इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडेवेनोपाख्याने पंचत्रिंशोऽध्यायः
या प्रकारे श्रीपद्मपुराणाच्या भूमिखंडातील पंचत्रिंश अध्याय समाप्त झाला.
सुनीथोवाच- सत्यमुक्तं त्वया भद्रे एवमेतत्करोम्यहम् । अनया विद्यया विप्रं मोहयिष्यामि नान्यथा
सुनिथा म्हणाली— तु म्हणलेस ते खरे आहे, सखे. मी तसेच करीन. या विद्या वापरूनच मी त्या ब्राह्मणाला मोहात पाडीन, दुसऱ्या कुठल्याही मार्गाने नाही.
साहाय्यं देहि मे पुण्यं येन गच्छामि सांप्रतम् । एवमुक्ता तया रंभा तामुवाच मनस्विनीम्
माझ्या यशासाठी तू मला तुझी पुण्यवान मदत दे. असे ती म्हणताच, रंभा त्या सज्जन स्त्रीला म्हणाली.
कीदृग्ददामि साहाय्यं तत्त्वं कथय भामिनि । दूतत्वं गच्छ मे भद्रे एतं प्रति सुसांप्रतम्
माझी मदत कशी हवी आहे, ते सांग, सुंदरिये. सखे, तू आत्ता लगेच माझ्या वतीने त्याच्याकडे दूत म्हणून जा.
एवमुक्तं तया तां तु रंभां प्रति सुलोचनाम् । एवमेव प्रतिज्ञातं रंभया देवयोषिता
तिच्या या शब्दांवर, मोठ्या डोळ्यांची ती स्त्री रंभेला म्हणाली— 'तसेच होईल.' रंभा या देवांगनेने ते मान्य केले.
करिष्ये तव साहाय्यमादेशो मम दीयताम् । सद्भावेन विशालाक्षी रूपयौवनशालिनी
मी तुला मदत करीन; मला फक्त तुझा आदेश दे. मोठ्या डोळ्यांची, सुंदर आणि तरुण ती स्त्री, मनापासून असे म्हणाली.
मायया दिव्यरूपा सा संबभूव वरानना । रूपेणाप्रतिमालोके मोहयंती जगत्त्रयम्
मायेच्या जोरावर ती दिव्य रूप धारण करून, तेजस्वी चेहऱ्याने प्रकट झाली. तिच्या अनुपम सौंदर्याने तिने तीनही लोकांना मोहात पाडले.
मेरोश्चैव महापुण्ये शिखरे चारुकंदरे । नानाधातुसमाकीर्णे नानारत्नोपशोभिते
मेरू पर्वताच्या पवित्र शिखरावरील सुंदर गुहेत, विविध धातूंनी आणि अनेक रत्नांनी सजलेल्या ठिकाणी,
देववृक्षैः समाकीर्णे बहुपुष्पोपशोभिते । देववृंदसमाकीर्णे गंधर्वाप्सरसेविते
देववृक्षांनी वेढलेल्या, असंख्य फुलांनी सजलेल्या, देवांच्या समूहांनी भरलेल्या, गंधर्व आणि अप्सरांनी सेविलेल्या त्या ठिकाणी,
मनोहरे सुरम्ये च शीतच्छायासमाकुले । चंदनानामशोकानां तरूणां चारुहासिनी
त्या मोहक आणि रम्य जागेत, गार सावलीने भरलेल्या, चंदन आणि अशोक वृक्षांच्या मधे, ती सुंदर हास्य करत बसली होती.
दोलायां सा समारूढा सर्वशृङ्गारशोभिता । कौशेयेन सुनीलेन राजमाना वरानना
ती झुल्यावर बसली होती, सर्व शृंगारांनी सजलेली, निळ्या रेशमी वस्त्रात तेजस्वी चेहरा घेऊन तिथे झळकत होती.
बंधूकपुष्पवर्णेन कंचुकेन द्विजोत्तम । सर्वांगसुंदरी बाला वीणातालकराविला
बंधूक फुलांच्या रंगाचा अंगरखा घातलेली, हे श्रेष्ठ ब्राह्मण, ती सर्वांगसुंदर तरुणी, वीणेच्या तालात कुशल, सर्वांगाने तेजस्वी दिसत होती.
गायमाना वरं गीतं सुस्वरं विश्वमोहनम् । ताभिः परिवृता बाला सखीभिः सुमनोहरा
ती सुंदर कन्या मधुर, मन मोहून टाकणारे गाणे गात होती, आणि तिच्या सुंदर सख्यांनी तिला वेढले होते.
अंगस्तु कंदरे पुण्ये एकांते ध्यानमास्थितः । कामक्रोधविहीनस्तु ध्यायमानो जनार्दनम्
त्या पवित्र गुहेत, अङ्गिरा एकटा ध्यानस्थ बसला होता. तो काम आणि क्रोध यांना सोडून, जनार्दनाचे चिंतन करत होता.
स श्रुत्वा सुस्वरं गीतं मधुरं सुमनोहरम् । तालमानक्रियोपेतं सर्वसत्वविकर्षणम्
तो मधुर, सुरेल आणि मन मोहून टाकणारे गाणे ऐकू लागला, जे ताल आणि लययुक्त होते आणि सर्व प्राण्यांना आकर्षित करणारे होते.
