यस्य प्रसादभावाद्वै सुखमश्नाति केवलम् । शरीरस्याप्ययं प्राणो भोगानन्यान्मनोनुगान्
ज्याच्या कृपेनेच माणूस सुख अनुभवतो, त्याच्यामुळे शरीरातील प्राणसुद्धा मनाप्रमाणे इतर आनंद घेतो.
एवं ज्ञात्वा स्वर्गभोग्यं न भोज्यं देवदूतक । संभवंति महादुष्टा व्याधयो दुःखदायकाः
हे देवदूत, असं समजून घे की, स्वर्गातील सुखं खरी आनंद देणारी नाहीत; म्हणूनच मोठ्या वाईट आजारांनी दुःख निर्माण होतं.
मातले किल्बिषाच्चैव जरादोषात्प्रजायते । पश्य मे पुण्यसंयुक्तं कायं षोडशवार्षिकम्
मातले, पाप आणि म्हातारपणामुळे जन्म मिळतो; पण माझं पुण्याने भरलेलं शरीर पाहा, ते सोळा वर्षांच्या तरुणासारखं आहे.
जन्मप्रभृति मे कायः शतार्धाब्दं प्रयाति च । तथापि नूतनो भावः कायस्यापि प्रजायते
माझं शरीर जन्मापासून दीडशे वर्षं टिकतं, तरीही त्यात नवा ताजेपणा येतच राहतो.
मम कालो गतो दूत अब्दा प्रनंत्यमनुत्तमम् । यथा षोडशवर्षस्य कायः पुंसः प्रशोभते
माझा काळ संपला, हे दूत, वर्षं उत्तम रीतीने गेली; जसं सोळा वर्षांच्या तरुणाचं शरीर तेजस्वी दिसतं.
तथा मे शोभते देहो बलवीर्यसमन्वितः । नैव ग्लानिर्न मे हानिर्न श्रमो व्याधयो जरा
माझं शरीरही तसंच तेजस्वी आहे, बळ आणि उत्साहानं भरलेलं; मला ना थकवा, ना हानी, ना श्रम, ना आजार, ना म्हातारपण.
मातले मम कायेपि धर्मोत्साहेन वर्द्धते । सर्वामृतमयं दिव्यमौषधं परमौषधम्
मातले, माझं शरीर धर्माच्या उत्साहामुळे वाढतं; सर्व काही अमृतमय, दिव्य औषध आणि श्रेष्ठ उपचार आहे.
पापव्याधिप्रणाशार्थं धर्माख्यं हि कृतम्पुरा । तेन मे शोधितः कायो गतदोषस्तु जायते
पाप आणि आजार नष्ट करण्यासाठी पूर्वी धर्माची स्थापना झाली; त्यामुळं माझं शरीर शुद्ध होऊन दोषरहित झालं.
हृषीकेशस्य संध्यानं नामोच्चारणमुत्तमम् । एतद्रसायनं दूत नित्यमेवं करोम्यहम्
हृषीकेशाचं ध्यान आणि त्याचं श्रेष्ठ नाव उच्चारणं—हेच अमृत आहे, हे दूत, मी नेहमी हेच करतो.
तेन मे व्याधयो दोषाः पापाद्याः प्रलयं गताः । विद्यमाने हि संसारे कृष्णनाम्नि महौषधे
त्यामुळेच माझे आजार, दोष आणि पाप नष्ट झाले; कारण या जगात कृष्णाचं नाव हेच मोठं औषध आहे.
मानवा मरणं यांति पापव्याधि प्रपीडिताः । न पिबंति महामूढाः कृष्ण नाम रसायनम्
पाप आणि आजारांनी त्रस्त माणसं मृत्यूला जातात; मोठ्या भ्रमात असलेले कृष्णाचं अमृतमय नाव घेत नाहीत.
तेन ध्यानेन ज्ञानेन पूजाभावेन मातले । सत्येन दानपुण्येन मम कायो निरामयः
त्या ध्यानानं, ज्ञानानं, भक्तीच्या भावनेनं, सत्य आणि दानाच्या पुण्यामुळे, हे मातले, माझं शरीर निरोगी आहे.
पापर्द्धेरामयाः पीडाः प्रभवंति शरीरिणः । पीडाभ्यो जायते मृत्युः प्राणिनां नात्र संशयः
पाप वाढलं की शरीराला वेदना देणारे आजार होतात; त्या वेदनांमधूनच प्राण्यांना मृत्यू येतो—यात शंका नाही.
तस्माद्धर्मः प्रकर्तव्यः पुण्यसत्याश्रयैर्नरैः । पंचभूतात्मकः कायः शिरासंधिविजर्जरः
म्हणून माणसानं पुण्य आणि सत्यावर आधार ठेवून धर्माचं पालन करावं; कारण पाच घटकांनी बनलेलं शरीर सांध्यांनी झिजतं.
एवं संधीकृतो मर्त्यो हेमकारीव टंकणैः । तत्र भाति महानग्निर्द्धातुरेव चरः सदा
जसं सोनार आपली साधनं वापरून सोनं जोडतो, तसंच माणूसही सांध्यांनी जोडला जातो; त्यात एक मोठा अग्नी धातूत नेहमीच चमकत असतो.
शतखंडमये विप्र यः संधत्ते सबुद्धिमान् । हरेर्नाम्ना च दिव्येन सौभाग्येनापि पिप्पल
हे ज्ञानी, जसा कोणी शंभर तुकड्यांचं धातू जोडतो, तसंच, हे पिप्पल, हरिच्या दिव्य नावाने आणि भाग्यानेही ते जुळून येतं.
