अथ ते प्रेषिताः शूरा बलतेजः पराक्रमाः । गर्जमानाः प्रधावंति बलतेजः पराक्रमाः
मग ते शूर, बलवान आणि पराक्रमी पुरुष गर्जना करत, आपली शक्ती आणि धाडस दाखवत पुढे धावले.
कोलं प्रतिगताः सर्वे वायुवेगेन सांप्रतम् । विध्यंति बाणजालैस्ते निशितैर्वनचारकाः
ते सर्वजण आता वाऱ्यासारख्या वेगाने त्या डुक्कराकडे गेले, आणि वनात राहणाऱ्या लोकांनी धारदार बाणांच्या वर्षावाने त्याच्यावर वार केले.
नाना शस्त्रैरथास्त्रैश्च वाराहं वीररूपिणम्
वेगवेगळ्या शस्त्रांनी आणि अस्त्रांनी त्या वीररूप वऱ्हाडावर त्यांनी हल्ला केला.
सुकलोवाच- पतंति बाणतोमरा विमुक्ता लुब्धकैः शरा घनागिरिंप्रवर्षिणो यथातथा धरांतरे । हतो दृढप्रहारिभिः स निर्जितस्ततस्तथा शतैस्तु यूथपालकः स कोलः संगरंगतः
सुकल म्हणाला — शिकाऱ्यांनी सोडलेले बाण आणि भाले जणू काही घनगर्द डोंगरावर पाऊस पडावा तसे पडू लागले. त्या वऱ्हाडाने, जो कळपाचा प्रमुख होता, पृथ्वीवर, जोरदार मार करणाऱ्यांनी घेरले जाऊन, शेकडो लोकांनी लढाईत हरवला.
स्वपुत्रपौत्रबांधवैः परांश्च संहरेत्स वै पतंति ते स्वदंष्ट्रया हताहवेऽवलुब्धकाः । पतंति पादहस्तकाः स्थितस्य वेगभ्रामणैः सलुब्धगर्जमेवतं वराहोऽपश्यदागतम्
आपल्या मुला-नातवंडांसह आणि नातेवाईकांसह त्याने शत्रूंना संपवले; त्याच्या धारदार दातांनी मारले गेलेले शिकारी रणभूमीत पडले.
स्वतेजसा विनाशितं मुखाग्रदंष्ट्रया हतं । गतः स यत्र भूपतिः स वांछतेनसंगरम्
त्याच्या तेजाने आणि तोंडातील धारदार दातांनी त्याने शत्रूंना नष्ट केले; जिथे तो पृथ्वीचा राजा गेला, तिथे त्याला युद्धाचीच इच्छा होती.
इक्ष्वाकुनाथं सुमहत्प्रसह्य संत्रास्य क्रुद्धः स हि शूकरेशः । युद्धं वने वांछति तेन सार्द्धमिक्ष्वाकुणा संगरहर्षयुक्तः
त्या वऱ्हाडांचा स्वामी खूपच रागावला आणि इक्ष्वाकूंच्या पराक्रमी राजाला घाबरवले; त्याला वनात त्याच्यासोबत युद्ध करण्याची तीव्र इच्छा झाली आणि त्याला युद्धाचा आनंदही वाटू लागला.
वाराहः पुनरेव युद्धकुशलः संवांछते संगरं तुंडाग्रेण सुतीक्ष्णदंतनखरैः क्रुद्धो धरां क्षोभयन् । हुंकारोच्चारगर्वात्प्रहरति विमलं भूपतिं तं च राजञ्ज्ञात्वा विष्णुपराक्रमं मनुसुतस्त्वानन्दरोमांचितः
तो वऱ्हाड पुन्हा एकदा युद्धात कुशलतेने उतरला; त्याच्या तोंडाच्या टोकावरचे धारदार दात आणि नखांनी रागाने पृथ्वी हलवली. अभिमानाने मोठ्याने गर्जना करत, त्याने त्या शुद्ध राजावर हल्ला केला. राजन, विष्णूचे पराक्रम ओळखून मनुपुत्राच्या अंगावर आनंदाने रोमांच उठले.
दृष्ट्वा शूकरपौरुषं यमतुलं मेने पतिर्वावराड्देवारिं मनसा विचिन्त्य सहसा वाराहरूपेण वै । संप्रेक्ष्यैव महाबलं बहुतरं युक्तं त्वरेर्वारणं सैन्यं कोलविनाशनाय सहसा संगृह्य संगृह्यताम्
त्या वऱ्हाडाचे अतुलनीय शौर्य पाहून, त्या राजाने मनात विचार केला की हा नक्कीच देवांचा शत्रू वऱ्हाडरूपात आला आहे. वऱ्हाडाचा नाश करण्यासाठी मोठ्या आणि असंख्य सैन्याचा जमाव पाहून, त्याने पटकन आपले सैन्य गोळा केले.