ध्यानाच्चचाल तेजस्वी मायागीतेन मोहितः । समुत्थायासनात्तूर्णं वीक्षमाणो मुहुर्मुहुः
त्या मायावी गाण्याने मोहून, तेजस्वी ऋषी ध्यानातून हलला. तो पटकन आसनावरून उठून पुन्हा पुन्हा पाहू लागला.
जगाम तत्र वेगेन मायाचलितमानसः । दोलासंस्थां विलोक्यैव वीणादंडकराविलाम्
मोहित मनाने तो वेगाने तिथे गेला आणि झुल्यावर बसलेल्या, वीणेचा दांडा हातात असलेल्या तिला पाहू लागला.
हसमानां सुगायंतीं पूर्णचंद्रनिभाननाम् । मोहितस्तेन गीतेन रूपेणापि महायशाः
ती हसत, गोड गाणे गात होती, तिचा चेहरा पूर्ण चंद्रासारखा तेजस्वी होता. त्या गाण्याने आणि तिच्या रूपाने तो प्रसिद्ध ऋषी पूर्णपणे मोहून गेला.
तस्या लावण्यभावेन मन्मथस्य शराहतः । आकुलव्याकुलज्ञान ऋषिपुत्रो द्विजोत्तमः
तिच्या सौंदर्यामुळे मनात कामदेवाच्या बाणांनी विद्ध होऊन, त्या ऋषिपुत्र ब्राह्मणाचा मन गोंधळून गेले, विचार विस्कळीत झाले.
प्रलपत्यतिमोहेन जृंभते च पुनः पुनः । स्वेदः कंपोथ संतापस्तस्याजायत तत्क्षणात्
तो फारच गोंधळून असंबध्द बोलू लागला, पुन्हा पुन्हा आळस देऊ लागला; त्याच क्षणी त्याला घाम फुटला, अंग थरथरू लागले, आणि मन अस्वस्थ झाले.
मुह्यन्निव महामोहैर्ग्लानश्चलितमानसः । वेपमानस्ततस्त्वंगो दूयमानः समागतः
मोठ्या मोहाने जणू काही तो बेशुद्ध झाला, मन अस्थिर झाले, शरीर थरथर कापू लागले आणि तो आतून फारच त्रस्त झाला.
तामालोक्य विशालाक्षीं मृत्युकन्यां यशस्विनीम् । अथोवाच महात्मा स सुनीथां चारुहासिनीम्
त्या मोठ्या डोळ्यांच्या, तेजस्वी मृत्यूच्या कन्येला पाहून, तो महात्मा ऋषिपुत्र सुनीथाला, सुंदर हास्य असलेल्या त्या कन्येला म्हणाला.
का त्वं कस्य वरारोहे सखीभिः परिवारिता । केन कार्येण संप्राप्ता केन त्वं प्रेषिता वनम्
सुंदर अंग असलेल्या कन्ये, तू कोण? कोणाच्या सखींसह इथे आली आहेस? कोणत्या कारणासाठी आलीस आणि तुला या वनात कोणाने पाठवले?
तवांगं सुंदरं सर्वमत्र भाति महावने । समाचक्ष्व ममाद्यैव प्रसादसुमुखी भव
या मोठ्या वनात तुझे सर्व अंग सुंदरतेने चमकत आहे; कृपाळू चेहरा असलेल्या, आज मला सांग आणि माझ्यावर कृपा कर.
मायामोहेन संमुग्धस्तस्याः कर्म न विंदति । मार्गणैर्मन्मथस्यापि परिविद्धो महामुनिः
मायेच्या मोहाने गोंधळलेला तो तिचे वागणे समजू शकला नाही; त्या महर्षीलाही कामदेवाच्या बाणांनी विद्ध केले.
एवंविधं महद्वाक्यं समाकर्ण्य महामतेः । नोवाच किंचित्सा विप्रं समालोक्य सखीमुखम्
महान विचार असलेल्या त्या ऋषिपुत्राने असे मोठे बोल ऐकले, पण ती कन्या काहीच बोलली नाही, फक्त आपल्या सखीच्या चेहऱ्याकडे पाहिले.
रंभां च प्रेरयामास सुनीथा संज्ञया सखीम् । समुवाच ततो रंभा सादरं तं द्विजं प्रति
सुनीथाने एका इशाऱ्याने आपली सखी रंभेला पुढे केले; मग रंभा आदराने त्या ब्राह्मणाला म्हणाली.
इयं कन्या महाभागा मृत्योश्चापि महात्मनः । सुनीथाख्या प्रसिद्धेयं सर्वलक्षणसंपदा
ही कन्या अत्यंत भाग्यवान आहे, मृत्यू नावाच्या महात्म्याची सुप्रसिद्ध कन्या सुनीथा, सर्व शुभ लक्षणांनी युक्त आहे.
पतिमन्विच्छती बाला धर्मवंतं तपोनिधिम् । शांतं दांतं महाप्राज्ञं वेदविद्याविशारदम्
ही तरुणी असा पती शोधते जो धर्मशील, तपस्वी, शांत, संयमी, अत्यंत बुद्धिमान आणि वेदविद्येत पारंगत असेल.
एवंविधं महद्वाक्यं समाकर्ण्य महामुनिः । तामुवाच ततस्त्वंगो रंभामप्सरसां वराम्
अशा मोठ्या बोलांचे ऐकून, तो महर्षि मग अप्सरांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या रंभेला म्हणाला.