पंचात्मका हि ये खंडाः शतसंधिविजर्जराः । तेन संधारिताः सर्वे कायो धातुसमो भवेत्
हे पाच घटकांचे तुकडे, शंभर सांध्यांनी झिजलेले असतात; जेव्हा ते सगळे जुळतात, तेव्हा शरीर धातूसारखं मजबूत होतं.
हरेः पूजोपचारेण ध्यानेन नियमेन च । सत्यभावेन दानेन नूत्नः कायो विजायते
हरिची पूजा, ध्यान, नियम, सत्य आणि दान यांच्या योगे नवं शरीर निर्माण होतं.
दोषा नश्यंति कायस्य व्याधयः शृणु मातले । बाह्याभ्यंतरशौचं हि दुर्गंधिर्नैव जायते
मातले, ऐक — जेव्हा शरीरातील दोष नाहीसे होतात, तेव्हा आजारही नष्ट होतात. बाह्य आणि अंतर्गत स्वच्छता पाळणाऱ्याला कधीच दुर्गंध येत नाही.
शुचिस्ततो भवेत्सूत प्रसादात्तस्य चक्रिणः । नाहं स्वर्गं गमिष्यामि स्वर्गमत्र करोम्यहम्
सारथ्या, त्या चक्रधारी परमेश्वराच्या कृपेने माणूस शुद्ध होतो. मी स्वर्गात जाणार नाही — इथेच मी स्वर्ग घडवीन.
तपसा चैव भावेन स्वधर्मेण महीतलम् । स्वर्गरूपं करिष्यामि प्रसादात्तस्य चक्रिणः
तप, चांगला स्वभाव आणि स्वतःच्या कर्तव्याने, त्या चक्रधारीच्या कृपेने मी पृथ्वीला स्वर्गासारखी करीन.
एवं ज्ञात्वा प्रयाहि त्वं कथयस्व पुरंदरम् । सुकर्मोवाच- समाकर्ण्य ततः सूतो नृपतेः परिभाषितम्
हे जाणून, तू जा आणि पुरंदराला सांग. सुकर्म म्हणाला — राजाने जे बोलले ते सारथ्याने ऐकले.
आशीर्भिरभिनंद्याथ आमंत्र्य नृपतिं गतः । सर्वं निवेदयामास इंद्राय च महात्मने
त्याने राजाला शुभेच्छा दिल्या, परवानगी घेतली आणि सर्व गोष्टी त्या महात्मा इंद्राला सांगितल्या.
समाकर्ण्य सहस्राक्षो ययातेस्तु महात्मनः । तस्याथ चिंतयामासानयनार्थं दिवं प्रति
सहस्त्राक्षाने दूताकडून ययातीच्या महात्म्याचे ऐकले आणि त्याला स्वर्गात कसे आणावे याचा विचार केला.
इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने मातापितृतीर्थवर्णने ययातिचरिते द्विसप्ततितमोऽध्यायः
श्रीपद्मपुराणाच्या भूमिखंडातील वेनकथेत, माता-पित्यांच्या तीर्थाचे वर्णन आणि ययातीच्या चरित्रातील बहात्तरावा अध्याय येथे संपतो.
पिप्पल उवाच- गते तस्मिन्महाभागे दूत इंद्रस्य वै पुनः । किं चकार स धर्मात्मा ययातिर्नहुषात्मजः
पिप्पळ म्हणाला — त्या महान आत्म्याचा, म्हणजे इंद्राच्या दूताचा, परत गेल्यावर नहुषपुत्र ययातीने काय केले?
सुकर्मोवाच- तस्मिन्गते देववरस्य दूते स चिंतयामास नरेंद्रसूनुः । आहूय दूतान्प्रवरान्स सत्वरं धर्मार्थयुक्तं वच आदिदेश
सुकर्म म्हणाला — देवांचा स्वामी इंद्राचा दूत निघून गेल्यावर राजपुत्राने विचार केला. त्याने उत्तम दूतांना बोलावले आणि धर्मयुक्त व हितकारक असे शब्द सांगितले.
गच्छंतु दूताः प्रवराः पुरोत्तमे देशेषु द्वीपेष्वखिलेषु लोके । कुर्वंतु वाक्यं मम धर्मयुक्तं व्रजंतु लोकाः सुपथा हरेश्च
ते श्रेष्ठ दूत सर्व उत्तम नगरांत, सर्व देशांत, सर्व बेटांत आणि संपूर्ण पृथ्वीवर जावोत. माझे धर्मयुक्त वचन लोकांपर्यंत पोहोचवोत आणि सर्वजण हरिपंथाने चालावेत.
भावैः सुपुण्यैरमृतोपमानैर्ध्यानैश्च ज्ञानैर्यजनैस्तपोभिः । यज्ञैश्च दानैर्मधुसूदनैकमर्चंतु लोका विषयान्विहाय
लोकांनी विषयांचा त्याग करून, मधुसूदनाची भक्ती शुद्ध भावाने, ध्यानाने, ज्ञानाने, यज्ञाने, तपाने आणि दानाने — हे सर्व अमृतासारखे पवित्र ठेवून — करावी.
सर्वत्र पश्यंत्वसुरारिमेकं शुष्केषु चार्द्रेष्वपि स्थावरेषु । अभ्रेषु भूमौ सचराचरेषु स्वीयेषु कायेष्वपि जीवरूपम्
सर्वांनी असुरांचा एकमेव शत्रू सर्वत्र पाहावा — कोरड्या-ओल्या जागी, स्थावर वस्तूंमध्ये, ढगांत, पृथ्वीवर, जंगम-स्थावर सृष्टीत आणि स्वतःच्या शरीरातही जिवरूपाने.