प्रेषिताश्च वारणा रथाश्च वेगवत्तराः सुबाणखड्गधारिणो भुशुंडिभिश्च मुद्गरैः । सपाशपाणिलुब्धका नदंति तत्र तत्परा निवारितो न तिष्ठतो हयागजाश्च यद्गताः
मग हत्ती आणि वेगवान रथ पाठवले गेले, जे उत्तम बाण, तलवारी, गदा आणि मुगद घेऊन आले होते. शिकारी हातात दोर घेऊन मोठ्याने गर्जना करू लागले; पण ज्यांना थांबवले गेले, ते थांबले नाहीत, आणि घोडे-हत्ती जिथे शक्य तिथे निघून गेले.
क्वचित्क्वचिन्न दृश्यते क्वचित्क्वचित्प्रदृश्यते क्वचिद्भयं प्रदर्शयेत्क्वचिद्धयान्प्रमर्दयेत्
कधी तो कुठेच दिसत नसे, कधी अचानक दिसे; कधी भीती दाखवे, तर कधी घोड्यांना चिरडून टाकी.
मर्दयित्वा भटान्वीरान्वाराहो रणदुर्जयः । शब्दं चकारदुर्धषं क्रोधारुणविलोचनः
रणात जिंकता न येणारा तो वऱ्हाड वीर सैनिकांना चिरडून टाकतो आणि रागाने लाल झालेल्या डोळ्यांनी भयंकर गर्जना करतो.
कोशलाधिपतिर्वीरस्तं दृष्ट्वा रणदुर्जयम् । युध्यमानं महाकायं मुचंतं मेघवत्स्वनम्
कोशलाचा पराक्रमी राजा, रणात जिंकता न येणारा तो मोठ्या शरीराचा आणि मेघासारखा गडगडणारा वऱ्हाड लढताना पाहून थक्क झाला.
गर्जतिसमरं विचरति विलसति वीरान्स्वतेजसा धीरः । तडिदिव मुखेषु दंष्ट्रा तस्य विभात्युल्लसत्येव
तो रणभूमीत गर्जना करतो, फिरतो आणि आपल्या तेजाने वीरांमध्ये चमकतो; त्याच्या तोंडातील दात वीजेसारखे चमकत होते.
मनुपुत्रस्तथा दृष्ट्वा कोलं च निशितैः शरैः । प्रतिभिन्नमेकैकं शस्त्राहतं च बंधुभिः
मनुपुत्राने पाहिले की, वऱ्हाड तीक्ष्ण बाणांनी छिन्नविछिन्न झाला आहे आणि त्याचे नातेवाईकही शस्त्रांच्या घावांनी पडले आहेत.
नरपतिरुवाच सैन्याः किमिह न गृह्णंतु ओजसा शूराः । युध्यध्वं तत्र निशितैर्बाणैस्तीक्ष्णैरनेनापि
राजा म्हणाला — वीरांनो, तुम्ही इथे तुमच्या सामर्थ्याने त्याला का पकडत नाही? त्या ठिकाणी या धारदार बाणांनी, या शत्रूवरही, लढा.
समाकर्ण्य ततो वाक्यं क्रुद्धस्यापि महात्मनः । ततस्ते सैनिकाः सर्वे युद्धाय समुपस्थिताः
त्या महात्म्याच्या, जरी तो रागावलेला असला तरी, या शब्दांनी सर्व सैनिक युद्धासाठी एकत्र आले.
अनेकैर्भटसाहस्रैर्वने तं समरे स्थितम् । दिक्षु सर्वासु संहत्य बिभिदुः शूकरं रणे
अनेक हजारो वीरांनी, तो वऱ्हाड जंगलात उभा असताना, सर्व दिशांनी त्याला वेढले आणि रणात त्याच्यावर हल्ला केला.
विद्धश्च कैश्चित्तदा बाणजालैः सुयोधैश्च संग्रामभूमौ विशालैः । क्वचिच्चक्रघातैः क्वचिद्वज्रपातैर्हतं दुर्जयं संगरे तं महांतैः
मग काही बलवान वीरांनी रणभूमीत बाणांच्या वर्षावाने त्याला भोसकले; कधी चक्राच्या घावांनी, कधी वज्राच्या प्रहारांनी, त्या जिंकता न येणाऱ्या वऱ्हाडावर मोठ्या वीरांनी हल्ला केला.
