नूतनं गृहमिच्छामि स्त्रियाख्यं पतिभूपतिम् । कृकलस्यापि पुण्यस्य प्रियेयं शिवमंगला
मला नवीन घर हवं आहे, जिथे स्त्रिया आणि पती असतील; ही प्रिय शिवमंगल, पुण्यवान कृकलस्याची पत्नी आहे.
तद्गृहं सुकलाख्यं मे दग्धुं पापः समुद्यतः । अयमेष सहस्राक्षः कामेन सहितो बली
ते घर, सुकलाचं नाव असलेलं, माझं आहे; हा पापी ते जाळायला निघाला आहे; हा सहस्र नेत्रांचा बलवान, कामासह आहे.
कामस्य कारणात्कस्मात्पूर्ववृत्तं न विंदति । अहल्यायाः प्रसंगेन मेषोपस्थो व्यजायत
कामामुळे, तो पूर्वीचं घडलेलं आठवत नाही; अहल्येच्या प्रसंगामुळे मेंढ्याचं रूप निर्माण झालं.
पौरुषं हि मुनेर्दृष्ट्वा सत्याश्चैव प्रधषर्णात् । नष्टः कामस्य दोषेण सुरराट्तत्र संस्थितः
मुनीचं पुरुषार्थ पाहून आणि सतीच्या अपराधामुळे, देवांचा राजा कामाच्या दोषाने नष्ट झाला आणि तिथेच राहिला.
भुक्तवान्दारुणं शापं दुःखेन महतान्वितः । कृकलस्य प्रियामेनां सुकलां पुण्यचारिणीम्
त्याने कठोर शाप भोगला, मोठ्या दुःखासह; ही प्रिय सुकला, पुण्याने वागणारी, कृकलस्याची पत्नी आहे.
एष हंतुं सहस्राक्ष उद्यतः कामसंयुतः । यथा चेंद्रेण नायाति काम एष तथा कुरु
हा सहस्र नेत्रांचा, कामासह, मारायला सज्ज आहे; जसा इंद्र कामाकडे जात नाही, तसंच तूही कर.
धर्मराज महाप्राज्ञ भवान्मतिमतां वरः । धर्मराज उवाच- ऊनं तेजः करिष्यामि कामस्य मरणं तथा
धर्मराजा, तू मोठा बुद्धिमान आहेस, बुद्धिमानांमध्ये श्रेष्ठ आहेस; धर्मराज म्हणाला — मी कामाचं तेज कमी करीन आणि त्याचा मृत्यूही घडवीन.
एकोपायो मया दृष्टस्तमिहैव प्रपश्यतु । प्रज्ञा चैषा महाप्राज्ञा शकुनीरूपचारिणी
एक उपाय मी पाहिला आहे; तो इथेच पाहू दे; ही प्रज्ञा फार बुद्धिमान असून पक्षीरूपाने वावरते.
भर्तुरागमनं पुण्यं शब्देनाख्यातु खे यतः । शकुनस्य प्रभावेण भर्तुश्चागमनेन च
त्या पक्षाच्या प्रभावामुळे आणि पतीच्या आगमनामुळे, आकाशात मोठ्या आवाजात पतीचे पुण्य आगमन जाहीर झाले.
दुष्टैर्नष्टा न भूयेत स्वस्थचित्ता न संशयः । प्रज्ञा संप्रेषिता तेन गता सा सुकलागृहम्
तिचे मन शांत असल्यामुळे, ती पुन्हा कधीही वाईट लोकांकडे जाणार नाही, यात शंका नाही. अशा प्रकारे, प्रज्ञेने मार्गदर्शन केल्याने ती सुखलाच्या घरी गेली.
प्रकुर्वती महच्छब्दं दृष्टदेवेव सा बभौ । पूजिता मानिता प्रज्ञा धूपदीपादिभिस्तदा
ती मोठा आवाज करत होती आणि देवाला पाहिल्यासारखी तेजस्वी दिसत होती. त्या वेळी प्रज्ञेला धूप, दिवा वगैरेने सन्मान आणि आदर मिळाला.
