एवमेतौ सुसंभाष्य परस्परहितैषिणौ । युद्धाय निश्चितौ भूत्वा समालोकयतो रिपून्
अशा प्रकारे दोघांनी एकमेकांशी प्रेमाने संवाद केला आणि एकमेकांच्या हिताची इच्छा ठेवली; मग त्यांनी युद्धाचा निर्धार केला आणि शत्रूंकडे पाहू लागले.
कोशलाधिपतिं वीरं तमिक्ष्वाकुं महामतिम्
कोशलाचा तो वीर राजा, तो महान बुद्धिमान इक्ष्वाकू.
यथैव मेघः परिगर्जते दिवि प्रावृट्सुकालेषु तडित्प्रकाशैः । तथैव संगर्जति कांतया समं समाह्वयेद्राजवरं खुराग्रैः
जसा पावसाळ्यात आकाशात मेघ विजेच्या चमकांसह गडगडतो, तसा तो आपल्या प्रेयसीसह गडगडला आणि खुरांच्या टोकांनी राजाला आव्हान दिलं.
तं गर्जमानं ददृशे महात्मा वाराहमेकं पुरुषार्थयुक्तम् । ससार अश्वस्य जवेनयुक्तः ससम्मुखं तस्य नृवीरधीरः
तो मोठ्या आत्म्याचा राजा त्या गर्जणाऱ्या, एकट्या, ध्येयवंत वराहाला पाहतो; मग तो धाडसी राजा वेगवान घोड्यावर बसून त्याच्याशी समोरासमोर भिडायला निघाला.
चतुश्चत्वारिंशत्तमोऽध्यायः सुकलोवाच- स्वसैन्यं दुर्धरं दृष्ट्वा निर्जितं दुर्धरेण तम् । चुकोप भूपतिः क्रूरं दुःसहं शूकरं प्रति
चव्वेचाळीसावे अध्याय. सुकल म्हणाला: आपली अपराजित सेना दुर्धराने पराभूत झालेली पाहून, त्या भयंकर, असह्य वराहावर राजा फारच रागावला.
धनुरादाय वेगेन बाणं कालानलोपमम् । तस्याभिमुखमेवासौ हयेनाभिससार सः
त्याने वेगाने धनुष्य उचललं आणि काळाग्नीसारखा बाण घेतला; मग घोड्यावर बसून तो थेट त्याच्याकडे धावला.
स यदा नृपतिं हयपृष्ठगतं वरपौरुषयुक्तममित्रहणम् । परिपश्यति शूकरयूथपतिः प्रगतोभिमुखं रणभूमितले
जेव्हा तो रानडुकरांचा प्रमुख रणभूमीवर पुढे येणाऱ्या, उत्तम सामर्थ्य असलेल्या, शत्रूंचा नाश करणाऱ्या, घोड्यावर बसलेल्या राजाला पाहतो,
निशितेन शरेण हतो हि यदा नृपतेर्हयपादतले प्रगतः । तमिहैव विलंघ्य च वेगमनाः प्रखरेण जवेन च कोलवरः
तेव्हा तीक्ष्ण बाण लागून, राजाच्या घोड्याच्या पायाखाली पडलेला तो रानडुकर वेगाने उडी मारून, जबरदस्त झपाट्याने पुन्हा वर उडी घेतो.
व्यथितस्तुरगः सकिरिःकिटिना न हि याति क्षितौ स हि विद्धगतिः । तुरगः पतितो भुवि तुंडहतो लघुस्यंदनमेव गतो नृपतिः
रानडुकराच्या सुळ्याने घायाळ झालेला घोडा फारच व्याकुळ होतो आणि त्याला जमिनीवर हलता येत नाही; घोडा खाली पडतो, आणि राजा पटकन हलक्या रथावर चढतो.
