प्रकुर्वती महच्छब्दं दृष्टदेवेव सा बभौ । पूजिता मानिता प्रज्ञा धूपदीपादिभिस्तदा
ती मोठा आवाज करत होती आणि देवाला पाहिल्यासारखी तेजस्वी दिसत होती. त्या वेळी प्रज्ञेला धूप, दिवा वगैरेने सन्मान आणि आदर मिळाला.
ब्राह्मणं सुकलापृच्छत्किमेषा च वदेन्मम । ब्राह्मण उवाच- भर्तुश्चागमनं ब्रूते तवैव सुभगे स्थिरा
सुखलाने ब्राह्मणाला विचारले, "ती मला काय सांगते?" ब्राह्मण म्हणाला – "सौभाग्यवती, ती तुझ्या पतीच्या निश्चित आगमनाचीच बातमी सांगते."
दिनसप्तकमध्ये स आगमिष्यति नान्यथा
सात दिवसांच्या आत तुझा पती नक्कीच परत येईल, यात शंका नाही.
इत्येवमाकर्ण्यसुमंगलं वचः प्रहर्षयुक्ता सहसा बभूव । धर्मज्ञमेकं सगुणं हि कांतं शकुनात्प्रदिष्टं हि समागतं तम्
ही अत्यंत शुभ वाणी ऐकून ती अचानक आनंदाने भरून गेली; कारण शकुनामुळे दर्शविलेला, धर्मज्ञ, गुणी आणि प्रियकर खरोखरच परत येत होता.
इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रे षट्पंचाशत्तमोऽध्यायः
श्रीपद्मपुराणाच्या भूमिखंडातील वेनाच्या कथेत, सुखलाच्या चरित्रातील छप्पन्नावा अध्याय येथे संपला.
विष्णुरुवाच- क्रीडा सतीरूप धरा प्रभूत्वा गेहं गता चारु पतिव्रतायाः । तामागतां सत्यस्वरूपयुक्ता सा सादरं वाक्यमुवाच धन्या
विष्णू म्हणाले – पृथ्वीने सतीचे रूप घेऊन, पतिव्रतेच्या घरी प्रवेश केला. सत्यस्वरूप असलेल्या त्या पुण्यवतीने आदराने तिच्याशी बोलले.
वाक्यैः सुपुण्यैः परिपूजिता सा उवाच क्रीडा सुकलां विहस्य । मायानुगं विश्वविमोहनं सती प्रत्युत्तरं सत्यप्रमेयुक्तम्
सर्वोत्तम पुण्यवान वचनांनी सन्मानित झाल्यावर, क्रीडा हसून सुखलाशी बोलली. सतीने सत्य आणि अथांग अर्थ असलेल्या शब्दांनी, मायेमुळे जगाला मोहून टाकणारे उत्तर दिले.
ममापि भर्ता प्रबलो गुणज्ञो धीरः सविद्यो महिमाप्रयुक्तः । त्यक्त्वा गतः पापतरांसुपुण्यो मामेव नाथः शृणु पुण्यकीर्तिः
माझा पतीही बलवान, गुणी, धीर, विद्वान आणि मोठ्या कीर्तीचा आहे. पापी लोकांना सोडून, तो पुण्यवान नाथ निघून गेला आहे – त्याची कीर्ती ऐक.
वाक्यैस्तु पुण्यैरबलास्वभावादाकर्ण्य सर्वं सुकला समुक्तम् । संशुद्धभावां च विचिंत्य चाह कस्माद्गतः सुंदरि तेऽद्य नाथः
हे सर्व पुण्यवान शब्द तिच्या सौम्य स्वभावामुळे ऐकून, शुद्ध मनाने सुखलाने विचारले – "सुंदरी, आज तुझा नाथ तुला का सोडून गेला?"
