समाहूय द्विजान्पुण्यानृत्विजो भूमिपालकान् । एवमुक्तो महातेजाः पूरुः परमधार्मिकः
त्याने पुण्यवान ब्राह्मण, ऋत्विज आणि पृथ्वीचे इतर राजे बोलावले; असे सांगितल्यावर, तेजस्वी आणि अत्यंत धर्मात्मा पुरू —
सर्वं चकार संपूर्णं यथोक्तं तु महात्मना । तया सार्धं स जग्राह सुदीक्षां कामकन्यया
महात्म्याने सांगितल्याप्रमाणे सर्व तयारी पूर्ण केली; त्या कामकन्येसोबत उत्तम दीक्षा घेतली.
अश्वमेधयज्ञवाटे दत्वा दानान्यनेकधा । ब्राह्मणेभ्यो महाराज भूरिदानमनंतकम्
अश्वमेध यज्ञाच्या जागी त्या राजाने ब्राह्मणांना अनेक प्रकारची, अमाप आणि अफाट दानं दिली.
दीनेषु च विशेषेण ययातिः पृथिवीपतिः । यज्ञांते च महाराजस्तामुवाच वराननाम्
विशेषतः गरजू लोकांना, पृथ्वीचा राजा ययाति यज्ञाच्या शेवटी त्या सुंदर मुखवालीला बोलला.
अन्यत्ते सुप्रियं बाले किं करोमि वदस्व मे । तत्सर्वं देवि कर्तास्मि साध्यासाध्यं वरानने
माझ्या प्रिय मुली, तुला अजून काय सर्वात जास्त प्रिय आहे ते सांग. हे देवी, शक्य असो वा अशक्य, तू जे काही मागशील ते मी पूर्ण करीन.
सुकर्मोवाच- इत्युक्ता तेन सा राज्ञा भूपालं प्रत्युवाच ह । जातो मे दोहदो राजंस्तत्कुरुष्व ममानघ
सुकर्म म्हणाली— राजाने असे म्हटल्यावर तिने त्या राजाला उत्तर दिलं, 'राजा, माझ्या मनात एक इच्छा उत्पन्न झाली आहे; ती तू पूर्ण कर.'
इंद्रलोकं ब्रह्मलोकं शिवलोकं तथैव च । विष्णुलोकं महाराज द्रष्टुमिच्छामि सुप्रियम्
महान राजा, मला इंद्रलोक, ब्रह्मलोक, शिवलोक आणि विष्णुलोक हे सर्व पाहायचे आहेत, हे माझ्या प्रिय.
दर्शयस्व महाभाग यदहं सुप्रिया तव । एवमुक्तस्तयाराजातामुवाचससुप्रियाम्
हे भाग्यशाली, मी तुला प्रिय आहे ते सर्व दाखव, असं तिने म्हटलं. तेव्हा राजा आपल्या प्रियेला बोलला.
साधुसाधुवरारोहेपुण्यमेवप्रभाषसे । स्त्रीस्वभावाच्चचापल्यात्कौतुकाच्चवरानने
छान बोललीस, छान बोललीस, हे सुंदर मुखवाली; तू पुण्याची गोष्ट सांगितलीस. पण, स्त्रीस्वभाव, चंचलपणा आणि कुतूहलामुळेच तू हे विचारलेस.
यत्तवोक्तं महाभागे तदसाध्यं विभाति मे । तत्साध्यं पुण्यदानेन यज्ञेन तपसापि च
हे भाग्यवती, तू जे सांगितलेस ते मला अशक्य वाटते; पण पुण्य, दान, यज्ञ किंवा तपाने ते साध्य होऊ शकते.
अन्यथा न भवेत्साध्यं यत्त्वयोक्तं वरानने । असाध्यं तु भवत्या वै भाषितं पुण्यमिश्रितम्
हे सुंदर मुखवाली, तू जे विचारलेस ते अन्यथा साध्य होणार नाही; खरंतर, तू जे बोललीस ते पुण्याने भरलेले असले तरी अशक्यच आहे.
मर्त्यलोकाच्छरीरेण अनेनापि च मानवः । श्रुतो दृष्टो न मेद्यापि गतः स्वर्गं सुपुण्यकृत्
मर्त्यलोकातून या देहाने, अगदी फार पुण्यवान असला तरी, कोणताही माणूस स्वर्गात गेला आहे असं ऐकिवात किंवा पाहण्यात नाही.
ततोऽसाध्यं वरारोहे यत्त्वया भाषितं मम । अन्यदेव करिष्यामि प्रियं ते तद्वद प्रिये
म्हणून, हे सुंदर मुखवाली, तू जे माझ्याकडे मागितलेस ते अशक्य आहे; मी तुला दुसरं काही प्रिय असेल ते करीन, ते सांग.
देव्युवाच- अन्यैश्च मानुषै राजन्न साध्यं स्यान्न संशयः । त्वयि साध्यं महाराज सत्यंसत्यं वदाम्यहम्
देवी म्हणाली— राजांनो, इतर माणसांनी हे साध्य होणार नाही, यात शंका नाही; पण तुझ्यामुळे, हे महान राजा, हे शक्य आहे—मी खरं, खरं सांगते.
तपसा यशसा क्षात्रै र्दानैर्यज्ञैश्च भूपते । नास्ति भवादृशश्चान्यो मर्त्यलोके च मानवः
तप, कीर्ती, राजसत्ता, दान आणि यज्ञ यामुळे, हे राजन, मर्त्यलोकात तुझ्यासारखा दुसरा कोणीही नाही.