स हि गर्जति शूकरजातिरवैरथसंस्थितकोशल येन जवैः । गदया निहतः किल भूपतिना रणमध्यगतः स हि यूथपतिः
मग रणभूमीच्या मध्यभागी उभा असलेला रानडुकरांचा प्रमुख मोठ्याने गर्जना करतो; पण राजाने गदेद्वारे त्याला मारले आणि तो रणाच्या मध्यातच पडतो.
परित्यज्य तनुं च स्वकां हि तदा गत एव हरेर्गृहमेव वरम्
त्या क्षणी त्याने आपले शरीर सोडले आणि तो थेट हरिच्या पवित्र निवासस्थानी गेला.
कृत्वा हि युद्धं समरे हितेन राज्ञा समं शूकरराजराजः । पपात भूमौ च हतो यदा तु ववर्षिरे देववराः सुपुष्पैः
राजासोबत पराक्रमाने लढून, जेव्हा रानडुकरांचा राजा रणात मारला गेला आणि जमिनीवर पडला, तेव्हा देवश्रेष्ठांनी त्याच्यावर सुंदर फुलांची वृष्टी केली.
तस्योर्ध्वगः पुष्पचयः सुजातः संतानकानामिव सौरभश्च । सकुंकुमैश्चंदनवृष्टिमेव कुर्वंति देवाः परितुष्यमाणाः
त्याच्या वरती सुंदर फुलांचा ढीग उभा राहिला, तो कल्पवृक्षासारखा सुगंधित होता; आनंदित देवांनी केशर आणि चंदनाचा वर्षाव केला.
विमृश्यमानः स हि तेन राज्ञा चतुर्भुजः सोपि बभूव राजन् । दिव्यांबरोभूषणदिव्यरूपः स्वतेजसा भाति दिवाकरो यथा
राजाने त्याला स्पर्श केला, आणि तो चार हातांचा झाला, राजन! दिव्य वस्त्रांनी आणि दागिन्यांनी सुशोभित, स्वतःच्या तेजाने सूर्यासारखा चमकत होता.
दिव्येन यानेन दिवं गतो यदा सुपूज्यमानः सुरराजदेवैः । गंधर्वराजः स बभूव भूयः पूर्वं स्वकं कायमिहैव हित्वा
तो दिव्य रथातून स्वर्गात गेला, देव आणि देवेंद्र यांच्याकडून सन्मान मिळवला; आपले मागील शरीर इथेच सोडून तो पुन्हा गंधर्वांचा राजा झाला.
इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रे। चतुश्चत्वारिंशत्तमोऽध्यायः
या प्रकारे श्रीपद्मपुराणाच्या भूमिखंडातील वेनकथेतील सुकला चरित्राचा चव्वेचाळीसावा अध्याय संपला.
पंचचत्वारिंशत्तमोऽध्यायः सुकलोवाच- अथ ते लुब्धकाः सर्वे शूकरीं प्रति जग्मिरे । शूराश्च दारुणाः प्राप्ताः पाशहस्ताश्च भीषणाः
सुकला म्हणाली— मग ते सर्व शिकारी रानडुकराच्या मादीकडे गेले; धाडसी आणि भयंकर असे, दोरी घेऊन आलेले योद्धे तिथे पोहोचले.
चतुरश्च ततो डिंभान्कृत्वा स्थित्वा च शूकरी । कुटुंबेन समं कांतं हतं दृष्ट्वा महाहवे
त्यानंतर तिने आपल्या चार पिल्लांना जवळ ठेवले आणि कुटुंबासह उभी राहिली; रणात प्रियकर मारला गेल्याचे तिने पाहिले.
भर्तुर्मे चिंतितं प्राप्तमृषिदेवैश्च पूजितः । गतः स्वर्गं महात्मासौ वीर्येणानेन कर्मणा
'माझा पती, ऋषी आणि देवांनी पूजलेला, आपल्या पराक्रमाने आणि कृत्याने स्वर्गाला गेला,' असे तिने मनाशी विचार केले.
