वैष्णवं सर्वपापघ्नं देहि मे मधुसूदन । दत्तवान्स तदा पुत्रमीदृशं सर्वधारकम्
'मधुसूदना, मला वैष्णव, सर्व पापांचा नाश करणारा पुत्र दे. त्यावेळी त्याने असा सर्वांचा आधार असलेला पुत्र दिला.'
तदाप्रभृति विप्रेंद्रः पुण्यां कन्यां प्रपश्यति । यथा त्वं चारुसर्वांगी तथायं परिपश्यति
'त्याच वेळेपासून ब्राह्मणांचा श्रेष्ठ एक पुण्यवान कन्या पाहतो; जशी तू सर्वांगाने सुंदर आहेस, तशीच ही त्याला दिसते.'
एनं गच्छ वरारोहे अस्मात्पुत्रो भविष्यति । पुण्यात्मा पुण्यधर्मज्ञो विष्णुतेजः पराक्रमः
'सुंदर अंगवाली, त्याच्याकडे जा; त्याच्यापासून तुला पुत्र होईल, जो पुण्यात्मा, धर्म जाणणारा आणि विष्णूच्या पराक्रमाने तेजस्वी असेल.'
एतत्ते सर्वमाख्यातं तथाहं पृच्छिता त्वया । अयं भर्ता भवत्यर्हो भवेदेव न संशयः
'तू विचारलेले सर्व मी सांगितले आहे; तोच तुझा योग्य पती आहे, यात काहीही शंका नाही.'
सुशंखस्यापि यः शापो वृथा सोऽपि भविष्यति । अस्माज्जाते महाभागे पुत्रे धर्मप्रचारिणि
'सुशंखाचा शापही व्यर्थ ठरेल; या पुण्यवतीकडून धर्माचा प्रचार करणारा पुत्र जन्माला येईल.'
भविष्यसि सुखी भद्रे सत्यं सत्यं वदाम्यहम् । सुक्षेत्रे कृषिकारस्तु बीजं वपति तत्परः
'सोज्वळे, तू नक्कीच सुखी होशील, मी खरे सांगतो; चांगल्या शेतात शेतकरी भक्तीने बी पेरतो.'
स तथा भुंजते देवि यथा बीजं तथा फलम् । अन्यथा नैव जायेत तत्सर्वं सदृशं भवेत्
'देवी, जसे बी तसे फळ मिळते; अन्यथा काहीच जन्मत नाही आणि सर्व सारखेच राहतात.'
अयमेष महाभागस्तपस्वी पुण्यवीर्यवान् । अस्य वीर्यात्समुत्पन्नो अस्यैवगुणसंपदा
'हा पुण्यवती, तपस्वी आणि पुण्यवान आहे; त्याच्या वीर्यापासूनच त्याच्या गुणांनी युक्त संतती जन्मते.'
युक्तः पुत्रो महातेजाःसर्वदेहभृतां वरः । भविष्यति महाभाग्यो युक्तात्मा योगतत्ववित्
'त्याचा पुत्र योग्य, महान तेजस्वी आणि सर्व सजीवांमध्ये श्रेष्ठ असेल; तो अत्यंत भाग्यवान, संयमी आणि योगतत्त्व जाणणारा असेल.'
एवं हि वाक्यं तु निशम्य बाला रंभाप्रियोक्तं शिवदायकं तत् । विचिंत्य बुद्ध्येह सुनीथया तदा तत्त्वार्थमेतत्परिसत्यमेव हि
'रम्भेच्या या शुभ वचनांचे ऐकून, त्या कन्येने बुद्धीने विचार केला आणि हेच खरे तत्त्वज्ञान आहे हे ओळखले.'
इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडेवेनोपाख्याने पंचत्रिंशोऽध्यायः
या प्रकारे श्रीपद्मपुराणाच्या भूमिखंडातील पंचत्रिंश अध्याय समाप्त झाला.
सुनीथोवाच- सत्यमुक्तं त्वया भद्रे एवमेतत्करोम्यहम् । अनया विद्यया विप्रं मोहयिष्यामि नान्यथा
सुनिथा म्हणाली— तु म्हणलेस ते खरे आहे, सखे. मी तसेच करीन. या विद्या वापरूनच मी त्या ब्राह्मणाला मोहात पाडीन, दुसऱ्या कुठल्याही मार्गाने नाही.
साहाय्यं देहि मे पुण्यं येन गच्छामि सांप्रतम् । एवमुक्ता तया रंभा तामुवाच मनस्विनीम्
माझ्या यशासाठी तू मला तुझी पुण्यवान मदत दे. असे ती म्हणताच, रंभा त्या सज्जन स्त्रीला म्हणाली.
कीदृग्ददामि साहाय्यं तत्त्वं कथय भामिनि । दूतत्वं गच्छ मे भद्रे एतं प्रति सुसांप्रतम्
माझी मदत कशी हवी आहे, ते सांग, सुंदरिये. सखे, तू आत्ता लगेच माझ्या वतीने त्याच्याकडे दूत म्हणून जा.
एवमुक्तं तया तां तु रंभां प्रति सुलोचनाम् । एवमेव प्रतिज्ञातं रंभया देवयोषिता
तिच्या या शब्दांवर, मोठ्या डोळ्यांची ती स्त्री रंभेला म्हणाली— 'तसेच होईल.' रंभा या देवांगनेने ते मान्य केले.
