एवं शरसहस्रैस्तु बिभिदाते परस्परम्। मनोजवसमाः शीघ्रा गाढाः शिखरिणो यथा
अशा रीतीने दोघांनीही हजारो बाणांनी एकमेकांना भोसकले, ते वाऱ्यासारखे वेगवान आणि डोंगरासारखे घट्ट होते.
बडवानलसंस्पर्शाः खगा वज्रारभेदकाः। तयोर्धनुष्मतोर्युद्धे शरास्तुल्यगुणान्विताः
त्यांच्या दोघांच्या युद्धात जे बाण सोडले गेले, ते जणू समुद्रातील अग्नीच्या स्पर्शासारखे, वज्रासारखे तीक्ष्ण आणि गुणाने सारखेच होते.
एवं क्रमेण युद्धे च अहोरात्रमवर्तत। महेंद्रो द्विरदं तस्य शूलेनैव जघान ह
अशा प्रकारे हे युद्ध दिवस-रात्र चालू राहिले; मग महेंद्रानं त्याच्या हत्तीला भालेनं घाव घातला.
स निपत्य महीपृष्ठे लाघवात्स्वरथं ययौ। रथस्थस्तस्य देवस्य शक्त्या चैरावणं दृढम्
तो हत्ती जमिनीवर पडला आणि चपळतेनं आपल्या रथावर जाऊन उभा राहिला; रथावर उभा असलेल्या त्या देवतेनं शस्त्रानं ऐरावतावर जोरदार प्रहार केला.
बिभेद लाघवेनाशु वज्रेणेव महागिरिं। शुशुभे कंपमानस्तु सेंद्रः स च महागजः
त्याने वेगानं जणू वज्राने मोठा डोंगर फोडावा तसा भोसकून टाकलं; कंप पावणारा इंद्र आणि तो महागज दोघेही तेजस्वी दिसू लागले.
ततः शक्तिं समादाय आविध्य मघवाऽसुरम्। बिभेदोरसि दैत्यस्य स पपात रथोपरि
मग मघवानं शस्त्र उचलून ते दैत्यावर फेकलं आणि त्याच्या छातीला भोसकून टाकलं; तो रथावरच कोसळला.
क्षणात्संज्ञां समालंब्य स विनद्य पतत्त्रिणा। बिभेद समरे शक्रं स ततः कश्मलं गतः
क्षणात शुद्धीवर येऊन, तो पंखधारी गर्जना करत युद्धात शक्रावर तुटून पडला आणि मग तोच अशक्त झाला.
इंद्रः संज्ञां पुनः प्राप्य जघान विशिखैः शितैः। शतकोटिसमैर्बाणैरर्दितो व्यथयान्वितः
इंद्रानं पुन्हा शुद्धीवर येऊन तीक्ष्ण बाणांनी हल्ला केला; कोट्यवधी बाणांनी जखमी होऊन तो वेदनेनं भरून गेला.
ततो वृत्रो महाशूलं प्राक्षिपन्निर्जरेश्वरे। शांभवास्त्रेण देवेशो वैष्णवास्त्रं मुमोच ह
मग वृत्रानं मोठं भालं अमरांच्या स्वामीवर फेकलं; देवाधिदेवाने शांभवास्त्रासह वैष्णवास्त्र सोडलं.
उभयोरंबरे चास्त्रे वह्निकूटसमप्रभे। अन्योन्यं जघ्नतुस्तत्र स्फुलिगानि विमुंचती
आकाशात दोन्ही अस्त्रं जणू अग्नीच्या शिखरासारखी प्रज्वलित झाली आणि एकमेकांवर आदळून ठिणग्या उडवू लागली.
स्पर्शने च स्फुलिंगानामुभयोः सेनयोर्भटाः। न शक्ताः संमुखे स्थातुं शलभा ज्वलने यथा
त्या ठिणग्यांच्या स्पर्शानं दोन्ही सैन्यांतील वीर जणू जळत्या आगीसमोर पतंगांसारखे उभे राहू शकले नाहीत.
दग्धाः पेतुः पृथिव्यां च दिशस्सर्वाः प्रदुद्रुवुः। देवदानवयोर्वीराः शून्यस्तत्राभवद्रणः
जळून गेलेले सैनिक जमिनीवर कोसळले आणि सर्व दिशांना पळून गेले; देव आणि दानवांच्या युद्धभूमीवर शून्यता पसरली.
अस्त्रं निरस्तकं दृष्ट्वा स दैत्यः क्रोधमूर्च्छितः। मायया शैलसंदोहमस्त्रं शक्रे मुमोच ह
आपलं अस्त्र निष्प्रभ झालेलं पाहून तो दैत्य रागानं भरून, मायेनं पर्वतांचा समूह असलेलं अस्त्र शक्रावर सोडलं.
बाणौघैः शैलसंघातं प्रचिच्छेद रणे हरिः। अघोरं प्रासृजद्दैत्यः पुरुहूते महाबले
हरिनं बाणांच्या वर्षावानं त्या पर्वतांच्या समूहाचा नाश केला; मग त्या भयंकर दैत्याने पुन्हा एक भीषण अस्त्र पुरुहूतावर सोडलं.
कोटिकोटिसहस्राणि जंतूनां प्रवराणि च। सिंहशार्दूलभल्लूक वृक व्याघ्र महागजाः
कोट्यवधी प्राणी, त्यातले श्रेष्ठ म्हणजे सिंह, वाघ, अस्वल, लांडगा, बिबट्या आणि मोठे हत्ती —
दंदशूकादयः सत्वाः प्रधावंति सुरेश्वरं। क्षुरप्रैरर्धचंद्रैश्च भल्लैः शिलीमुखैस्तथा
साप आणि इतर जीव देवाधिपतीवर धावले, धारदार वस्त्रे, अर्धचंद्राकृती बाण आणि काटेरी, लोखंडी टोकांचे बाण घेऊन.