ततः पौरुषैः क्रोधयुक्तः स कोलः सुविच्छिद्य पाशान्रणे प्रस्थितः सः । महाशूकरैः सार्धमेव प्रयातस्ततः शोणितस्यापि धाराभिषिक्तः
मग शौर्य आणि रागाने भरलेला तो वऱ्हाड रणात दोऱ्यांचा तुटवडा करून पुढे निघाला; मोठ्या वऱ्हाडांसह, रक्ताच्या धारेने न्हालेला, तो निघून गेला.
करोति प्रहारं च तुंडेन वीरहयानां द्विपानां च चिच्छेद वीरः । स्वदंष्ट्राग्रभागेन तीक्ष्णेन वीरान्पदातीन्हि संपातयेद्रोषभावैः
तो आपल्या चोचीने शूर अश्वांना आणि हत्तींच्या अंगावर जोरदार आघात करतो, आणि आपल्या तीक्ष्ण दातांच्या टोकाने संतापाने भरलेल्या पायदळ सैनिकांना दूर फेकून देतो.
जघानास्य शुंडं गजस्यापि रुष्टो भटान्हतान्पादनखैस्तु हृष्टः
रागाने त्याने त्या हत्तीची सोंड छाटली; आणि आनंदाने, पायांच्या नखांनी योद्ध्यांना ठार मारले.
ततस्ते शूकराः सर्वे लुब्धकाश्च परस्परम् । युयुधुः संगरं कृत्वा क्रोधारुणविलोचनाः
तेव्हा सर्व रानडुकरं आणि शिकारी, रागाने डोळे लाल करून, एकमेकांशी भिडले आणि युद्ध करू लागले.
लुब्धकैश्च हताः कोलाः कोलैश्चापि सुलुब्धकाः । निहताः पतिता भूमौ क्षतजेनापि सारुणाः
शिकाऱ्यांनी काही रानडुकरं मारली, आणि रानडुकरांनीही काही कुशल शिकारी ठार केले; ते सर्व जखमी आणि रक्ताने माखलेले जमिनीवर पडलेले होते.
जीवं त्यक्त्वा हताः कोलैर्लुब्धकाः पतिता रणे । मृताश्च शूकरास्तत्र श्वानः प्राणांश्च तत्यजुः
रानडुकरांनी मारलेले शिकारी रणभूमीत मृत पडले, तिथेच काही रानडुकरंही मेली, आणि कुत्र्यांनीही आपला प्राण सोडला.
यत्रयत्र मृता भूमौ पतिता मृगघातकाः । बहवः शूकरा राज्ञा खड्गपातैर्निपातिताः
जिथे जिथे प्राण्यांची शिकार करणारे मृत्यूमुखी पडले होते, तिथे राजाच्या तलवारीच्या घावांनी अनेक रानडुकरं ठार झाली होती.
कति नष्टा हताः कोला भीता दुर्गेषु संस्थिताः । कुंजेषु कंदरांतेषु गुहांतेषु नृपोत्तम
किती रानडुकरं हरवली किंवा मारली गेली, भीतीने किल्ल्यांत, दाट झाडीत, दरीच्या टोकाला आणि गुहेच्या तोंडाशी लपली, हे कोणाला ठाऊक? राजाधिराज, हे सर्व सांगता येईल का?
लुब्धकाश्च मृताः केचिच्छिन्ना दंष्ट्राग्रसूकरैः । प्राणांस्त्यक्त्वा गताः स्वर्गं खंडशो विदलीकृताः
काही शिकारी रानडुकरांच्या दातांनी फाडले गेले, त्यांचे शरीर तुकडे तुकडे झाले; त्यांनी प्राण सोडले आणि स्वर्गात गेले.
वागुराः पाशजालाश्च कुटकाः पंजरास्तथा । नाड्यश्च पतिता भूमौ यत्रतत्र समंततः
जाळी, जाळं, पिंजरे, कुंपणं आणि सापळे सर्वत्र जमिनीवर विखुरलेले पडले होते.
एको दयितया सार्धं वाराहः परितिष्ठति । पौत्रकैः पंचसप्तभिर्युद्धार्थं बलदर्पितः
एक रानडुक्कर आपल्या प्रियेबरोबर आणि पाच-सात पिल्लांसह, युद्धासाठी सज्ज होऊन, ताठ मानेने उभा होता.