ब्राह्मणं सुकलापृच्छत्किमेषा च वदेन्मम । ब्राह्मण उवाच- भर्तुश्चागमनं ब्रूते तवैव सुभगे स्थिरा
सुखलाने ब्राह्मणाला विचारले, "ती मला काय सांगते?" ब्राह्मण म्हणाला – "सौभाग्यवती, ती तुझ्या पतीच्या निश्चित आगमनाचीच बातमी सांगते."
दिनसप्तकमध्ये स आगमिष्यति नान्यथा
सात दिवसांच्या आत तुझा पती नक्कीच परत येईल, यात शंका नाही.
इत्येवमाकर्ण्यसुमंगलं वचः प्रहर्षयुक्ता सहसा बभूव । धर्मज्ञमेकं सगुणं हि कांतं शकुनात्प्रदिष्टं हि समागतं तम्
ही अत्यंत शुभ वाणी ऐकून ती अचानक आनंदाने भरून गेली; कारण शकुनामुळे दर्शविलेला, धर्मज्ञ, गुणी आणि प्रियकर खरोखरच परत येत होता.
इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रे षट्पंचाशत्तमोऽध्यायः
श्रीपद्मपुराणाच्या भूमिखंडातील वेनाच्या कथेत, सुखलाच्या चरित्रातील छप्पन्नावा अध्याय येथे संपला.
विष्णुरुवाच- क्रीडा सतीरूप धरा प्रभूत्वा गेहं गता चारु पतिव्रतायाः । तामागतां सत्यस्वरूपयुक्ता सा सादरं वाक्यमुवाच धन्या
विष्णू म्हणाले – पृथ्वीने सतीचे रूप घेऊन, पतिव्रतेच्या घरी प्रवेश केला. सत्यस्वरूप असलेल्या त्या पुण्यवतीने आदराने तिच्याशी बोलले.
वाक्यैः सुपुण्यैः परिपूजिता सा उवाच क्रीडा सुकलां विहस्य । मायानुगं विश्वविमोहनं सती प्रत्युत्तरं सत्यप्रमेयुक्तम्
सर्वोत्तम पुण्यवान वचनांनी सन्मानित झाल्यावर, क्रीडा हसून सुखलाशी बोलली. सतीने सत्य आणि अथांग अर्थ असलेल्या शब्दांनी, मायेमुळे जगाला मोहून टाकणारे उत्तर दिले.
ममापि भर्ता प्रबलो गुणज्ञो धीरः सविद्यो महिमाप्रयुक्तः । त्यक्त्वा गतः पापतरांसुपुण्यो मामेव नाथः शृणु पुण्यकीर्तिः
माझा पतीही बलवान, गुणी, धीर, विद्वान आणि मोठ्या कीर्तीचा आहे. पापी लोकांना सोडून, तो पुण्यवान नाथ निघून गेला आहे – त्याची कीर्ती ऐक.
वाक्यैस्तु पुण्यैरबलास्वभावादाकर्ण्य सर्वं सुकला समुक्तम् । संशुद्धभावां च विचिंत्य चाह कस्माद्गतः सुंदरि तेऽद्य नाथः
हे सर्व पुण्यवान शब्द तिच्या सौम्य स्वभावामुळे ऐकून, शुद्ध मनाने सुखलाने विचारले – "सुंदरी, आज तुझा नाथ तुला का सोडून गेला?"
विहाय ते रूपमतीव सत्यमाचक्ष्व सर्वं भवती सुभर्तुः । ध्यानोपयुक्ता सकलं करोति सखीस्वरूपा गृहमागता मे
तू तुझ्या सौंदर्याचा अभिमान सोडून, सर्व सत्य मला सांग. माझी सखी, जी माझ्या घरी मैत्रिणीच्या रूपात आली आहे, ध्यानाच्या सहाय्याने सर्व काही करते.
