तत्र तीर्थं परं पुण्यमस्ति पातकनाशनम् । नानावल्लीवितानैश्च सुपुष्पैः परिशोभितम्
तेथे एक अत्यंत पवित्र तीर्थ आहे, जे पापांचा नाश करणारे आहे आणि विविध वेलींनी व सुंदर फुलांनी सजलेले आहे.
आवाभ्यामपि गंतव्यं पुण्यहेतोर्वरानने । समाकर्ण्य तया सार्द्धं सुकला मायया तदा
'आपण दोघींनीही पुण्य मिळवण्यासाठी तिथे जावे,' असे तिने सुंदर मुख असलेल्या सुकलाला सांगितले. हे ऐकून सुकला तिच्यासोबत मायेमुळे गेली.
प्रविवेश वनं दिव्यं नंदनोपममेव सा । सर्वर्तुकुसुमोपेतं कोकिलाशतनादितम्
ती त्या दिव्य वनात गेली, जे नंदनवनासारखे मोहक होते, सर्व ऋतूंच्या फुलांनी आणि शेकडो कोकिळांच्या गाण्यांनी भरलेले होते.
गीयमानं सुमधुरैर्नादैर्मधुकरैरपि । कूजद्भिः पक्षिभिः पुण्यैः पुण्यध्वनिसमाकुलम्
तेथे मधमाशांच्या गोड गाण्यांनी आणि पुण्यवान पक्ष्यांच्या मधुर आवाजांनी सर्वत्र पवित्र ध्वनी भरले होते.
चंदनादिकवृक्षैश्च सौरभैश्च विराजितम् । सर्वभोगैः सुसंपूर्णं माधव्या माधवेन वै
चंदन आणि इतर सुवासिक झाडांनी ते वन शोभून गेले होते, आणि माधव्य व माधव यांच्या कृपेने सर्व सुखांनी परिपूर्ण होते.
रचितं मोहनायैव सुकलायाश्च कारणात् । तया सार्धं प्रविष्टा सा तद्वनं सर्वभावनम्
ते वन फक्त सुकलाला मोहित करण्यासाठी तयार केले होते; ती तिच्यासोबत त्या सर्वांचे पालन करणाऱ्या वनात गेली.
ददर्श सौख्यदं पुण्यं मायाभावं न विंदति । वीक्षमाणा वनं दिव्यं तया सह जनेश्वर
तीने ते सुखदायक, पुण्यदायक स्थान पाहिले, पण तिला कुठेही मायेचा लवलेशही सापडला नाही; ती आपल्या सखीबरोबर ते दिव्य वन पाहत होती, हे राजाधिराज.
शक्रोपि चाभ्ययात्तत्र देवमूर्तिविराजितः । तया दूत्या समं प्राप्तः कामस्तत्र समागतः
इंद्र स्वतः तिथे आला, देवमूर्तीने शोभून; त्या दूतासोबत कामदेवही तिथे आला.
सर्वभोगपतिर्भूत्वा कामलीलासमाकुलः । काममाह समाभाष्य एषा सा सुकुला गता
सर्व भोगांचा स्वामी होऊन, कामाच्या लीलांनी भरलेला कामदेव म्हणाला, 'ही सुकला आली आहे.'
प्रहरस्व महाभाग क्रीडायाः पुरतः स्थिताम् । मायां कृत्वा समानीता क्रीडया तव संनिधौ
'हे भाग्यवती, जी तुझ्यासमोर उभी आहे, तिला खेळात पराभूत कर; ती तुझ्या आनंदासाठी मायेमुळे इथे आणली गेली आहे.'
पौरुषं दर्शयाद्यैव यद्यस्ति कुरु निश्चितम् । काम उवाच- आत्मरूपं दर्शयस्व चतुरं लीलयान्वितम्
'आजच आपली पुरुषार्थ दाखव, जर आहेच तर ठामपणे कृती कर.' कामदेव म्हणाला, 'आपले चतुर, खेळकर रूप दाखव.'
येनाहं प्रहराम्येतां पंचबाणैः सहस्रदृक् । इंद्र उवाच- क्वास्ते ते पौरुषं मूढ येन लोकं विडंबसे
'त्याने मी हिला माझ्या पाच बाणांनी मारेन, हे सहस्त्रनेत्रा.' इंद्र म्हणाला, 'मूर्खा, तुझा पुरुषार्थ कुठे आहे, जो तू जगाची थट्टा करतोस?'
ममाधारपरोभूत्वा योद्धुमिच्छसि सांप्रतम् । काम उवाच- तेनापि देवदेवेन महादेवेन शूलिना
'आता तू माझ्यावर अवलंबून होऊन लढायची इच्छा करतोस.' कामदेव म्हणाला, 'त्या देवाधिदेव महादेवानेही पूर्वी माझे रूप काढून घेतले होते.'
पूर्वमेव हृतं रूपं ममकायो न विद्यते । इच्छाम्यहं यदा नारीं हंतुं शृणुष्व सांप्रतम्
'माझे रूप आधीच हरवले आहे, माझे शरीर उरलेले नाही; मी कधी स्त्रीला जिंकू इच्छितो ते मी आता सांगतो, नीट ऐक.'
पुंसां कायं समाश्रित्य आत्मरूपं प्रदर्शये । पुमांसं वा सहस्राक्ष नार्याः कार्यं समाश्रये
मी पुरुषाचा देह धारण करून माझं खरं रूप दाखवतो; किंवा, हे सहस्रनेत्रा, स्त्रीचं रूप घेऊन तिचं काम करतो.
