जघानोरसि दैत्यस्य स पपात व्यथान्वितः। चिरात्संलभ्य संज्ञां च दैतेयः क्रोधमूर्च्छितः
त्याने त्या दैत्याच्या छातीवर घाव घातला, आणि तो वेदनेने खाली पडला; बरीच वेळ गेल्यावर भानावर येऊन, तो दैत्य प्रचंड रागाने भरून गेला.
गत्वा वेगात्सुरश्रेष्ठमैरावतं दधार ह। त्रासयामास सुतरामिंद्रस्य द्विरदं रुषा
मग तो वेगाने जाऊन, सुरांचा श्रेष्ठ ऐरावत हत्ती पकडून, मोठ्या रागाने इंद्राच्या हत्तीला घाबरवू लागला.
धृत्वा स तु गजं सेंद्रं मुमोच धरणीतले। ततो भूमिगतः शक्रः कश्मलं च क्षणं गतः
त्याने इंद्रासह हत्ती उचलून पृथ्वीवर फेकला; मग पृथ्वीवर पडलेला इंद्र क्षणभर गोंधळून गेला.
अवप्लुत्य स दैत्येंद्रो गजदंतांतरस्थितः। शक्रं ग्रहीतुकामस्य वधार्थं यूथपस्य सः
मग दैत्यांचा राजा उडी मारून हत्तीच्या दातांच्या मध्ये उभा राहिला; तो इंद्राला पकडण्यासाठी, त्या हत्तीच्या प्रमुखाचा वध करण्यासाठी पुढे आला.
असिनाऽसुरमुख्यस्य शिरश्छित्वा न्यपातयत्। सर्वे प्रजहृषुर्देवा गंधर्वा ललितं जगुः। मुदितास्ते च मुनयः स्तुवंति सुरसत्तमम्
त्याने त्या असुरश्रेष्ठाचे शिर तलवारीने छाटून खाली टाकले; सर्व देव आनंदित झाले, गंधर्वांनी गोड गाणे गायले, आणि आनंदित ऋषी त्या श्रेष्ठ देवतेचे स्तुती करू लागले.
इति श्रीपाद्मपुराणे प्रथमे सृष्टिखंडे द्वितीय नमुचिवधोनामैकसप्ततितमोऽध्यायः
अशा प्रकारे श्रीपद्मपुराणाच्या सृष्टीखंडातील 'नमुचिवध' नावाचा एकाहत्तरावा अध्याय संपला.
व्यास उवाच- दिव्यं रथं समास्थाय धनुर्हस्तो बलैर्युतः। गत्वा च माधवं संख्ये देवासुरगणाग्रतः
व्यास म्हणाले— दिव्य रथावर बसून, धनुष्य हातात घेऊन आणि बळाने युक्त होऊन, तो देव आणि असुरांच्या समोर माधवाजवळ गेला.
क्रोधेन महताविष्टो मधुर्निर्जरमर्दनः। अब्रवीत्परुषं वाक्यमव्ययं हरिमीश्वरम्
मधू, अमरांचा संहार करणारा, मोठ्या रागाने भरून, हरि ईश्वराला कठोर आणि बदलू न शकणारे शब्द बोलला.
नारायण न जानासि युद्धधर्ममितः कथम्। अन्यायाद्दुर्वधोपायं कृत्वा नष्टो न शोचसि
'नारायण, तुला युद्धाचे नियम माहीत नाहीत का? अन्यायाने आणि चुकीच्या मार्गाने नाश करून तुला काहीच दुःख वाटत नाही का?'
अनेन पंकयोगेन व्यवहारा कृतस्य च। सुरत्वं चोपनष्टं स्यादन्यसृष्टिं करोम्यहम्
'या अपवित्र संगतीमुळे आणि केलेल्या कृत्यांमुळे देवपद नष्ट झाले आहे; मी आता वेगळी सृष्टी निर्माण करीन.'
त्वामेव निहनिष्यामि सह देवगणैरिह। इत्युक्त्वा धनुरादाय जघान विशिखैर्विभुम्
मी तुला आणि देवांच्या सैन्यासह इथेच ठार मारीन, असं म्हणून त्याने धनुष्य उचललं आणि प्रभूवर बाणांचा वर्षाव केला.
माधवस्तान्बिभेदाथ शरैर्वज्रसमप्रभैः। बहुभिस्सर्वगात्रेषु जघान च मधुं ततः
माधवाने वज्रासारख्या तेजस्वी बाणांनी त्यांना छिन्नविछिन्न केलं आणि अनेक बाणांनी मधूच्या सर्व अंगांवर प्रहार केला.
मायया छादितः सोभूद्दैत्यस्तं सुरसत्तमाः। ये वै शूराश्च रुद्राद्यास्त्रिदशास्सत्त्वधारिणः
त्या दैत्याने मायेमुळे स्वतःला लपवलं; आणि रुद्र वगैरे शूरवीर, त्रिदशगण, सामर्थ्यवान देव हे सर्व तिथे होते.
देव्यो नानाविधाश्चापि सायुधा वाहनान्विताः। सेनान्यो गणपा देवा लोकेश हरविष्णवः
नानाविध शस्त्रांनी सज्ज आणि वाहनांवर बसलेल्या देव्या, सेनापती, देवांचे समूह, लोकांचे अधिपती, हरि आणि विष्णु हेही तिथे होते.