क्रीडा बभाषे शृणु सत्यमेतं चरित्रभावं मम भर्त्तुरस्य । अहं प्रिये यस्य सदैव युक्ता यमिच्छते तं प्रतिसांत्वयामि
क्रीडा म्हणाली – "हे प्रिय, माझ्या आणि माझ्या पतीच्या स्वभावाचे हे सत्य ऐक. मी नेहमी त्याच्याशी एकनिष्ठ आहे आणि त्याला हवे तसे त्याचे मन शांत करते."
कर्तुः सुपुण्यं वचनं सुभर्तुर्ध्यानोपयुक्ता सकलं करोमि । एकांतशीला सगुणानुरूपा शुश्रूषयैकस्तमिहैव देवि
मी माझ्या पुण्यवान पतीचे सर्व शुभ कार्य आणि वचन ध्यानाने पार पाडते. मी एकांतप्रिय असून, त्याच्या गुणांना अनुरूप राहते आणि येथे फक्त त्याचीच सेवा करते, हे देवी.
मम पूर्व विपाकोऽयं संप्रत्येव प्रवर्तते । यतस्त्यक्त्वा गतो भर्त्ता मामेवं मंदभागिनीम्
माझ्या पूर्वीच्या कर्माचा हा परिणाम आहे, जो आता प्रकट झाला आहे. म्हणूनच माझा पती मला, अशा दुर्दैवीला, सोडून गेला आहे.
सखे न धारये जीवं स्वकीय कायमेव च । पत्याहीनाः कथं नार्यः सुजीवंति च निर्घृणाः
सखी, मला आता जगणेही सहन होत नाही, आणि माझे शरीरही नकोसे झाले आहे. पतीपासून वंचित झालेल्या स्त्रिया कशा काय इतक्या कठोर होऊन जगतात?
रूपशृंगारसौभाग्यं सुखं संपच्च नान्यथा । नारीणां हि महाभागो भर्ता शास्त्रेषु गीयते
रूप, शृंगार, सौभाग्य, सुख, संपत्ती – हे सर्व काही नसतेच. कारण शास्त्रात स्त्रीसाठी पतीच सर्वात मोठे भाग्य सांगितले आहे.
तया सर्वं समाकर्ण्य यदुक्तं क्रीडया तदा । सत्यभावं विदित्वा सा मेने संभाषितं तदा
क्रीडाने जे काही सांगितले ते सर्व ऐकून, तिच्या सत्यतेची जाणीव होऊन, तिने ती वचने खरी मानली.
विश्वस्ता सा महाभागा सुकला पतिदेवता । तामुवाच पुनः सर्वमात्मचेष्टानुगं वचः
ती महाभाग्यवती, पतीवरता आणि पूर्ण विश्वासाने भरलेली होती. तिने पुन्हा आपल्या मनातील सर्व गोष्टी सांगितल्या.
समासेन समाख्यातं पूर्ववृत्तांतमात्मनः । यथा भर्ता गतो यात्रां पुण्यसाधनतत्परः
तीने आपल्या आयुष्यातील घडलेल्या गोष्टी थोडक्यात सांगितल्या—कसा तिचा पती पुण्य मिळवण्यासाठी प्रवासाला निघाला होता.
आत्मदुःखं सुसत्यं च तप एव मनस्विनि । बोधिता क्रीडया सा तु समाश्वास्य पतिव्रता
तिने आपले खरे दुःख आणि आपली तपश्चर्या सांगितली; पण खेळता खेळता ती पतीवरतेने धीर दिला.
सूत उवाच- एकदा तु तया प्रोक्तं क्रीडया सुकलां प्रति । सखे पश्य वनं सौम्यं दिव्यवृक्षैरलंकृतम्
सूतम्हणाला—एकदा तिने सुकलाला खेळता खेळता म्हटले, 'सखी, हे सुंदर आणि दिव्य झाडांनी सजलेले वन पाह.'