असंप्राप्तान्प्रचिच्छेद मघवा परवीरहा। ततो वृत्रो महाबाहुर्धनुरुद्यम्य वीर्यवान्
मघवान, शत्रूंचा संहार करणारा, अजून पोहोचले नसल्यानां तो कापून टाकतो; मग वीर आणि बलवान वृत्र धनुष्य उचलतो.
बिभेद शरसाहस्रैर्वज्रकल्पैः शतक्रतुं। छित्वा क्षुरप्रैश्शक्रश्च धनुस्तस्य चकर्त च
त्याने शतकृतूला वज्रासारख्या हजारो बाणांनी भेदले; पण शक्राने धारदार बाणांनी त्याचे धनुष्य तोडले.
सूतं चाश्वान्पृथिव्यां च पातयामास तत्क्षणात्। सकंटकांगदां भीमां संपूज्यासुरसत्तमः
त्या क्षणी त्याने सारथी आणि घोडे जमिनीवर पाडले; काटेरी कडे घातलेला, भीषण असा असुरश्रेष्ठ सन्मानित झाला.
जघान पद्मिनः शीर्षे मोहाद्दंती क्षितिं ययौ। सगदः सर्वदेवेशो धरणीं समुपस्थितः
मोहामुळे त्याने पद्मिनच्या डोक्यावर सोंडेने प्रहार केला आणि हत्ती खाली पडला; सर्व देवांचा स्वामी गदा हातात घेऊन जमिनीवर उभा राहिला.
ततस्तयोर्गदायुद्धमवर्तत मुहुर्मुहुः। तयोः प्रहरतोः शब्दो गदापातोद्भवो ध्रुवं
मग त्या दोघांमध्ये पुन्हा पुन्हा गदायुद्ध झाले; त्यांच्या गदांच्या प्रहाराचा आवाज सतत घुमत राहिला.
आवर्तं परिवर्तं च चक्रतुस्तौ पुनः पुनः। अध ऊर्ध्वं प्रहारं च पार्श्वयोरतिभीषणं
ते दोघे पुन्हा पुन्हा एकमेकाभोवती फिरले, वर, खाली आणि बाजूंनी भयंकर प्रहार करत राहिले.
बभूवैवं तयोर्युद्धं लोकालोकभयंकरं। दृष्ट्वा देवगणाः सिद्धा दानवा विस्मयं गताः
त्यांचे युद्ध इतके भयंकर झाले की, जिवंत आणि मृत लोकांच्या जगालाही भीती वाटू लागली; हे पाहून देव, सिद्ध आणि दानव आश्चर्यचकित झाले.
युद्ध्यमानौ तु तौ वीरौ मृत्युसंशयमागतौ। देवदानववीराश्च द्रष्टुं नैव तदीशिरे
ते दोन्ही वीर लढता लढता मृत्यूच्या उंबरठ्यावर पोहोचले; देव किंवा दानव वीरांना हे पाहवतच नव्हते.
ईशब्रह्मादयः खे तु स्थिता द्रष्टुं तदद्भुतं। तयोर्हुंकारशब्देन गदापातस्वनेन च
पण ईश, ब्रह्मा आणि इतर आकाशात उभे राहून ते अद्भुत दृश्य पाहू लागले; त्या दोघांच्या हुंकाराचा आणि गदांच्या टकरीचा आवाज घुमू लागला.
ऊर्ध्वोर्ध्वमगमच्छब्दो ह्यशनेश्चोपजायते। भग्ने गदे द्वयोरेव करः संपुटितस्तयोः
तो आवाज वरवर वाढत गेला, जणू काही वीज चमकावी; दोघांच्या गदा तुटल्या तेव्हा त्यांचे हात एकमेकांसमोर तयार झाले.
एवं चैवार्धयामेन तयोरस्त्रे निपेततुः। एतस्मिंन्नन्तरे वीरौ खड्गचर्मधरौ तदा
अशा प्रकारे त्यांच्या युद्धाच्या मध्यभागी दोघांची शस्त्रे खाली पडली; त्या क्षणी ते दोन्ही वीर तलवार आणि ढाल उचलून उभे राहिले.
प्रतियोद्धुं महाघोरमाहवे संप्रचेरतुः। निस्त्रिंशौ विद्युदुल्काभौ तयोर्गात्रे च चर्मणी
भीषण युद्ध पुन्हा सुरू करण्यासाठी ते एकमेकांसमोर गेले; त्यांच्या तलवारी विजेसारख्या चमकत होत्या आणि ढाली अंगावर झाकल्या होत्या.
दृश्येते सर्वलोकैश्च लाघवं विस्मयं गतैः। चिच्छिदाते तयोरेव चर्मणी बहुवर्णके
सर्व लोक आश्चर्याने त्यांची कौशल्य पाहू लागले; दोघांनी एकमेकांच्या रंगीबेरंगी ढालींना छेदले.
भीष्मकं बलयुद्धं च तयोरेवं प्रवर्तते। मंडलं चक्रधन्वं च लाघवं च परिप्लुतं
अशा प्रकारे त्यांच्या मध्ये भीषण बळाचा सामना सुरू राहिला, गोल फिरणे, शस्त्रांचे आवर्तन आणि चपळतेचे प्रदर्शन होत राहिले.