विहाय ते रूपमतीव सत्यमाचक्ष्व सर्वं भवती सुभर्तुः । ध्यानोपयुक्ता सकलं करोति सखीस्वरूपा गृहमागता मे
तू तुझ्या सौंदर्याचा अभिमान सोडून, सर्व सत्य मला सांग. माझी सखी, जी माझ्या घरी मैत्रिणीच्या रूपात आली आहे, ध्यानाच्या सहाय्याने सर्व काही करते.
क्रीडा बभाषे शृणु सत्यमेतं चरित्रभावं मम भर्त्तुरस्य । अहं प्रिये यस्य सदैव युक्ता यमिच्छते तं प्रतिसांत्वयामि
क्रीडा म्हणाली – "हे प्रिय, माझ्या आणि माझ्या पतीच्या स्वभावाचे हे सत्य ऐक. मी नेहमी त्याच्याशी एकनिष्ठ आहे आणि त्याला हवे तसे त्याचे मन शांत करते."
कर्तुः सुपुण्यं वचनं सुभर्तुर्ध्यानोपयुक्ता सकलं करोमि । एकांतशीला सगुणानुरूपा शुश्रूषयैकस्तमिहैव देवि
मी माझ्या पुण्यवान पतीचे सर्व शुभ कार्य आणि वचन ध्यानाने पार पाडते. मी एकांतप्रिय असून, त्याच्या गुणांना अनुरूप राहते आणि येथे फक्त त्याचीच सेवा करते, हे देवी.
मम पूर्व विपाकोऽयं संप्रत्येव प्रवर्तते । यतस्त्यक्त्वा गतो भर्त्ता मामेवं मंदभागिनीम्
माझ्या पूर्वीच्या कर्माचा हा परिणाम आहे, जो आता प्रकट झाला आहे. म्हणूनच माझा पती मला, अशा दुर्दैवीला, सोडून गेला आहे.
सखे न धारये जीवं स्वकीय कायमेव च । पत्याहीनाः कथं नार्यः सुजीवंति च निर्घृणाः
सखी, मला आता जगणेही सहन होत नाही, आणि माझे शरीरही नकोसे झाले आहे. पतीपासून वंचित झालेल्या स्त्रिया कशा काय इतक्या कठोर होऊन जगतात?
रूपशृंगारसौभाग्यं सुखं संपच्च नान्यथा । नारीणां हि महाभागो भर्ता शास्त्रेषु गीयते
रूप, शृंगार, सौभाग्य, सुख, संपत्ती – हे सर्व काही नसतेच. कारण शास्त्रात स्त्रीसाठी पतीच सर्वात मोठे भाग्य सांगितले आहे.
तया सर्वं समाकर्ण्य यदुक्तं क्रीडया तदा । सत्यभावं विदित्वा सा मेने संभाषितं तदा
क्रीडाने जे काही सांगितले ते सर्व ऐकून, तिच्या सत्यतेची जाणीव होऊन, तिने ती वचने खरी मानली.
विश्वस्ता सा महाभागा सुकला पतिदेवता । तामुवाच पुनः सर्वमात्मचेष्टानुगं वचः
ती महाभाग्यवती, पतीवरता आणि पूर्ण विश्वासाने भरलेली होती. तिने पुन्हा आपल्या मनातील सर्व गोष्टी सांगितल्या.
समासेन समाख्यातं पूर्ववृत्तांतमात्मनः । यथा भर्ता गतो यात्रां पुण्यसाधनतत्परः
तीने आपल्या आयुष्यातील घडलेल्या गोष्टी थोडक्यात सांगितल्या—कसा तिचा पती पुण्य मिळवण्यासाठी प्रवासाला निघाला होता.
आत्मदुःखं सुसत्यं च तप एव मनस्विनि । बोधिता क्रीडया सा तु समाश्वास्य पतिव्रता
तिने आपले खरे दुःख आणि आपली तपश्चर्या सांगितली; पण खेळता खेळता ती पतीवरतेने धीर दिला.
