विशिखैरर्धचंद्रैश्च क्षुरप्रैर्भल्लकैस्तथा। तांस्तु चिच्छेद धर्मात्मा पुनर्विव्याध तं शरैः
अर्धचंद्राकार, कडवट, आणि टोकदार बाणांनी त्या धर्मात्म्याने त्यांना छाटले आणि पुन्हा त्याच्यावर बाणांचा वर्षाव केला.
चतुर्भिः सैंधवांश्चैव शरैकेन च सारथिम्। शरैः संपातयामास धरण्यां गणनायकान्
त्याने चार बाणांनी सिंधूच्या वीरांना, आणि एका बाणाने सारथ्याला घायाळ केले; बाणांनी त्याने सेनापतींना जमिनीवर पाडले.
लाघवात्तु रथं चान्यं गत्वा त्रिपुरनंदनः। विशिखैर्वज्रसंकाशैः संबिभेद गणाधिपम्
मग त्रिपुराचा आनंद करणारा, आपल्या चपळतेने दुसऱ्या रथावर चढला आणि वज्रासारख्या तेजस्वी बाणांनी सेनापतीला भेदले.
रुधिरेणावसिक्तांगो रुषा घोर यमप्रभः। ललाटे च त्रिभिर्बाणैस्सप्तभिश्च स्तनांतरे
त्याचे अंग रक्ताने माखलेले, यमासारखा भयंकर आणि क्रोधाने पेटलेला, त्याने तीन बाणांनी कपाळावर आणि सात बाणांनी छातीच्या मध्ये वार केले.
चतुर्भिर्नाभिदेशे च पंचभिर्मुष्टिमस्तके। संबिभेद महाक्रोधो बलिनं शंभुनंदनः
चार बाणांनी नाभीच्या भागात, पाच बाणांनी मुठ आणि डोक्यावर, महाक्रोधाने भरलेल्या शंभूच्या पुत्राने त्या बलाढ्याला भेदले.
शरैरर्दितसर्वांगः स दैत्यो रणमूर्धनि। कश्मलं परमं गत्वा संपपात रथोपरि
त्या दैत्याचे संपूर्ण शरीर बाणांनी विदीर्ण झाले, रणभूमीत तो गाढ बेशुद्ध झाला आणि रथावर कोसळला.
ततः सूतेन धीरेण अपनीतो रणाजिरात्। विमुखं नाहनच्छूरो विनायकः सुरार्चितः
मग धैर्यवान सारथ्याने त्याला रणभूमीतून दूर नेले; देवांनी पूजिलेला शूर विनायक शत्रूवर हल्ला केला नाही.
चिरात्संज्ञां समालभ्य यंतारं चाब्रवीद्वचः। गच्छ सूत रणे भीरुं विनायकं हरात्मजम्
दीर्घ काळानंतर शुद्धीवर येऊन त्याने सारथ्याला सांगितले: 'सारथ्या, रणभूमीत ने, भय उत्पन्न करणाऱ्या हरपुत्र विनायकाकडे जा.'
ततो यंताब्रवीद्वाक्यं सत्यं पथ्यं च कोमलम्। हरात्मजशरान्सोढुं कस्समर्थो रणाजिरे
मग सारथ्याने सत्य, हितकारक आणि कोमल शब्दांत सांगितले: 'रणभूमीत हरपुत्राच्या बाणांना कोण तोंड देऊ शकेल?'
तस्मान्मोहगतस्त्वं च मयानीतः प्रभासुत। एतज्ज्ञात्वा त्विदानीं भो यद्युक्तं तद्विधीयताम्
म्हणून, प्रभेच्या पुत्रा, तू मोहाने ग्रासलेला असताना मी तुला इथे आणले; आता हे समजून योग्य ते कर.
एतस्मिन्नंतरे राज्ञा प्रेरितः कविसत्तमः। औषधादिप्रयोगेण गजः संज्ञामबोधयत्
याच वेळी, राजाने पाठवलेल्या श्रेष्ठ कवीने, औषधी आणि इतर उपायांनी गजाला शुद्धीवर आणले.
अकारयच्छतगुण प्राणं च जयमादिशत्। प्राग्जलं मंत्रितं दत्वा रुरोधास्याङ्गकव्रणान्
त्याने त्याची प्राणशक्ती शंभरपट वाढवली आणि विजयाचा आदेश दिला; मंत्रित पाणी देऊन तोंड आणि अंगावरील जखमा सांभाळल्या.
स गजो दशनैरेव स्फोटयामास वै गिरिम्। एवं शतसहस्राणि सैन्यानि सैन्यपालकान्
तो गज आपल्या सुळ्यांनी पर्वत फोडू लागला; अशा प्रकारे, त्याने शेकडो हजारो सैनिक आणि सेनापतींना ठार केले.
पातयामास समितौ गजः परमदुर्जयः। स दैत्यस्तस्य पृष्ठस्थः शरैः कालानलप्रभैः
ती अत्यंत अपराजित गज रणभूमीत सैन्य आणि सेनापतींना पाडू लागला; त्याच्या पाठीवर उभा असलेला दैत्य काळाग्नीप्रमाणे तेजस्वी बाणांचा वर्षाव करू लागला.
हत्वा त्वपातयच्चोर्व्यां मुख्यमुख्यान्सुराधिपान्। शरैस्तस्य तदा देवा यमदंडसमप्रभैः
त्याने देवांचे आणि त्यांच्या प्रमुखांना ठार मारून जमिनीवर पाडले; मग देवांनी त्याच्यावर यमदंडासारख्या सामर्थ्यवान बाणांनी हल्ला केला.
