भरलेला होता, अप्सरांनी सजलेला, अनेक आश्चर्यांनी आणि शुभ गोष्टींनी परिपूर्ण होता."
बहुपुण्यफलोपेतैर्वनैर्नानाविधैस्ततः । अनेककौतुकभरैर्मनसः परिमोहनम्
"तिथे अनेक प्रकारची वनं होती, ज्यात मोठ्या पुण्याचे फळ मिळत होते, असंख्य चमत्कारांनी मन मोहून टाकणारे ते दृश्य होते."
तत्र दृष्टं मया तात अपूर्वं मानसांतिके । बहुहंसैः समाकीर्णो हंस एकः समागतः
"तिथे, वडील, मानस सरोवराजवळ मी एक अनोखी गोष्ट पाहिली — अनेक राजहंसांमध्ये एक मोठा राजहंस तिकडे आला होता."
एवं कृष्णा महाभाग अन्ये तत्र समागताः । सितेतरैश्चंचुपादैरन्यतः शुक्लविग्रहाः
"अशीच इतरही हंस तिथे जमली होती; काहींच्या चोचा आणि पाय काळे होते, तर काहींची शरीरं पांढरी होती."
तादृशास्ते च नीला वै अन्ये शुभ्रा महामते । चतस्रस्तत्र वै नार्यो रौद्राकारा विभीषणाः
"काही हंस निळ्या रंगाचे होते, काही पांढरे होते, हे ज्ञानी वडील; तिथे चार स्त्रिया होत्या, ज्यांचा रूप अत्यंत भयंकर आणि भीतीदायक होता."
दंष्ट्राकरालसंक्रूरा ऊर्ध्वकेश्यो भयानकाः । पश्चात्तास्तु समायातास्तस्मिन्सरसि मानसे
"त्यांच्या मोठ्या दातांनी आणि भेसूर चेहऱ्यांनी, उभ्या केसांनी त्या फारच भयानक दिसत होत्या; नंतर त्या मानस सरोवरात आल्या."
कृष्णा हंसास्तु संस्नाता मानसे तात मत्पुरः । विभ्रांताः परितश्चान्ये न स्नातास्तत्र मानसे
"काळ्या हंसांनी माझ्या समोर मानसात स्नान केले; इतर हंस तिथेच भटकत राहिले, पण त्यांनी स्नान केले नाही."
जहसुस्ताः स्त्रियस्तात हास्यैरट्टाट्टदारुणैः । तस्मात्सराद्विनिष्क्रांतो हंस एको महातनुः
"त्या स्त्रिया मोठ्या भीषण हसण्याने हसल्या; त्यानंतर एक मोठा राजहंस त्या सरोवरातून बाहेर पडला."
पश्चात्त्रयो विनिष्क्रांतास्तैश्चाहं समुपेक्षितः । याता आकाशमार्गेण विवदंतः परस्परम्
"नंतर आणखी तीन हंस बाहेर गेले आणि त्यांनी माझ्याकडे दुर्लक्ष केले; ते आकाशमार्गाने एकमेकांशी वाद घालत निघून गेले."