आगतायां महाराजा पद्मावत्यां द्विजोत्तम । हर्षेण महताविष्टो विदर्भाधिपतिर्नृपः
पद्मावती घरी आल्यावर, हे श्रेष्ठ ब्राह्मण, विदर्भाचा राजा मोठ्या आनंदाने भरून गेला.
वर्द्धिता दानमानैश्च वस्त्रालंकारभूषणैः । पद्मावती सुखेनापि पितुर्गेहे प्रवर्तते
पद्मावती वडिलांच्या घरी दान, सन्मान, वस्त्र आणि दागिन्यांमुळे आनंदात नांदू लागली.
सखीभिः सहिता सा तु निःशंका परिवर्तते । रमते सा तदा तत्र यथापूर्वं तथैव च
सखींसोबत ती निर्धास्तपणे वावरू लागली; आणि पूर्वीप्रमाणेच तिथे आनंदाने रमली.
गृहे वने तडागेषु प्रासादे च तथैव सा । पुनर्बालेव भूता सा निर्लज्जा संप्रवर्तते
घरात, वनात, तळ्यात आणि राजवाड्यात ती पुन्हा लहान मुलीसारखी वागत होती, कोणतीही लाज न बाळगता वावरू लागली.
निःशंका वर्तते विप्र सखीभिः सह सर्वदा । पतिव्रता महाभागा हर्षेण महतान्विता
हे ब्राह्मण, अत्यंत भाग्यवान आणि पतीला निष्ठावान अशी स्त्री नेहमीच आपल्या मैत्रिणींमध्ये निर्भयपणे आणि मोठ्या आनंदात राहते.
सुखं तु पितृगेहस्य दुर्लभं श्वशुरे गृहे । एवं ज्ञात्वा तदा रेमे कदा ईदृग्भविष्यति
पित्याच्या घरी मिळणारे सुख सासऱ्याच्या घरी क्वचितच मिळते; हे लक्षात आल्यावर ती मनात विचार करू लागली, पुन्हा असं वेळ कधी येईल, आणि आनंदाने रमू लागली.
अनेन मोहभावेन क्रीडालुब्धा वरानना । सखीभिः सहिता नित्यं वनेषूपवने तदा
या मोहाच्या अवस्थेमुळे, सुंदर मुखाची ती स्त्री खेळण्यात दंग होऊन, नेहमी आपल्या मैत्रिणींना घेऊन वनात आणि उपवनात भटकत असे.
इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रेऽष्टचत्वारिंशोऽध्यायः
या प्रकारे श्रीपद्मपुराणाच्या भूमिखंडातील वेनाच्या कथेत, सुकला चरित्राचा अठ्ठेचाळीसावा अध्याय संपला.
ब्राह्मण्युवाच- एकदा तु महाभाग गता सा पर्वतोत्तमे । रमणीयं वनं दृष्ट्वा कदलीखंडमंडितम्
ब्राह्मण म्हणाला — एकदा, हे महाभाग्यवती, ती एका उंच डोंगरावर गेली. तिथे तिने केळीच्या घडांनी सजलेलं सुंदर वन पाहिलं.
शालैस्तालैस्तमालैश्च नालिकेरैस्तथोत्कटैः । पूगीफलैर्मातुलिगैर्नारंगैश्चारुजंबुकैः
त्या वनात शाल, ताड, तमाळ, आणि उंच नारळाची झाडं होती; सुपारी, बोर, संत्री आणि सुंदर जांभळ्यांनी ते सजलेलं होतं.
चंपकैः पाटलैः पुण्यैः पुष्पितैः कुटकैर्वटैः । अशोकबकुलोपेतं नानावृक्षैरलंकृतम्
चंपा आणि पाटलाच्या फुलांनी, शुभ्र आणि फुललेल्या कुटक व वडाच्या झाडांनी, तसेच अशोक आणि बकुळ यांच्या संगतीने, विविध झाडांनी ते वन सजलेलं होतं.
पर्वतं पुण्यवंतं तं पुष्पितैश्च नगोत्तमैः । सर्वत्र दृश्यते रम्यो नानाधातुसमाकुलः
तो पुण्यवान डोंगर, फुलांनी बहरलेल्या उत्तम झाडांनी आच्छादलेला, सर्वत्र रमणीय दिसत होता आणि विविध धातूंनी भरलेला होता.
तडागं सर्वतोभद्रं पुण्यतोयेन पूरितम् । कमलैः पुष्पितैश्चान्यैः सुगंधैः कनकोत्पलैः
तिथे सर्व बाजूंनी शुभ्र असं एक तळं होतं, जे पुण्यवान पाण्याने भरलेलं होतं. त्यात कमळ आणि इतर सुवासिक सोनरी जलपुष्पं फुलली होती.
श्वेतोत्पलैर्विभासंतं रक्तोत्पलसुपुष्पितैः । नीलोत्पलैश्च कह्लारैर्हंसैश्च जलकुक्कुटैः
पांढऱ्या कमळांनी उजळलेलं, लाल कमळांच्या सुंदर फुलांनी आणि निळ्या कमळांनी, तसेच काह्लारांनी, हंस आणि जलकुक्कुटांनी ते तळं शोभून दिसत होतं.
पक्षिभिर्जलजैश्चान्यैर्नानाधातुसमाकुलः । तडागं सर्वतः शुभ्रं नानापक्षिगणैर्युतम्
पक्षी आणि इतर जलचरांनी, विविध धातूंनी भरलेलं, ते तळं सर्व बाजूंनी स्वच्छ आणि अनेक प्रकारच्या पक्ष्यांच्या थव्यांनी गजबजलेलं होतं.
