सत्यकेतुश्च राजेंद्रः सस्मार स पद्मावतीम् । स्वसुतां तां महाभागो माता तस्याः सुदुःखिता
सत्यकेतू राजा आपल्या कन्या पद्मावतीला आठवत होता; ती फारच पुण्यवती होती आणि तिची आई मात्र खूप दुःखी होती.
स दूतान्प्रेषयामास वैदर्भो मथुरां प्रति । उग्रसेनं नृवीरेंद्रं सादरेण द्विजोत्तम
त्याने विदर्भातून मथुरेला, उग्रसेन या पराक्रमी राजाकडे आदराने दूत पाठवले, हे श्रेष्ठ ब्राह्मण.
उग्रसेनं महाराजं स दूतो वाक्यमब्रवीत् । विदर्भाधिपतिर्वीरो भक्त्या स्नेहेन नंदयन्
तो दूत उग्रसेन महाराजांना म्हणाला, 'विदर्भाचा पराक्रमी राजा भक्ती आणि प्रेमाने आपली विचारपूस करतो.'
आत्मनः कुशलं ब्रूते भवतां परिपृच्छति । सत्यकेतुर्महाराज त्वामेवं परिपृष्टवान्
'तो आपल्या कुशलतेची बातमी देतो आणि तुमचीही विचारपूस करतो; सत्यकेतू महाराजांनी तुमचं कुशल विचारलं आहे.'
दर्शनाय प्रेषयस्व सुतां पद्मावतीं मम । यदि त्वं मन्यसे नाथ प्रीतिस्नेहं हितस्य च
'माझी कन्या पद्मावती भेटीसाठी पाठवा, जर तुम्हाला योग्य वाटत असेल, प्रभु, प्रेम, आपुलकी आणि हितासाठी.'
प्रेषयस्व महाभागां प्रियां प्रीतिकरां तव । औत्कण्ठ्येन महाराज स सोत्कंठेन वर्तते
'तुमची प्रिय, आनंद देणारी, पुण्यवती कन्या पाठवा; महाराज, तो आतुरतेने आणि उत्कंठेने वाट पाहतो आहे.'
समाकर्ण्य ततो वाक्यमुग्रसेनो नृपोत्तमः । प्रीत्या स्नेहेन तस्यापि सत्यकेतोर्महात्मनः
हे ऐकून, उग्रसेन श्रेष्ठ राजा सत्यकेतू या महात्म्याबद्दल प्रेम आणि आपुलकीने भरला.
दाक्षिण्येन च विप्रेंद्र प्रेषयामास भूपतिः । पद्मावतीं प्रियां भार्यामुग्रसेनः प्रतापवान्
आणि सौजन्याने, हे श्रेष्ठ ब्राह्मण, प्रतापी उग्रसेन राजाने आपली प्रिय पत्नी पद्मावतीला पाठवले.
प्रेषितानेन राजेंद्र गता पद्मावती स्वकम् । पूर्वं गृहं सती सा तु महाहर्षेण संकुला
राजाने पाठविल्यावर पद्मावती आपल्या पूर्वीच्या घरी मोठ्या आनंदात गेली.
पितृपूर्वं कुटुंबं तु ददृशे चारुमंगला । पितुः पादौ ननामाथ शिरसा सत्यतत्परा
तिने आपल्या वडिलांचे सुंदर आणि मंगल घर पाहिले; मग ती सत्यनिष्ठेने वडिलांच्या पायांना मस्तक ठेवून वंदन केले.
आगतायां महाराजा पद्मावत्यां द्विजोत्तम । हर्षेण महताविष्टो विदर्भाधिपतिर्नृपः
पद्मावती घरी आल्यावर, हे श्रेष्ठ ब्राह्मण, विदर्भाचा राजा मोठ्या आनंदाने भरून गेला.
वर्द्धिता दानमानैश्च वस्त्रालंकारभूषणैः । पद्मावती सुखेनापि पितुर्गेहे प्रवर्तते
पद्मावती वडिलांच्या घरी दान, सन्मान, वस्त्र आणि दागिन्यांमुळे आनंदात नांदू लागली.
सखीभिः सहिता सा तु निःशंका परिवर्तते । रमते सा तदा तत्र यथापूर्वं तथैव च
सखींसोबत ती निर्धास्तपणे वावरू लागली; आणि पूर्वीप्रमाणेच तिथे आनंदाने रमली.
गृहे वने तडागेषु प्रासादे च तथैव सा । पुनर्बालेव भूता सा निर्लज्जा संप्रवर्तते
घरात, वनात, तळ्यात आणि राजवाड्यात ती पुन्हा लहान मुलीसारखी वागत होती, कोणतीही लाज न बाळगता वावरू लागली.
निःशंका वर्तते विप्र सखीभिः सह सर्वदा । पतिव्रता महाभागा हर्षेण महतान्विता
हे ब्राह्मण, अत्यंत भाग्यवान आणि पतीला निष्ठावान अशी स्त्री नेहमीच आपल्या मैत्रिणींमध्ये निर्भयपणे आणि मोठ्या आनंदात राहते.
सुखं तु पितृगेहस्य दुर्लभं श्वशुरे गृहे । एवं ज्ञात्वा तदा रेमे कदा ईदृग्भविष्यति
पित्याच्या घरी मिळणारे सुख सासऱ्याच्या घरी क्वचितच मिळते; हे लक्षात आल्यावर ती मनात विचार करू लागली, पुन्हा असं वेळ कधी येईल, आणि आनंदाने रमू लागली.
