मधुस्तदागतस्तूर्णमंतर्धानं तमोवृतः। पातयामास विष्णौ च मायया शतपर्वतान्
मग मधू वेगाने आला, अंधारात लपलेला होता; त्याने मायेमुळे विष्णूवर शंभर पर्वत टाकले.
ततस्तान्पर्वतांश्छित्वा तमसोऽन्तर्गतो युधि। क्रोधात्सुदर्शनेनैव शिरश्छित्वा निपातितः
मग त्याने ते पर्वत छेदून युद्धात अंधारात प्रवेश केला; रागाने सुदर्शनाने त्याचे शिर छेदून खाली पाडले.
ततो ब्रह्मादिभिर्देवैश्शंभुना त्रिदशैरपि। मधुसूदन इतिख्यातिर्विष्णोर्लोकेषु कारिता
मग ब्रह्मा आणि इतर देव, शंभू आणि त्रिदशांनी, विष्णूची ‘मधुसूदन’ ही कीर्ती सर्व लोकांत प्रसिद्ध केली.
इति श्रीपाद्मपुराणे प्रथमे सृष्टिखंडे मधुवधोनामद्विसप्ततितमोऽध्यायः
याप्रमाणे श्रीपद्मपुराणाच्या प्रथम सृष्टीखंडातील 'मधुवध' नावाचा बहात्तरावा अध्याय संपला.
व्यास उवाच- ततो वृत्रो महातेजा दैत्यानां प्रवरो युधि। दिग्गजाढ्यं गजारूढः प्राद्रवद्बलसूदनम्
व्यास म्हणाले: मग महातेजस्वी, युद्धात दैत्यांमध्ये श्रेष्ठ असलेला वृत्र, दिशांच्या हत्तीवर बसून, सैन्याचा संहार करणाऱ्या देवाकडे धावला.
आगच्छंतं ततो वृत्रं शरैः कालानलप्रभैः। विव्याध सर्वगात्रेषु द्विरदस्थो महाहवे
मग वृत्र जेव्हा हत्तीवर बसून पुढे आला, तेव्हा त्या महायुद्धात त्याच्या सर्व अंगावर काळाग्नीप्रमाणे तेजस्वी बाणांनी प्रहार करण्यात आला.
ततो वृत्रस्तु शीर्षं च जिष्णोरेव पतत्रिणा। विव्याध सहसा तेन स चचाल महाबलः
मग वृत्नें विजयी वज्रधारी याच्या डोक्यावर अचानक घाव घातला आणि तो बलवान देवता हादरला.
आत्मानं च समाश्वास्य धनुरुद्यम्य वीर्यवान्। ववर्ष शरवर्षेण तस्य दैत्यस्य विग्रहे
आपलं मन सावरून, तो शूरवीर धनुष्य उचलून त्या दैत्याच्या देहावर बाणांचा पाऊस पाडू लागला.
शरांश्छित्वा बिभेदाशु शरैराशीविषोपमैः। शतक्रतुं महावीर्यः सर्वदेवाधिपं युधि
वृत्रानं त्याचे बाण छाटले आणि जणू काही विषारी सापांसारखे बाण सोडून सर्व देवतांचा स्वामी शतकृतूला युद्धात भोसकून टाकलं.
ततः शरसहस्रैस्तु दैत्यं विव्याध देवराट्। परस्परं शरा यांति यथा सप्ताश्व रश्मयः
मग देवांचा राजा हजारो बाणांनी त्या दैत्यावर वार करू लागला, आणि त्यांचे बाण जणू सूर्याच्या सात घोड्यांच्या किरणांसारखे एकमेकांना भिडू लागले.
एवं शरसहस्रैस्तु बिभिदाते परस्परम्। मनोजवसमाः शीघ्रा गाढाः शिखरिणो यथा
अशा रीतीने दोघांनीही हजारो बाणांनी एकमेकांना भोसकले, ते वाऱ्यासारखे वेगवान आणि डोंगरासारखे घट्ट होते.
बडवानलसंस्पर्शाः खगा वज्रारभेदकाः। तयोर्धनुष्मतोर्युद्धे शरास्तुल्यगुणान्विताः
त्यांच्या दोघांच्या युद्धात जे बाण सोडले गेले, ते जणू समुद्रातील अग्नीच्या स्पर्शासारखे, वज्रासारखे तीक्ष्ण आणि गुणाने सारखेच होते.
एवं क्रमेण युद्धे च अहोरात्रमवर्तत। महेंद्रो द्विरदं तस्य शूलेनैव जघान ह
अशा प्रकारे हे युद्ध दिवस-रात्र चालू राहिले; मग महेंद्रानं त्याच्या हत्तीला भालेनं घाव घातला.
स निपत्य महीपृष्ठे लाघवात्स्वरथं ययौ। रथस्थस्तस्य देवस्य शक्त्या चैरावणं दृढम्
तो हत्ती जमिनीवर पडला आणि चपळतेनं आपल्या रथावर जाऊन उभा राहिला; रथावर उभा असलेल्या त्या देवतेनं शस्त्रानं ऐरावतावर जोरदार प्रहार केला.
बिभेद लाघवेनाशु वज्रेणेव महागिरिं। शुशुभे कंपमानस्तु सेंद्रः स च महागजः
त्याने वेगानं जणू वज्राने मोठा डोंगर फोडावा तसा भोसकून टाकलं; कंप पावणारा इंद्र आणि तो महागज दोघेही तेजस्वी दिसू लागले.