कोकिलानां रुतैः पुण्यैः सुस्वरैः परिशोभितः । मधुराणां तथा शब्दैः सर्वत्र मधुरायते
कोकिळांच्या शुभ्र आणि मधुर स्वरांनी, तसेच गोड आवाजांनी ते तळं सर्वत्र सुंदर आणि आनंददायक वाटत होतं.
षट्पदानां सुनादेन सर्वत्र परिशोभते । एवंविधं गिरिं रम्यं तदेव वनमुत्तमम्
मधमाशांच्या गोड गुंजनाने सर्वत्र निनादत, तो रम्य डोंगर आणि ते उत्तम वन असेच मनोहारी होते.
तडागं सर्वतोभद्रं ददृशे नृपनंदिनी । वैदर्भी क्रीडमाना सा सखीभिः सहिता तदा
विदर्भाची राजकन्या आपल्या मैत्रिणींना घेऊन खेळता खेळता, त्या सर्व बाजूंनी शुभ्र अशा तळ्याचं सौंदर्य पाहत होती.
समालोक्य वनं पुण्यं सर्वत्र कुसुमाकुलम् । चापल्येन प्रभावेण स्त्रीभावेन च लीलया
ती पुण्यवान वन, सर्वत्र फुलांनी भरलेलं, आपल्या चंचलपणामुळे, सामर्थ्यामुळे, स्त्रीभावामुळे आणि खेळकरपणामुळे पाहू लागली.
पद्मावती सरस्तीरे सखीभिः सहिता तदा । जलक्रीडा समालीना हसते गायते पुनः
पद्मावती आपल्या मैत्रिणींसह त्या तळ्याच्या काठावर जलक्रीडा करत होती, हसत आणि पुन्हा पुन्हा गात होती.
रममाणा च सा तस्मिंस्तस्मिन्सरसि भामिनी । एवं विप्र तदा सा तु सुखेन परिवर्तयेत्
ती सुंदर स्त्री त्या तळ्यात रमून गेली होती, हे ब्राह्मण, आणि तिने तिथे आनंदाने आपला वेळ घालवला.
विष्णुरुवाच- गोभिलो नाम वै दैत्यो भृत्यो वैश्रवणस्य च । दिव्येनापि विमानेन सर्वभोगपरिप्लुतः
विष्णू म्हणाले — गोभिल नावाचा एक दैत्य होता, जो वैश्रवणाचा सेवक होता. तो दिव्य विमानात बसून सर्व प्रकारच्या सुखांनी वेढलेला होता.
याति चाकाशमार्गेण गोभिलो दैत्यसत्तमः । तेन दृष्टा विशालाक्षी वैदर्भी निर्भया तदा
गॊभिल हा श्रेष्ठ दैत्य आकाशातून जात होता. त्याने त्या क्षणी मोठ्या डोळ्यांची, निर्भय वैदर्भीला पाहिलं.
सर्वयोषिद्वरा सा हि उग्रसेनस्य वै प्रिया । रूपेणाप्रतिमा लोके सर्वांगेषु विराजते
ती सर्व स्त्रियांमध्ये श्रेष्ठ, उग्रसेनाची प्रिय आहे. तिच्या सौंदर्याला जगात तोड नाही; तिच्या प्रत्येक अंगात तेज झळकतं.
रतिर्वै मन्मथस्यापि किं वापीयं हरिप्रिया । किं वापि पार्वती देवी शची किं वा भविष्यति
ती कामदेवाची प्रियतमा आहे का, की हरिप्रियाही असावी? की ती पार्वती देवी आहे, की शची असावी?
यादृशी दृश्यते चेयं नारीणां प्रवरोत्तमा । अन्यापि ईदृशी नास्ति द्वितीया क्षितिमंडले
जशी ही दिसते, तशी स्त्रियांमध्ये सर्वोत्तम आहे; पृथ्वीवर तिच्यासारखी दुसरी कोणीही नाही.
नक्षत्रेषु यथा चंद्रः संपूर्णो भाति शोभनः । गुणरूपकलाभिस्तु तथा भाति वरानना
जसं तारकांमध्ये पूर्ण चंद्र सुंदरतेने चमकतो, तसं तिच्या गुण, रूप आणि कौशल्यामुळे तिचं मुख तेजस्वी दिसतं.
पुष्करेषु यथा हंसस्तथेयं चारुहासिनी । अहो रूपमहोभाव अस्यास्तु परिदृश्यते
जसं कमळात राजहंस शोभतो, तशी ती मोहक हास्य असलेली दिसते. तिचं रूप आणि तेज खरंच विलोभनीय आहे.
का कस्य शोभना बाला चारुवृत्तपयोधरा । व्यमृशद्गोभिलो दैत्यः पद्मावतीं वराननाम्
ही कोण, तिचं सौंदर्य किती देखणं, सुंदर गोल स्तन असलेली? गॊभिल दैत्याने पद्मावतीचं तेजस्वी रूप मनात विचारलं.
चिंतयित्वा क्षणं विप्र का कस्यापि भविष्यति । ज्ञानेन महता ज्ञात्वा वैदर्भीति न संशयः
क्षणभर विचार करून, 'ही कोणाची असावी?' असं त्याने मनाशी घेतलं. आपल्या मोठ्या ज्ञानाने त्याला उमगलं—ही वैदर्भीच आहे, यात शंका नाही.