अनेन मोहभावेन क्रीडालुब्धा वरानना । सखीभिः सहिता नित्यं वनेषूपवने तदा
या मोहाच्या अवस्थेमुळे, सुंदर मुखाची ती स्त्री खेळण्यात दंग होऊन, नेहमी आपल्या मैत्रिणींना घेऊन वनात आणि उपवनात भटकत असे.
इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रेऽष्टचत्वारिंशोऽध्यायः
या प्रकारे श्रीपद्मपुराणाच्या भूमिखंडातील वेनाच्या कथेत, सुकला चरित्राचा अठ्ठेचाळीसावा अध्याय संपला.
ब्राह्मण्युवाच- एकदा तु महाभाग गता सा पर्वतोत्तमे । रमणीयं वनं दृष्ट्वा कदलीखंडमंडितम्
ब्राह्मण म्हणाला — एकदा, हे महाभाग्यवती, ती एका उंच डोंगरावर गेली. तिथे तिने केळीच्या घडांनी सजलेलं सुंदर वन पाहिलं.
शालैस्तालैस्तमालैश्च नालिकेरैस्तथोत्कटैः । पूगीफलैर्मातुलिगैर्नारंगैश्चारुजंबुकैः
त्या वनात शाल, ताड, तमाळ, आणि उंच नारळाची झाडं होती; सुपारी, बोर, संत्री आणि सुंदर जांभळ्यांनी ते सजलेलं होतं.
चंपकैः पाटलैः पुण्यैः पुष्पितैः कुटकैर्वटैः । अशोकबकुलोपेतं नानावृक्षैरलंकृतम्
चंपा आणि पाटलाच्या फुलांनी, शुभ्र आणि फुललेल्या कुटक व वडाच्या झाडांनी, तसेच अशोक आणि बकुळ यांच्या संगतीने, विविध झाडांनी ते वन सजलेलं होतं.
पर्वतं पुण्यवंतं तं पुष्पितैश्च नगोत्तमैः । सर्वत्र दृश्यते रम्यो नानाधातुसमाकुलः
तो पुण्यवान डोंगर, फुलांनी बहरलेल्या उत्तम झाडांनी आच्छादलेला, सर्वत्र रमणीय दिसत होता आणि विविध धातूंनी भरलेला होता.
तडागं सर्वतोभद्रं पुण्यतोयेन पूरितम् । कमलैः पुष्पितैश्चान्यैः सुगंधैः कनकोत्पलैः
तिथे सर्व बाजूंनी शुभ्र असं एक तळं होतं, जे पुण्यवान पाण्याने भरलेलं होतं. त्यात कमळ आणि इतर सुवासिक सोनरी जलपुष्पं फुलली होती.
श्वेतोत्पलैर्विभासंतं रक्तोत्पलसुपुष्पितैः । नीलोत्पलैश्च कह्लारैर्हंसैश्च जलकुक्कुटैः
पांढऱ्या कमळांनी उजळलेलं, लाल कमळांच्या सुंदर फुलांनी आणि निळ्या कमळांनी, तसेच काह्लारांनी, हंस आणि जलकुक्कुटांनी ते तळं शोभून दिसत होतं.
पक्षिभिर्जलजैश्चान्यैर्नानाधातुसमाकुलः । तडागं सर्वतः शुभ्रं नानापक्षिगणैर्युतम्
पक्षी आणि इतर जलचरांनी, विविध धातूंनी भरलेलं, ते तळं सर्व बाजूंनी स्वच्छ आणि अनेक प्रकारच्या पक्ष्यांच्या थव्यांनी गजबजलेलं होतं.
कोकिलानां रुतैः पुण्यैः सुस्वरैः परिशोभितः । मधुराणां तथा शब्दैः सर्वत्र मधुरायते
कोकिळांच्या शुभ्र आणि मधुर स्वरांनी, तसेच गोड आवाजांनी ते तळं सर्वत्र सुंदर आणि आनंददायक वाटत होतं.
षट्पदानां सुनादेन सर्वत्र परिशोभते । एवंविधं गिरिं रम्यं तदेव वनमुत्तमम्
मधमाशांच्या गोड गुंजनाने सर्वत्र निनादत, तो रम्य डोंगर आणि ते उत्तम वन असेच मनोहारी होते.
तडागं सर्वतोभद्रं ददृशे नृपनंदिनी । वैदर्भी क्रीडमाना सा सखीभिः सहिता तदा
विदर्भाची राजकन्या आपल्या मैत्रिणींना घेऊन खेळता खेळता, त्या सर्व बाजूंनी शुभ्र अशा तळ्याचं सौंदर्य पाहत होती.
समालोक्य वनं पुण्यं सर्वत्र कुसुमाकुलम् । चापल्येन प्रभावेण स्त्रीभावेन च लीलया
ती पुण्यवान वन, सर्वत्र फुलांनी भरलेलं, आपल्या चंचलपणामुळे, सामर्थ्यामुळे, स्त्रीभावामुळे आणि खेळकरपणामुळे पाहू लागली.
पद्मावती सरस्तीरे सखीभिः सहिता तदा । जलक्रीडा समालीना हसते गायते पुनः
पद्मावती आपल्या मैत्रिणींसह त्या तळ्याच्या काठावर जलक्रीडा करत होती, हसत आणि पुन्हा पुन्हा गात होती.