क्षात्रं बलं सुतेजश्च त्वयि सर्वं प्रतिष्ठितम् । तस्मादेवं प्रकर्तव्यं मत्प्रियं नहुषात्मज
राजसत्ता, तेज आणि सर्व सामर्थ्य तुझ्यातच आहे; म्हणून, हे नहुषपुत्रा, माझ्या प्रियासाठी हे तुला करायलाच हवं.
इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने मातापितृतीर्थवर्णने ययातिचरित्रे एकोनाशीतितमोऽध्यायः
अशा प्रकारे श्रीपद्मपुराणाच्या भूमिखंडातील वेनकथेत, मातापित्यांच्या तीर्थाचे वर्णन आणि ययातिच्या चरित्रात एक्याऐंशीवा अध्याय संपला.
पिप्पल उवाच- कामकन्यां यदा राजा उपयेमे द्विजोत्तम । किं चक्राते तदा ते द्वे पूर्वभार्ये सुपुण्यके
पिप्पळ म्हणाला— जेव्हा त्या राजाने कामकन्येला विवाह केला, द्विजश्रेष्ठा, तेव्हा त्या दोन पूर्वीच्या पुण्यवती पत्न्यांनी काय केलं?
देवयानी महाभागा शर्मिष्ठा वार्षपर्वणी । तयोश्चरित्रं तत्सर्वं कथयस्व ममाग्रतः
ती देवयानी, ती भाग्यवती, आणि वृषपर्वाचा कन्या शर्मिष्ठा—त्यांचं सगळं चरित्र माझ्यासमोर सांग.
सुकर्मोवाच- यदानीता कामकन्या स्वगृहं तेन भूभुजा । अत्यर्थं स्पर्धते सा तु देवयानी मनस्विनी
सुकर्म म्हणाली— जेव्हा राजा कामकन्येला आपल्या घरी घेऊन आला, तेव्हा मनाने बलवती असलेली देवयानी फारच असूया करू लागली.
तस्यार्थे तु सुतौ शप्तौ क्रोधेनाकुलितात्मना । शर्मिष्ठां च समाहूय शब्दं चक्रे यशस्विनी
त्या कारणासाठी, रागाने आणि अस्वस्थ मनाने त्याने आपल्या दोन मुलांना शाप दिला; आणि शर्मिष्ठेला बोलावून, त्या तेजस्विनीने मोठ्याने आवाज केला.
रूपेण तेजसा दानैः सत्यपुण्यव्रतैस्तथा । शर्मिष्ठा देवयानी च स्पर्धेते स्म तया सह
रूप, तेज, दान, सत्य आणि पुण्यव्रत यात शर्मिष्ठा आणि देवयानी तिच्याशी स्पर्धा करत होत्या.
दुष्टभावं तयोश्चापि साऽज्ञासीत्कामजा तदा । राज्ञे सर्वं तया विप्र कथितं तत्क्षणादिह
त्या वेळी तिने दोघींच्या मनातील वाईट हेतू, जे इच्छेने निर्माण झाले होते, ओळखले; आणि लगेचच तिने राजाला सर्व काही सांगितले.
अथ क्रुद्धो महाराजः समाहूयाब्रवीद्यदुम् । शर्मिष्ठा वध्यतां गत्वा शुक्रपुत्री तथा पुनः
मग तो राजा रागावला आणि यदुला बोलावून म्हणाला, 'शर्मिष्ठेला ठार मारा, आणि त्याचप्रमाणे शुक्राची कन्या देखील.'
सुप्रियं कुरु मे वत्स यदि श्रेयो हि मन्यसे । एवमाकर्ण्य तत्तस्य पितुर्वाक्यं यदुस्तदा
'माझ्या मुला, जर तुला खरंच योग्य वाटत असेल तर मला जे आवडेल ते कर.' वडिलांचे हे शब्द ऐकून यदु म्हणाला:
प्रत्युवाच नृपेंद्रं तं पितरं प्रति मानद । नाहं तु घातये तात मातरौ दोषवर्जिते
त्याने आपल्या वडिलांना आदराने उत्तर दिले, 'ताता, मी माझ्या आईला किंवा दुसरीला मारणार नाही, कारण त्या दोघीही निर्दोष आहेत.'
मातृघाते महादोषः कथितो वेदपंडितैः । तस्माद्घातं महाराज एतयोर्न करोम्यहम्
'आईला मारणे हे वेदज्ञ लोकांनी मोठे पाप सांगितले आहे; म्हणून, राजन, मी त्या दोघींपैकी कोणालाही मारणार नाही.'
दोषाणां तु सहस्रेण माता लिप्ता यदा भवेत् । भगिनी च महाराज दुहिता च तथा पुनः
'राजन, जरी आईवर हजार दोष असले तरी, तसेच बहीण किंवा मुलगी असली तरीही—'
पुत्रैर्वा भ्रातृभिश्चैव नैव वध्या भवेत्कदा । एवं ज्ञात्वा महाराज मातरौ नैव घातये
'—पुत्रांनी किंवा भावांनी कधीच त्यांना मारू नये. हे जाणून, राजन, मी माझ्या आईला मारणार नाही.'
यदोर्वाक्यं तदा श्रुत्वा राजा क्रुद्धो बभूव ह । शशाप तं सुतं पश्चाद्ययातिः पृथिवीपतिः
यदुचे शब्द ऐकून राजा रागावला आणि नंतर पृथ्वीचा स्वामी ययातिने आपल्या मुलाला शाप दिला.