येनाहमुद्धरे त्वां वै तन्मे त्वं वद सांप्रतम् । शूकर्युवाच- अयं राजा महाभाग इक्ष्वाकुर्मनुनंदनः
ज्यामुळे मी तुला वाचवू शकेन, ते मला आता सांग. डुक्कर म्हणाली— हा राजा, हे महाभागे, इक्ष्वाकू वंशाचा आहे.
विष्णुरेष महाप्राज्ञो भवती श्रीर्हि नान्यथा । पतिव्रता महाभागा पतिव्रतपरायणा
तो विष्णू आहे, फार ज्ञानी; तूच लक्ष्मी आहेस, दुसरी कोणी नाही. हे महाभागे, तू पतीव्रता आहेस, पतीच्या सेवेला समर्पित आहेस.
त्वं सती सर्वदा भद्रे सर्वतीर्थमयी प्रिया । देवि सर्वमयी नित्यं सर्वदेवमयी सदा
तू नेहमी सती आहेस, हे प्रिय, सर्व तीर्थांचं मूर्तिमंत रूप आहेस; हे देवी, तू नेहमी सर्वांचं मूर्तिमंत रूप आहेस, सर्व देवतांचं मूर्तिमंत रूप आहेस.
महापतिव्रता लोक एका त्वं नृपतेः प्रिया । यया शुश्रूषितो भर्ता भवत्या हि अहर्निशम्
तूच या जगात एकमेव महान पतीव्रता आहेस, राजाची प्रिय आहेस; जिच्या सेवेमुळे तुझ्या पतीने दिवस-रात्र सुख अनुभवलं.
एकस्य दिवसस्यापि पुण्यं देहि वरानने । पति शुश्रूषितस्यापि यदि मे कुरुषे प्रियम्
हे सुंदर मुख असलेल्या, पतीची सेवा केल्याचा एक दिवस जरी पुण्य असलं, तरी ते मला दे; जर तू मला उपकार करायचं ठरवलं असेल.
मम माता पिता त्वं वै त्वं मे गुरुः सनातनः । अहं पापा दुराचारा असत्या ज्ञानवर्जिता
तूच माझी आई-वडील आहेस, तूच माझी सनातन गुरु आहेस; मी पापी, दुष्ट वागणारी, असत्य बोलणारी आणि ज्ञानरहित आहे.
मामुद्धर महाभागे भीताहं यमताडनैः । सुकलोवाच- एवं श्रुत्वा तया प्रोक्तं समालोक्य नृपं तदा
माझं रक्षण कर, हे महाभागे, मी यमाच्या छळामुळे घाबरले आहे. सुकला म्हणाली— असं तिचं बोलणं ऐकून, तिने राजाकडे पाहिलं.
किं करोमि महाराज एषा किं वदते पशुः । इक्ष्वाकुरुवाच- एनां दुःखां वराकीं वै पापयोनिं गतां शुभे
मी काय करू, हे महाराज? हे पशू काय बोलतंय? इक्ष्वाकू म्हणाले— ही दुःखी, दीन, पापी जन्म घेतलेली, हे शुभे—
समुद्धरस्व पुण्यैस्त्वं महच्छ्रेयो भविष्यति । एवमुक्ता वरा नारी सुदेवा चारुमंगला
तू तुझ्या पुण्याने हिचं उद्धार कर; मोठं कल्याण होईल. असं सांगितल्यावर, ती सुदेवा नावाची शुभ आणि सुंदर स्त्री—
उवाचैकाब्दपुण्यं ते मया दत्तं वरानने । एवमुक्तेन वाक्येन तया देव्या हि तत्क्षणात्
म्हणाली, 'हे सुंदर मुख असलेल्या, मी तुला एका वर्षाचं पुण्य दिलं.' त्या देवीने असं बोलताच त्या क्षणी—
रूपयौवनसंपन्ना दिव्यमालाविभूषिता । दिव्यदेहा च संभूता तेजोज्वालासमावृता
ती रूपवान, तरुण, दिव्य माळा आणि दागिन्यांनी सजलेली होती. तिचे शरीरही दिव्य होते आणि तिच्या भोवती तेजाचा प्रकाश पसरलेला होता.
सर्वभूषणशोभाढ्या नानारत्नैश्च शोभिता । संजाता दिव्यरूपा सा दिव्यगंधानुलेपना
सर्व प्रकारच्या दागिन्यांनी झळाळणारी, विविध रत्नांनी शोभलेली, ती दिव्य रूपात प्रकट झाली आणि दिव्य सुवासिक उटणं लावलेली होती.
दिव्यं विमानमारूढा अंतरिक्षं गता सती । तामुवाच ततो राज्ञीं प्रणतानतकंधरा
ती दिव्य विमानावर बसून आकाशात गेली. मग तिने वाकून, डोकं झुकवून राणीला संबोधले.
स्वस्त्यस्तु ते महाभागे प्रसादात्तव सुंदरि । व्रजामि पातकान्मुक्ता स्वर्गं पुण्यतमं शुभम्
“तुला शुभाशीर्वाद असो, हे भाग्यवती सुंदर स्त्री! तुझ्या कृपेने मी पापांतून मुक्त झाले आणि आता पवित्र व मंगल अशा स्वर्गात जाते.”
प्रणम्यैवं गता स्वर्गं सुदेवा शृणु सत्तम । एतत्ते सर्वमाख्यातं सुकलाया निवेदितम्
अशी वाकून सुदेवा स्वर्गात गेली. हे श्रेष्ठा, हे सर्व मी तुला सांगितले, जसे सुकला हिने सांगितले होते.
इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रे सुदेवास्वर्गारोहणंनाम द्विपंचाशत्तमोऽध्यायः
अशा प्रकारे श्रीपद्मपुराणाच्या भूमिखंडातील वेनाच्या कथेत, सुकलाच्या चरित्रात, सुदेवाच्या स्वर्गारोहण नावाच्या बावन्नाव्या अध्यायाचा समारोप झाला.
सुकलोवाच- एवं धर्मं श्रुतं पूर्वं पुराणेषु तदा मया । पतिहीना कथं भोगं करिष्ये पापनिश्चया
सुकला म्हणाली — “पूर्वी मी हा धर्म पुराणांत ऐकला होता; पण मी पतीविना आणि पापी असल्याने सुखाचा अनुभव कसा घेऊ?”
कांतेन तु विना तेन जीवं काये न धारये । विष्णुरुवाच- एवमुक्त्वा परं धर्मं पतिव्रतमनुत्तमम्
“त्या प्रिय पतीशिवाय मी या देहात जीव धरू शकत नाही.” विष्णू म्हणाले — “असे म्हणून तिने पतिव्रतेचा श्रेष्ठ धर्म पाळला.”
तास्तु सख्यो वरा नार्यो हर्षेण महतान्विताः । श्रुत्वा धर्मं परं पुण्यं नारीणां गतिदायकम्
तेव्हा तिच्या सख्या, उत्तम स्त्रिया, या परम पुण्यवान धर्माचे ऐकून, जो स्त्रियांना परम गती देतो, मोठ्या आनंदाने भरून गेल्या.
स्तुवंति तां महाभागां सुकलां धर्मवत्सलाम् । ब्राह्मणाश्च सुराः सर्वे पुण्यस्त्रियो नरोत्तम
त्या सर्वांनी धर्मावर प्रेम करणाऱ्या सुकला या भाग्यवतीचे स्तुती केली; तसेच सर्व ब्राह्मण, देव आणि पुण्यवान स्त्रिया, हे श्रेष्ठ पुरुष,
तस्या ध्यानं प्रकुर्वंति पतिकामप्रभावतः । अत्यर्थं दृढतामिंद्र सुःविचिंत्य सुरेश्वरः
तिच्या पतीप्रेमामुळे आणि दृढतेमुळे तिचे ध्यान करू लागले; आणि देवराज इंद्राने तिच्या या अपूर्व ठामपणाचा विचार केला.
सुकलायाः परं भावं सुविचार्यामरेश्वरः । चालये धैर्यमस्याश्च पतिस्नेहं न संशयः
देवताधिपतीने सुकलेच्या त्या श्रेष्ठ भावनेचा नीट विचार केला आणि तिची धैर्य व पतीप्रेमाची परीक्षा घ्यायचे ठरवले — यात शंका नव्हती.
सस्मार मन्मथं देवं त्वरमाणः सुराधिपः । पुष्पचापं स संगृह्य मीनकेतुः समागतः
मग देवेंद्राने उत्सुकतेने मदनाचे स्मरण केले; आणि पुष्पबाण घेऊन मीनकेतू तेथे आला.
प्रियया च तया युक्तो रत्या दृष्टमहाबलः । बद्धांजलिपुटो भूत्वा सहस्राक्षमुवाच सः
आपल्या प्रियतमा रतीसह, तो बलवान मदन तेथे प्रकट झाला; त्याने हात जोडून सहस्त्राक्ष इंद्राला नमस्कार केला.
कस्मादहं त्वया नाथ अधुना संस्मृतो विभो । आदेशो दीयतां मेद्य सर्वभावेन मानद
“नाथा, आपण मला आत्ता का आठवले? मला आज्ञा द्या, मी पूर्ण मनाने ती पार पाडीन.”
इंद्र उवाच- सुकलेयं महाभागा पतिव्रतपरायणा । शृणुष्व कामदेव त्वं कुरु साहाय्यमुत्तमम्
इंद्र म्हणाला — “ही सुकला फार भाग्यवती आणि पतिव्रतेला समर्पित आहे. ऐक कामदेवा, आणि तू सर्वोत्तम मदत कर.”
निष्कर्षय महाभागां सुकलां पुण्यमंगलाम् । तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य शक्रस्य तमथाब्रवीत्
“ही पुण्यशाली आणि मंगल सुकला हिला आकर्षित कर.” शक्राची ही वाणी ऐकून त्याने उत्तर दिले —
एवमस्तु सहस्राक्ष करिष्यामि न संशयः । साहाय्यं देवदेवेश तव कौतुककारणात्
“तसेच होईल, हे सहस्त्राक्षा; मी नक्कीच हे करीन. तुझ्या आनंदासाठी, हे देवाधिदेव, मी मदतीला येईन.”
एवमुक्त्वा महातेजाः कंदर्पो मुनिदुर्जयः । देवाञ्जेतुं समर्थोऽहं समुनीनृषिसत्तमान्
असं सांगून, तेजस्वी आणि ऋषींना जिंकता न येणारा कामदेव म्हणाला, 'मी देवांनाही जिंकू शकतो, तसेच श्रेष्ठ ऋषी-मुनींनाही.'
किं पुनः कामिनीं देव यस्या अंगे न वै बलम् । कामिनीनामहं देव अंगेषु निवसाम्यहम्
देवा, मग ज्याच्या अंगात ताकद नाही अशा स्त्रीचं काय सांगावं? देवा, मी स्त्रियांच्या अंगात, त्यांच्या प्रत्येक भागात वसतो.