करिष्ये तव साहाय्यमादेशो मम दीयताम् । सद्भावेन विशालाक्षी रूपयौवनशालिनी
मी तुला मदत करीन; मला फक्त तुझा आदेश दे. मोठ्या डोळ्यांची, सुंदर आणि तरुण ती स्त्री, मनापासून असे म्हणाली.
मायया दिव्यरूपा सा संबभूव वरानना । रूपेणाप्रतिमालोके मोहयंती जगत्त्रयम्
मायेच्या जोरावर ती दिव्य रूप धारण करून, तेजस्वी चेहऱ्याने प्रकट झाली. तिच्या अनुपम सौंदर्याने तिने तीनही लोकांना मोहात पाडले.
मेरोश्चैव महापुण्ये शिखरे चारुकंदरे । नानाधातुसमाकीर्णे नानारत्नोपशोभिते
मेरू पर्वताच्या पवित्र शिखरावरील सुंदर गुहेत, विविध धातूंनी आणि अनेक रत्नांनी सजलेल्या ठिकाणी,
देववृक्षैः समाकीर्णे बहुपुष्पोपशोभिते । देववृंदसमाकीर्णे गंधर्वाप्सरसेविते
देववृक्षांनी वेढलेल्या, असंख्य फुलांनी सजलेल्या, देवांच्या समूहांनी भरलेल्या, गंधर्व आणि अप्सरांनी सेविलेल्या त्या ठिकाणी,
मनोहरे सुरम्ये च शीतच्छायासमाकुले । चंदनानामशोकानां तरूणां चारुहासिनी
त्या मोहक आणि रम्य जागेत, गार सावलीने भरलेल्या, चंदन आणि अशोक वृक्षांच्या मधे, ती सुंदर हास्य करत बसली होती.
दोलायां सा समारूढा सर्वशृङ्गारशोभिता । कौशेयेन सुनीलेन राजमाना वरानना
ती झुल्यावर बसली होती, सर्व शृंगारांनी सजलेली, निळ्या रेशमी वस्त्रात तेजस्वी चेहरा घेऊन तिथे झळकत होती.
बंधूकपुष्पवर्णेन कंचुकेन द्विजोत्तम । सर्वांगसुंदरी बाला वीणातालकराविला
बंधूक फुलांच्या रंगाचा अंगरखा घातलेली, हे श्रेष्ठ ब्राह्मण, ती सर्वांगसुंदर तरुणी, वीणेच्या तालात कुशल, सर्वांगाने तेजस्वी दिसत होती.
गायमाना वरं गीतं सुस्वरं विश्वमोहनम् । ताभिः परिवृता बाला सखीभिः सुमनोहरा
ती सुंदर कन्या मधुर, मन मोहून टाकणारे गाणे गात होती, आणि तिच्या सुंदर सख्यांनी तिला वेढले होते.
अंगस्तु कंदरे पुण्ये एकांते ध्यानमास्थितः । कामक्रोधविहीनस्तु ध्यायमानो जनार्दनम्
त्या पवित्र गुहेत, अङ्गिरा एकटा ध्यानस्थ बसला होता. तो काम आणि क्रोध यांना सोडून, जनार्दनाचे चिंतन करत होता.
स श्रुत्वा सुस्वरं गीतं मधुरं सुमनोहरम् । तालमानक्रियोपेतं सर्वसत्वविकर्षणम्
तो मधुर, सुरेल आणि मन मोहून टाकणारे गाणे ऐकू लागला, जे ताल आणि लययुक्त होते आणि सर्व प्राण्यांना आकर्षित करणारे होते.
ध्यानाच्चचाल तेजस्वी मायागीतेन मोहितः । समुत्थायासनात्तूर्णं वीक्षमाणो मुहुर्मुहुः
त्या मायावी गाण्याने मोहून, तेजस्वी ऋषी ध्यानातून हलला. तो पटकन आसनावरून उठून पुन्हा पुन्हा पाहू लागला.
जगाम तत्र वेगेन मायाचलितमानसः । दोलासंस्थां विलोक्यैव वीणादंडकराविलाम्
मोहित मनाने तो वेगाने तिथे गेला आणि झुल्यावर बसलेल्या, वीणेचा दांडा हातात असलेल्या तिला पाहू लागला.
हसमानां सुगायंतीं पूर्णचंद्रनिभाननाम् । मोहितस्तेन गीतेन रूपेणापि महायशाः
ती हसत, गोड गाणे गात होती, तिचा चेहरा पूर्ण चंद्रासारखा तेजस्वी होता. त्या गाण्याने आणि तिच्या रूपाने तो प्रसिद्ध ऋषी पूर्णपणे मोहून गेला.
तस्या लावण्यभावेन मन्मथस्य शराहतः । आकुलव्याकुलज्ञान ऋषिपुत्रो द्विजोत्तमः
तिच्या सौंदर्यामुळे मनात कामदेवाच्या बाणांनी विद्ध होऊन, त्या ऋषिपुत्र ब्राह्मणाचा मन गोंधळून गेले, विचार विस्कळीत झाले.
प्रलपत्यतिमोहेन जृंभते च पुनः पुनः । स्वेदः कंपोथ संतापस्तस्याजायत तत्क्षणात्
तो फारच गोंधळून असंबध्द बोलू लागला, पुन्हा पुन्हा आळस देऊ लागला; त्याच क्षणी त्याला घाम फुटला, अंग थरथरू लागले, आणि मन अस्वस्थ झाले.