सूत उवाच- एकदा तु तया प्रोक्तं क्रीडया सुकलां प्रति । सखे पश्य वनं सौम्यं दिव्यवृक्षैरलंकृतम्
सूतम्हणाला—एकदा तिने सुकलाला खेळता खेळता म्हटले, 'सखी, हे सुंदर आणि दिव्य झाडांनी सजलेले वन पाह.'
तत्र तीर्थं परं पुण्यमस्ति पातकनाशनम् । नानावल्लीवितानैश्च सुपुष्पैः परिशोभितम्
तेथे एक अत्यंत पवित्र तीर्थ आहे, जे पापांचा नाश करणारे आहे आणि विविध वेलींनी व सुंदर फुलांनी सजलेले आहे.
आवाभ्यामपि गंतव्यं पुण्यहेतोर्वरानने । समाकर्ण्य तया सार्द्धं सुकला मायया तदा
'आपण दोघींनीही पुण्य मिळवण्यासाठी तिथे जावे,' असे तिने सुंदर मुख असलेल्या सुकलाला सांगितले. हे ऐकून सुकला तिच्यासोबत मायेमुळे गेली.
प्रविवेश वनं दिव्यं नंदनोपममेव सा । सर्वर्तुकुसुमोपेतं कोकिलाशतनादितम्
ती त्या दिव्य वनात गेली, जे नंदनवनासारखे मोहक होते, सर्व ऋतूंच्या फुलांनी आणि शेकडो कोकिळांच्या गाण्यांनी भरलेले होते.
गीयमानं सुमधुरैर्नादैर्मधुकरैरपि । कूजद्भिः पक्षिभिः पुण्यैः पुण्यध्वनिसमाकुलम्
तेथे मधमाशांच्या गोड गाण्यांनी आणि पुण्यवान पक्ष्यांच्या मधुर आवाजांनी सर्वत्र पवित्र ध्वनी भरले होते.
चंदनादिकवृक्षैश्च सौरभैश्च विराजितम् । सर्वभोगैः सुसंपूर्णं माधव्या माधवेन वै
चंदन आणि इतर सुवासिक झाडांनी ते वन शोभून गेले होते, आणि माधव्य व माधव यांच्या कृपेने सर्व सुखांनी परिपूर्ण होते.
रचितं मोहनायैव सुकलायाश्च कारणात् । तया सार्धं प्रविष्टा सा तद्वनं सर्वभावनम्
ते वन फक्त सुकलाला मोहित करण्यासाठी तयार केले होते; ती तिच्यासोबत त्या सर्वांचे पालन करणाऱ्या वनात गेली.
ददर्श सौख्यदं पुण्यं मायाभावं न विंदति । वीक्षमाणा वनं दिव्यं तया सह जनेश्वर
तीने ते सुखदायक, पुण्यदायक स्थान पाहिले, पण तिला कुठेही मायेचा लवलेशही सापडला नाही; ती आपल्या सखीबरोबर ते दिव्य वन पाहत होती, हे राजाधिराज.
शक्रोपि चाभ्ययात्तत्र देवमूर्तिविराजितः । तया दूत्या समं प्राप्तः कामस्तत्र समागतः
इंद्र स्वतः तिथे आला, देवमूर्तीने शोभून; त्या दूतासोबत कामदेवही तिथे आला.
सर्वभोगपतिर्भूत्वा कामलीलासमाकुलः । काममाह समाभाष्य एषा सा सुकुला गता
सर्व भोगांचा स्वामी होऊन, कामाच्या लीलांनी भरलेला कामदेव म्हणाला, 'ही सुकला आली आहे.'
प्रहरस्व महाभाग क्रीडायाः पुरतः स्थिताम् । मायां कृत्वा समानीता क्रीडया तव संनिधौ
'हे भाग्यवती, जी तुझ्यासमोर उभी आहे, तिला खेळात पराभूत कर; ती तुझ्या आनंदासाठी मायेमुळे इथे आणली गेली आहे.'