अनेनापि पथा यास्ये स्वर्गं भर्त्ता स तिष्ठति । तया सुनिश्चितं कृत्वा पुत्रान्प्रतिविचिंतितम्
'ह्याच मार्गाने मीही स्वर्गात जाईन, जिथे माझा पती आहे.' असे ठरवून तिने आपल्या मुलांची आठवण केली.
यदा जीवंति मे बालाश्चत्वारो वंशधारकाः । भवत्यस्य सुवीरस्य कोलस्यापि महात्मनः
‘जोपर्यंत माझी चार पिल्ले, वंश चालवणारी, जिवंत आहेत, तोपर्यंत या पराक्रमी आणि थोर रानडुकराची कीर्ती राहील.’
केनोपायेन पुत्रान्वै रक्षायुक्तान्करोम्यहम् । इति चिंतापरा भूत्वा दृष्ट्वा पर्वतसंकटम्
‘माझ्या मुलांचे रक्षण मी कोणत्या उपायाने करू शकते?’ असे मनाशी विचार करत तिने डोंगरातील कठीण वाट शोधली.
तत्र मार्गं सुविस्तीर्णं निष्कासाय प्रयास्यते । तया सुनिश्चितं कृत्वा पुत्रान्प्रति विचिंतितम्
तिथे तिला सुटकेसाठी एक रुंद वाट सापडली; ठाम निश्चय करून तिने पुन्हा मुलांचा विचार केला.
तानुवाच महाराज पुत्रान्प्रति सुमोहितान् । यावत्तिष्ठाम्यहं पुत्रास्तावद्गच्छत शीघ्रगाः
मग तिने आपल्या गोंधळलेल्या मुलांना सांगितले— 'माझ्या लेकरांनो, मी इथे असताना तुम्ही लवकर निघा.'
तेषां मध्ये सुतो ज्येष्ठः कथं यास्यामि मातरम् । संत्यज्य जीवलोभाच्च धिङ्मे मातः सुजीवितम्
त्यांच्या सगळ्यांत मी मोठा मुलगा असताना, केवळ स्वतःच्या जीवाची काळजी करून आईला सोडून कसा जाऊ? आई, असं सुखानं जगणं मला लाजिरवाणं वाटतं.
पितृवैरं करिष्यामि साधयिष्ये रणे रिपून् । गृहीत्वा त्वं कनीयसोभ्रातॄन्स्त्रीन्दुर्गकंदरम्
मी वडिलांचा बदला घेईन आणि शत्रूंना युद्धात हरवीन. तू मात्र लहान भावंडं, बायका आणि किल्ला घेऊन डोंगराच्या गुहेकडे जा.
पितरं मातरं त्यक्त्वा यो याति हि स पापधीः । नरकं च प्रयात्येव कृमिकोटिसमाकुलम्
जो माणूस वडील आणि आईला सोडून जातो, त्याचा मन वाईट असतं आणि तो नक्की नरकात, असंख्य किड्यांनी भरलेल्या ठिकाणी जातो.
तमुवाच सुदुःखार्ता त्वां त्यक्त्वाहं कथं सुत । संयास्यामि महापापा त्रयो गच्छंतु मे सुताः
ती फारच दुःखी होऊन म्हणाली, 'माझ्या मुला, तुला सोडून मी, अशी पापी, कशी जाऊ? माझे हे तिन्ही मुले जाऊ देत.'
कनीयसस्त्रयस्त्वेव गता गिरिवनांतरम् । तौ जग्मतू रणभुवं तेषामेव सुपश्यताम्
ती तिघं लहान भावंडं डोंगर-वनाच्या आत गेले. ते दोघं मात्र, सगळ्यांच्या डोळ्यांसमोर, रणभूमीकडे निघाले.
तेजसा सुबलेनापि गर्जंतौ च पुनःपुनः । अथ ते लुब्धकाः शूराः संप्राप्ता वातरंहसः
ते तेजस्वी आणि बलवान वारंवार गर्जना करत होते. तेव्हा वाऱ्यासारखे वेगवान, भयंकर शिकारी तिथे आले.