निपतंति महावीर्या रुधिरौघपरिप्लुताः। यस्मिन्यस्मिंश्च मार्गे तु स दैत्यः सगजो गतः
महाबली वीर, रक्ताच्या प्रवाहात न्हालेल्या अवस्थेत, बाणांच्या माऱ्यात कोसळू लागले; जिथे जिथे तो दैत्य आणि गज गेला,
तत्र तत्र चकाराशु भीषणं संचितं शरैः। गजेन पातिताः केचिद्गजारोहेण चापरे
तेथे तेथे त्याने बाणांच्या पावसाने भीती निर्माण केली; काहींना गजाने, तर काहींना गजारोहकाने पाडले.
वेगेन भ्रमणेनैव सुराः केचित्प्रतापिताः। एवं सुरगणाध्यक्षाः शस्त्रास्त्रैर्विविधैश्च तम्
वेगाने फिरण्यामुळे काही देवांना त्रास झाला; अशा प्रकारे, देवसेनांचे प्रमुख विविध शस्त्रास्त्रांनी त्याच्यावर हल्ला करू लागले.
सगजं युद्धनिर्भीता निजघ्नुर्बहुभिः शरैः। तथापि तद्गजं योद्धुं न शक्तास्ते महाबलाः
लढाईत निर्भय असतानाही त्यांनी त्या हत्तीवर अनेक बाणांनी हल्ला केला; तरीही ते बलाढ्य वीर त्या हत्तीला हरवू शकले नाहीत.
क्षिप्रं तांस्तु गजो दंतैस्त्रैपुरोऽपातयच्छरैः। न गता ये धरण्यां च देवा जर्जरविग्रहाः
त्या हत्तीने आपल्या सुळांनी आणि बाणांनी त्यांना पटकन खाली पाडले; ज्यांची शरीरे फोडली गेली, असे ते देव पृथ्वीवरही पोहोचले नाहीत.
शरण्यं गणपं जग्मुर्भीतास्ते वेदनातुराः। देवानां कदनं दृष्ट्वा गणाधीशः प्रतापवान्
दुखापतीने आणि भीतीने त्रस्त झालेले ते सर्व गणपतीकडे आश्रय घेण्यासाठी गेले; देवांचा संहार पाहून तो तेजस्वी गणाधीश पराक्रमाने भरून गेला.
स गजं ताडयामास वज्रानलसमैः शरैः। स गजो वेगसंरुद्धः शरेण च समुत्थितः
त्याने वज्र आणि अग्नीप्रमाणे बाणांनी त्या हत्तीवर प्रहार केला; त्या बाणाच्या जोराने हत्ती थांबला, पण पुन्हा उठून उभा राहिला.
अथोतौ द्वौ शरैरेव बिभिदाते परस्परम्। उभौ तौ नर्दमानौ च अन्योन्यं जयमैच्छताम्
मग त्या दोघांनी एकमेकांवर बाणांनी वार केले; दोघेही गर्जना करत, एकमेकांवर विजय मिळवण्याची इच्छा बाळगत होते.
शोणितैर्लिप्तसर्वांगौ वीरमुख्यौ सुरासुरौ। अथाखुं स गजो मत्तो बिभेद दशनैः स्वकैः
देव आणि दानवांतील हे वीरांचे अंग पूर्णपणे रक्ताने माखले होते; तेव्हा वेड्या हत्तीने आपल्या सुळांनी उंदराला जखमी केले.
आखुनाभिद्रुतो नागो घोरयुद्धं तयोः परम्। अधोर्ध्वं संविभागे च चतुर्भिर्युद्धमद्भुतम्
उंदराने हल्ला केल्यावर हत्तीने भयंकर युद्ध सुरू केले; वरखाली, त्या चौघांचे अद्भुत युद्ध चालू राहिले.
सशब्दं तुमुलं युद्धं सर्वलोकभयंकरम्। दशनैर्दशनैरेव शरैरेव शरोत्तमैः
ते घनघोर युद्ध मोठ्या आवाजाने सर्व लोकांना भयभीत करणारे होते; सुळांनी सुळांवर, आणि उत्तम बाणांनी बाणांवर प्रहार होत होते.
तद्घोरमभवद्युद्धं देवदानवसंगरे। आखुको भेदयांचक्रे महानांगं महाबलम्
देव आणि दानवांच्या संग्रामात ते भयंकर युद्ध झाले; उंदराने त्या बलाढ्य हत्तीला फोडायला सुरुवात केली.
पर्शुना पृष्ठवंशाग्रे स्थित्वा तेनाहनत्पुनः। दैत्यस्य दशनद्वारे हृदिस्कंधेथ लाघवात्
पारशु घेऊन पाठीच्या मुळाशी उभा राहून त्याने पुन्हा प्रहार केला; मग चपळाईने दैत्याच्या तोंडातून हृदय आणि खांद्यापर्यंत गेला.
सगजः स पपातोर्व्यां गतासुर्लोहितं वमन्। शशंसुर्मुनयो देवास्साधुसाध्विति चाब्रुवत्
हत्ती रक्त ओकत, प्राण सोडून जमिनीवर कोसळला; तेव्हा ऋषी आणि देवांनी 'छान! छान!' असे उद्गार काढले.
अत्रान्येस्त्रैरमोघैश्च दैत्यानाजघ्नुराहवे। यावत्तु सेनयोर्नैव जययुद्धं समापयेत्
दरम्यान, देवांनी अचूक बाणांनी दानवांवर वार केले, पण दोन्ही सैन्यांपैकी कुणालाही विजय मिळवता आला नाही.