ततः शक्तिं समादाय आविध्य मघवाऽसुरम्। बिभेदोरसि दैत्यस्य स पपात रथोपरि
मग मघवानं शस्त्र उचलून ते दैत्यावर फेकलं आणि त्याच्या छातीला भोसकून टाकलं; तो रथावरच कोसळला.
क्षणात्संज्ञां समालंब्य स विनद्य पतत्त्रिणा। बिभेद समरे शक्रं स ततः कश्मलं गतः
क्षणात शुद्धीवर येऊन, तो पंखधारी गर्जना करत युद्धात शक्रावर तुटून पडला आणि मग तोच अशक्त झाला.
इंद्रः संज्ञां पुनः प्राप्य जघान विशिखैः शितैः। शतकोटिसमैर्बाणैरर्दितो व्यथयान्वितः
इंद्रानं पुन्हा शुद्धीवर येऊन तीक्ष्ण बाणांनी हल्ला केला; कोट्यवधी बाणांनी जखमी होऊन तो वेदनेनं भरून गेला.
ततो वृत्रो महाशूलं प्राक्षिपन्निर्जरेश्वरे। शांभवास्त्रेण देवेशो वैष्णवास्त्रं मुमोच ह
मग वृत्रानं मोठं भालं अमरांच्या स्वामीवर फेकलं; देवाधिदेवाने शांभवास्त्रासह वैष्णवास्त्र सोडलं.
उभयोरंबरे चास्त्रे वह्निकूटसमप्रभे। अन्योन्यं जघ्नतुस्तत्र स्फुलिगानि विमुंचती
आकाशात दोन्ही अस्त्रं जणू अग्नीच्या शिखरासारखी प्रज्वलित झाली आणि एकमेकांवर आदळून ठिणग्या उडवू लागली.
स्पर्शने च स्फुलिंगानामुभयोः सेनयोर्भटाः। न शक्ताः संमुखे स्थातुं शलभा ज्वलने यथा
त्या ठिणग्यांच्या स्पर्शानं दोन्ही सैन्यांतील वीर जणू जळत्या आगीसमोर पतंगांसारखे उभे राहू शकले नाहीत.
दग्धाः पेतुः पृथिव्यां च दिशस्सर्वाः प्रदुद्रुवुः। देवदानवयोर्वीराः शून्यस्तत्राभवद्रणः
जळून गेलेले सैनिक जमिनीवर कोसळले आणि सर्व दिशांना पळून गेले; देव आणि दानवांच्या युद्धभूमीवर शून्यता पसरली.
अस्त्रं निरस्तकं दृष्ट्वा स दैत्यः क्रोधमूर्च्छितः। मायया शैलसंदोहमस्त्रं शक्रे मुमोच ह
आपलं अस्त्र निष्प्रभ झालेलं पाहून तो दैत्य रागानं भरून, मायेनं पर्वतांचा समूह असलेलं अस्त्र शक्रावर सोडलं.
बाणौघैः शैलसंघातं प्रचिच्छेद रणे हरिः। अघोरं प्रासृजद्दैत्यः पुरुहूते महाबले
हरिनं बाणांच्या वर्षावानं त्या पर्वतांच्या समूहाचा नाश केला; मग त्या भयंकर दैत्याने पुन्हा एक भीषण अस्त्र पुरुहूतावर सोडलं.
कोटिकोटिसहस्राणि जंतूनां प्रवराणि च। सिंहशार्दूलभल्लूक वृक व्याघ्र महागजाः
कोट्यवधी प्राणी, त्यातले श्रेष्ठ म्हणजे सिंह, वाघ, अस्वल, लांडगा, बिबट्या आणि मोठे हत्ती —
दंदशूकादयः सत्वाः प्रधावंति सुरेश्वरं। क्षुरप्रैरर्धचंद्रैश्च भल्लैः शिलीमुखैस्तथा
साप आणि इतर जीव देवाधिपतीवर धावले, धारदार वस्त्रे, अर्धचंद्राकृती बाण आणि काटेरी, लोखंडी टोकांचे बाण घेऊन.
असंप्राप्तान्प्रचिच्छेद मघवा परवीरहा। ततो वृत्रो महाबाहुर्धनुरुद्यम्य वीर्यवान्
मघवान, शत्रूंचा संहार करणारा, अजून पोहोचले नसल्यानां तो कापून टाकतो; मग वीर आणि बलवान वृत्र धनुष्य उचलतो.
बिभेद शरसाहस्रैर्वज्रकल्पैः शतक्रतुं। छित्वा क्षुरप्रैश्शक्रश्च धनुस्तस्य चकर्त च
त्याने शतकृतूला वज्रासारख्या हजारो बाणांनी भेदले; पण शक्राने धारदार बाणांनी त्याचे धनुष्य तोडले.
सूतं चाश्वान्पृथिव्यां च पातयामास तत्क्षणात्। सकंटकांगदां भीमां संपूज्यासुरसत्तमः
त्या क्षणी त्याने सारथी आणि घोडे जमिनीवर पाडले; काटेरी कडे घातलेला, भीषण असा असुरश्रेष्ठ सन्मानित झाला.
जघान पद्मिनः शीर्षे मोहाद्दंती क्षितिं ययौ। सगदः सर्वदेवेशो धरणीं समुपस्थितः
मोहामुळे त्याने पद्मिनच्या डोक्यावर सोंडेने प्रहार केला आणि हत्ती खाली पडला; सर्व देवांचा स्वामी गदा हातात घेऊन जमिनीवर उभा राहिला.