अन्ये ग्रहादयो देवाः सर्वे युध्यन्ति संगताः। विनष्टाश्च तदा देवा मधोर्वै मायया ध्रुवम्
इतर ग्रहादी देवही एकत्र येऊन युद्ध करू लागले; पण मधूच्या मायेमुळे सर्व देव पराभूत झाले.
संमुखे विमुखे चैव शरशक्त्यृष्टिवृष्टिभिः। पतंति सहसा देवा भूमौ शस्त्राभिपीडिताः
समोरून आणि पाठीमागून बाण, भाले आणि शस्त्रांच्या वर्षावाखाली देव झटकन जमिनीवर कोसळले, शस्त्रांच्या आघाताने ते त्रस्त झाले.
एतस्मिन्नंतरे विष्णुर्गृहीत्वा च सुदर्शनम्। असुरान्मायया देवान्जघान रणमूर्धनि
इतक्यात विष्णूंनी सुदर्शन चक्र उचललं आणि मायेमुळे रणभूमीत असुरांवर आणि देवांवर प्रहार केला.
अथ तेषां शिरांस्येष छित्वा चैव सहस्रशः। पातयामास देवेशो दैत्यानां च सुरात्मनाम्
मग देवाधिदेवाने हजारो दैत्यांची आणि देवस्वरूप असणाऱ्यांची डोकी छाटून त्यांना खाली पाडलं.
एवमन्यान्विभुर्दैत्यान्द्रावयामास संगरात्। तं दृष्ट्वा मुनयो देवाः सर्वे विस्मयमाययुः
अशा प्रकारे प्रभूंनी इतर दैत्यांना युद्धातून पिटाळलं; हे पाहून सर्व ऋषी आणि देव आश्चर्यचकित झाले.
कर्णे कर्णे प्रजल्पंते देवा मुनिगणास्तथा। सदा देवैकगोप्ता च हरिरव्यय ईश्वरः
देव आणि ऋषीगण एकमेकांच्या कानात कुजबुजू लागले—'हरि, अविनाशी ईश्वर, नेहमीच देवांचा एकमेव रक्षक आहे.'
सर्वसाक्षी त्वयं देवो दैत्यजिष्णुर्युगे युगे। कथं हंति सुरान्सर्वान्कल्पांत इह जायते
हा देव सर्वांचा साक्षी आहे, प्रत्येक युगात दैत्यांचा संहार करणारा आहे; पण तो सर्व देवांचा नाश कसा करतो आणि कल्पाच्या शेवटी इथे जन्म घेतो?
एतस्मिन्नंतरे दूरे मधुर्मायां प्रयोजिता। हररूपधरो भूत्वा अब्रवीद्धरिमव्ययम्
इतक्यात मधूने दूरवरून आपली माया दाखवली; हराचा रूप धारण करून त्याने अविनाशी हरिला उद्देशून बोलायला सुरुवात केली.
दैत्यानामग्रतः पाप रणे देवान्समंततः। हत्वा किं ते शिवं चाद्य धर्मकीर्ति यशो गुणाः
असुरांच्या समोर, अरे पापी, तू रणात देवांना ठार मारलंस; आज तुला यात काय लाभ, काय धर्म, काय कीर्ती किंवा गुण मिळणार आहे?
महतोन्मत्तभावेन न जानासि परान्स्वकान्। अतस्त्वां निशितैर्बाणैर्नयामि यमसादनम्
मोठ्या उन्मादात तू आपले आणि परके ओळखू शकत नाहीस; म्हणून मी तुला तीक्ष्ण बाणांनी यमाच्या घरात पाठवणार आहे.
एवमुक्त्वा शरैरुग्रैर्जघान केशवं रणे। निचकर्त शरांस्तांस्तु माधवो वाक्यमब्रवीत्
असं म्हणून त्याने रणभूमीत केशवावर भयंकर बाणांचा मारा केला; पण माधवाने ते बाण छाटले आणि पुढील शब्द बोलला:
जानामि त्वां रणे दैत्यं हररूपधरं प्रियम्। शूरं शूरविकर्माणं मधुं मायानियोजितम्
युद्धात, हरा रूप धारण केलेला, मायावी मधू दैत्य तूच आहेस, हे मला ठाऊक आहे; तू खरा शूर आणि शौर्यवान आहेस.
मिथ्यालोकं प्रदास्यामि पातयित्वा रणाजिरे। एतस्मिन्नंतरे तीक्ष्णैः शरैर्विव्याध संयुगे
मी तुला रणभूमीत पाडून खोटं जग देईन; एवढ्यात त्याने युद्धात तीक्ष्ण बाणांनी त्याच्यावर प्रहार केला.
जटिलं वृषकेतुं च वृषभस्थं महेश्वरम्। तयोर्युद्धमतीवासीद्देवदानवयोस्तदा
जटा असलेला, वृषध्वज, वृषावर बसलेला महेश्वर—त्यावेळी देव आणि दानवांमध्ये अतिशय भीषण युद्ध झालं.
परस्परं भिंदतोश्च प्राप्तान्प्राप्तान्शरान्शरैः। क्षुरप्रेण धनुस्तस्य चिच्छेद हरिरव्ययः
एकमेकावर बाणांनी वार करत असताना, अविनाशी हरिने धारदार बाणाने त्याचा धनुष्य छेदून टाकले.
ततश्च पातयामास घोटकं वृषरूपिणम्। स दैत्यश्शूलहस्तोथ प्रदुद्राव जगत्पतिम्
मग त्याने वृषाच्या रूपातील घोडा खाली पाडला; मग तो दैत्य शूल हातात घेऊन जगाचा स्वामी पाहून पळून गेला.