पथा तेनापि दुर्गेण त्रयस्ते प्रेषिता नृप । तिष्ठतः स्म पथं रुद्ध्वा द्वावेतौ जननीसुतौ
राजा, त्या कठीण वाटेने ती तिघं पुढे पाठवली गेली; पण ही दोघं, आई आणि मुलगा, वाट अडवून उभी राहिली.
लुब्धकाश्च ततः प्राप्ताः खड्गबाणधनुर्धराः । प्रजघ्नुस्तोमरैस्तीक्ष्णैश्चक्रैश्च मुशलैस्ततः
मग शिकारी तलवार, बाण, धनुष्य घेऊन आले. त्यांनी तीक्ष्ण भाले, चक्रं आणि गदा याने हल्ला केला.
मातरं पृष्ठतः कृत्वा तनयो युध्यते स तैः । दंष्ट्रया निहताः केचित्केचित्तुंडेन घातिताः
मुलाने आईला मागे उभी करून त्या सर्वांशी लढायला सुरुवात केली. काहींना त्याने दातांनी मारले, तर काहींना तोंडाच्या फटक्याने ठार केले.
संजघान खुराग्रैश्च शूराश्च पतिता रणे । युयुधे शूकरः संख्ये दृष्टो राज्ञा महात्मना
त्याने खुरांच्या टोकांनी हल्ला केला आणि अनेक वीर रणात पडले. तो वराह रणभूमीत शूरपणे लढत होता, हे त्या महात्मा राजाने पाहिलं.
पितुः सकाशाच्छूरोयमिति ज्ञात्वा ससम्मुखः । बाणपाणिर्महातेजा मनुसूनुः प्रतापवान्
तो वडिलांच्या कुळातील वीर आहे, हे ओळखून, राजा पुत्र तेजस्वी आणि पराक्रमी, हातात बाण घेऊन त्याच्या समोर उभा राहिला.
निशितेनापि बाणेन अर्द्धचंद्रानुकारिणा । राज्ञा हतः पपातोर्व्यां विद्धोरस्को महात्मना
राजाने अर्धचंद्रासारख्या तीक्ष्ण बाणाने त्याच्या छातीत घाव घातला. तो महात्मा जमीनीवर पडला.
ममार सहसा भूमौ पपात स हि शूकरः । पुत्रमोहं परं प्राप्ता तस्योपरि गता स्वयम्
तो वराह अचानक मरून जमिनीवर पडला. आईला प्रचंड पुत्रमोह झाला आणि ती स्वतः त्याच्यावर गेली.
तया च निहताः शूरास्तुंडघातैर्महीतले । निपेतुर्लुब्धकाः शूराः कतिनष्टा मृता नृप
आईने तोंडाच्या फटक्यांनी अनेक वीरांना जमिनीवर ठार केले. अनेक भयंकर शिकारी तिथेच पडले आणि मरण पावले, राजा.
द्रावयंती महत्सैन्यं दंष्ट्रया सूकरी ततः । यथा कृत्या समुद्भूता महाभयविधायिका
मग ती वराही आपल्या दातांनी मोठं सैन्य पिटाळून लावू लागली, जणू काही मोठं भय आणणारी एक भयंकर जादूटोणेवाली उभी राहिली आहे.
तमुवाच ततो राज्ञी देवराजसुतोपमम् । अनया निहतं राजन्महत्सैन्यं तवैव हि
मग राणीने त्या राजासारख्या तेजस्वी पुरुषाला सांगितलं, 'राजा, हिनेच तुझं मोठं सैन्य नष्ट केलं आहे.'
कस्मादुपेक्षसे कांत तन्मे त्वं कारणं वद । तामुवाच महाराजो नाहं हन्मि इमां स्त्रियम्
प्रिय, तू हिला दुर्लक्ष का करतोस? मला त्याचं कारण सांग. त्यावर महाराज म्हणाले, 'मी या स्त्रीला मारणार नाही.'
महादोषं प्रिये दृष्टं स्त्रीवधे दैवतैः किल । तस्मान्न घातयेन्नारीं प्रेषयेहं न कंचन
प्रिय, देवांनी स्त्रीहत्या मोठं पाप सांगितलं आहे. म्हणून मी स्त्रीला मारणार नाही, किंवा कोणालाही तसं करण्यास सांगणार नाही.
अस्या वधनिमित्तार्थे पापाद्बिभेमि सुंदरि । एवमुक्त्वा तदा राजा विरराम महीपतिः
तिच्या वधासाठी पाप होईल या भीतीने मी घाबरतो, सुंदरि. असे म्हणून राजा तेव्हा गप्प बसला.
लुब्धको झार्झरो नाम ददृशे स तु सूकरीम् । कुर्वंतीं कदनं तेषां दुःसहां सुभटैरपि
झार्झर नावाचा एक शिकारी तिथे आला आणि त्याने ती रागावलेली डुकरं पाहिली, जी इतक्या जोरात हल्ला करत होती की मोठ्या योद्ध्यांनाही सहन होणार नाही.
आविव्याध सुवेगेन बाणेन निशितेन हि । संलग्नेन तु बाणेन शोणितेन परिप्लुता
त्याने वेगाने तीवर धारदार बाण मारला; तो बाण तिच्या अंगात घुसला आणि ती रक्ताने माखली गेली.