पूर्वदृष्टा यदा नारी तामेव परिचिंतयेत् । चिंत्यमानस्य पुंसस्तु नार्यारूपं पुनःपुनः
जेव्हा पूर्वी पाहिलेली स्त्री मनात आठवली जाते, तेव्हा तो पुरुष तिचं रूप पुन्हा पुन्हा कल्पना करतो.
अदृष्टं तु समाश्रित्य पुंसमुन्मादयाम्यहम् । तथाप्युन्मादयाम्येवं नारीरूपं न संशयः
जरी ती स्त्री कधीच पाहिलेली नसली, तरी मी तिच्या आठवणीवरून पुरुषाला वेड लावू शकतो; अशाप्रकारे मी स्त्रीचं रूप घेऊन मोह निर्माण करतो, यात शंका नाही.
संस्मरणात्स्मरो नाम मम जातं सुरेश्वर । तां दृष्ट्वा तादृशोरंग वस्तुरूपं समाश्रये
स्मरणामुळेच, हे देवाधिदेव, माझ्यात 'काम' उत्पन्न होतं; तिला पाहिल्यावर मी तसंच रूप धारण करतो.
आत्मतेजः प्रकाशेन बाध्यबाधकतां व्रजेत् । नारीरूपं समाश्रित्य धीरं पुरुषं प्रमोहयेत्
माझ्या तेजामुळे विरोध आणि प्रतिकार निर्माण होतो; स्त्रीचं रूप घेऊन मी स्थिर मनाच्या पुरुषालाही भ्रमित करतो.
पुरुषं तु समाश्रित्य भावयामि सुयोषितम् । रूपहीनोस्मि हे इंद्र अस्मद्रूपं समाश्रयेत्
पुरुषाचं रूप घेऊन मी सुंदर स्त्रीची कल्पना करतो; माझ्यात सौंदर्य नाही, हे इंद्रा, म्हणून मी दुसरं रूप घेतो.
तवरूपं समाश्रित्य तां साधये यथेप्सिताम् । एवमुक्त्वा स देवेंद्रं कायं तस्य महात्मनः
तुझं रूप घेऊन मी तिच्याशी हवं ते साध्य करतो; असं म्हणून त्याने त्या महात्म्याचं शरीर धारण केलं.
सखासौ माधवस्यापि समाश्रित्य सुमायुधः
तो कुशल मायावी आणि शस्त्रधारी, माधवाचा मित्र म्हणूनही रूप घेतो.
तामेव हंतुं कुसुमायुधोपि साध्वीं सुपुण्यां कृकलस्य भार्याम् । समुत्सुकस्तिष्ठति बाणलक्षं तस्याश्च कायं नयनैर्विलोक्य
कुसुमबाणधारी कामदेवही, कृकलाच्या त्या पवित्र आणि पुण्यवती पत्नीला पाहून, तिला जिंकण्यासाठी आपल्या बाणासारख्या नजरेने तिच्या शरीराकडे पाहत उभा राहतो.
इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रे सप्तपंचाशत्तमोऽध्यायः
या प्रकारे श्रीपद्मपुराणाच्या भूमिखंडातील वेनाच्या कथेत, सुकला चरित्राचा सत्तावन्नावा अध्याय संपला.
विष्णुरुवाच- क्रीडाप्रयुक्तासु वनं प्रविष्टा वैश्यस्य भार्या सुकला सुतन्वी । ददर्श सर्वं गहनं मनोरमं तामेव पप्रच्छ सखीं सती सा
विष्णू म्हणाले: खेळता खेळता, व्यापाऱ्याची सुकुमार पत्नी सुकला वनात गेली; तिने ते सुंदर आणि घनदाट वन पाहिलं आणि आपल्या सखीला, त्या सतीला विचारलं.
अरण्यमेतत्प्रवरं सुपुण्यं दिव्यं सखे कस्य मनोभिरामम् । सिद्धंसुकामैः प्रवरैः समस्तैः पप्रच्छ हर्षात्सुकला सखीं ताम्
सुकला आनंदाने सखीला विचारते: 'सखी, हे इतकं सुंदर, पुण्यवान आणि दिव्य वन कोणाचं आहे? सिद्ध आणि सुखाची इच्छा असणारे लोक इथे नेहमी येतात.'
क्रीडोवाच- एतद्वनं दिव्यगुणैः प्रयुक्तं सिद्धस्वभावैः परिभावनेन । पुष्पाकुलं कामफलोपयुक्तं विपश्य सर्वं मकरध्वजस्य
सखी म्हणाली: 'हे वन दिव्य गुणांनी भरलेलं आहे, सिद्धस्वभावाच्या लोकांनी वास केलेलं आहे, फुलांनी गच्च भरलेलं आणि इच्छित फळ मिळवण्यासाठी योग्य आहे — हे सगळं वन कामदेवाचं आहे.'
एवं वाक्यं ततः श्रुत्वा हर्षेण महतान्विता । समालोक्य महद्वृत्तं कामस्य च दुरात्मनः
हे वचन ऐकून तिला मोठा आनंद झाला आणि तिने त्या दुष्ट कामदेवाचं भव्य क्षेत्र पाहिलं.
वायुना नीयमानं तं समाघ्राति न सौरभम् । वाति वायुः स्वभावेन सौरभेण समन्वितः
वारा जरी वाहत असला, तरी तिला सुगंध जाणवला नाही; वारा मात्र आपल्या स्वभावाने सुगंधाने भरलेला होता.
तद्बाणो विशतेनासां यथा तथा सुलीलया । सा गंधं नैव गृह्णाति पुष्पाणां च वरानना
जसा त्याचा बाण सहजपणे त्यांच्या अंगात शिरतो, तशीच ती सुंदरमुखी स्त्री फुलांचा सुगंधही घेत नाही.