शोभमाना त्वरां प्राप्ता वीरश्रिया समाकुला । तुंडेनापि हतः संख्ये झार्झरः स तया पुनः
ती झळाळत, घाईने आणि वीरश्रीने भरलेली होती; युद्धात तिने आपल्या सोंडेने झार्झरवर हल्ला केला.
पतमानेन तेनापि झार्झरेण तदा हता । खड्गेन निशितेनापि पपात विदलीकृता
झार्झर खाली पडताना, त्याने धारदार तलवारीने तिला मारले आणि तिचे अंग फाडून टाकले.
श्वसमाना रणेनापि मूर्च्छनाभि परिप्लुता । दुःखेन महताविष्टा जीवमाना महीतले
युद्धामुळे दमलेली, मूर्च्छेने आणि मोठ्या वेदनेने त्रस्त, ती जिवंत असतानाच जमिनीवर पडली.
इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रे पंचचत्वारिंशोऽध्यायः
श्रीपद्मपुराणातील भूमिखंडातील वेनकथेतील सुकला चरित्राचा पंचेचाळीसावा अध्याय येथे संपला.
षट्चत्वारिंशोऽध्यायः सुकलोवाच- श्वसंतीं शूकरीं दृष्ट्वा पतितां पुत्रवत्सलाम् । सुदेवावकृपयाविष्टा गत्वा तां दुःखितां प्रति
श्वास घेत असलेली, मुलांवर प्रेम करणारी ती डुकरी खाली पडलेली पाहून, सुदेवा दयाळूपणाने तिच्या दुःखाकडे गेली.
अभिषिच्य मुखं तस्याः शीतलेनोदकेन च । पुनः सर्वांगमेवापि दुःखितां रणशालिनीम्
तिने तिच्या चेहऱ्यावर थंड पाणी शिंपडले आणि मग दुःखी मनाने युद्धात जखमी झालेल्या तिच्या साऱ्या अंगावरही पाणी घातले.
पुण्येन शीततोयेन सा उवाचाभिषिंचतीम् । उवाच मानुषीं वाचं सुस्वरं नृपतिप्रियाम्
ती तिच्यावर पवित्र थंड पाणी शिंपडत असताना, त्या डुकराने मानवासारख्या गोड आणि राजाला प्रिय अशा आवाजात बोलले.
सुखं भवतु ते देवि अभिषिक्ता त्वया यदि । संपर्काद्दर्शनात्तेद्य गतो मे पापसंचयः
देवी, तू मला अभिषेक केलास म्हणून तुझे कल्याण होवो; आज तुझ्या स्पर्शाने आणि दर्शनाने माझे सर्व पाप नष्ट झाले.
तदाकर्ण्य महद्वाक्यमद्भुताकारसंयुतम् । चित्रमेतन्मया दृष्टं कृतं तेऽनामयं वचः
हे अद्भुत आणि मोठे वाक्य ऐकून, मी हे आश्चर्य पाहिले: तू मला कुठलाही त्रास न देता बोललीस.
पशुजातिमतीचेयं सौष्ठवं भाषते स्फुटम् । स्वरव्यंजनसंपन्नं संस्कृतमुत्तमं मम
ही जरी जनावराच्या जन्माची असली, तरी स्पष्ट आणि सुंदर भाषेत बोलते; तिचा आवाज आणि उच्चार अगदी शुद्ध आणि उत्तम आहे.
हर्षेण विस्मयेनापि कृत्वा साहसमुत्तमम् । तत्रस्था सा महाभागा तं पतिं वाक्यमब्रवीत्
आनंद आणि आश्चर्याने भरून, उत्तम कार्य करून, ती पुण्यवती तिथे उभी राहून आपल्या पतीला म्हणाली.
पश्य राजन्नपूर्वेयं संस्कृतं भाषते महत् । पशुयोनिगता चेयं यथा वै मानुषो वदेत्
राजा, हे पहा, किती अद्भुत आहे! ही डुकरी असूनही माणसासारखी शुद्ध भाषा बोलते.
तदाकर्ण्य ततो राजा सर्वज्ञानवतां वरः । अद्भुतमद्भुताकारं यन्न दृष्टं श्रुतं मया
हे ऐकून, सर्व ज्ञान असलेल्या राजाने हे अद्भुत आणि कधीही न पाहिलेले, न ऐकलेले दृश्य पाहिले.
तामुवाच ततो राजा सुदेवां सुप्रियां तदा । पृच्छ चैनां शुभां कांते का चेयं तु भविष्यति
तेव्हा राजाने आपल्या प्रिय सुदेवेला सांगितले: 'प्रिये, तिची विचारपूस कर, ही शुभ आत्मा कोण होईल ते विचार.'
श्रुत्वा तु नृपतेर्वाक्यं सा पप्रच्छ च सूकरीम् । का भविष्यसि त्वं भद्रे चित्रं ते दृश्यते बहु
राजाचे शब्द ऐकून, तिने त्या डुकराला विचारले: 'भाग्यवती, तू पुढे कोण होशील? तुझ्यात अनेक आश्चर्ये दिसतात.'