विशिखाः शतशस्तत्र विनिश्चेरुस्समंततः। शक्रः कोपात्पुनः शीघ्रं धनुरुद्यम्य वीर्यवान्
त्या वेळी शेकडो बाण सर्व बाजूंनी सुटले; इंद्राने रागाने झटकन धनुष्य उचलले.
जघान विशिखैरुग्रैः सर्वगात्रेषु संज्वलन्। ततो मार्गणसाहस्रैरष्टभिस्त्वधिकं तथा
इंद्राने प्रखर बाणांनी त्याच्या सगळ्या अंगावर घाव घातला; मग हजारो आणि त्याहून अधिक, आठ बाणांनी त्याच्यावर प्रहार केला.
बिभिदाते ततोन्योन्यं चिच्छिदाते परस्परम्। शरैर्निरंतराकाशं ददृशुस्तत्र संयुगे
ते एकमेकावर वारंवार हल्ला करत होते, एकमेकांना जखमी करत होते; त्या युद्धात त्यांच्या बाणांनी आकाश पूर्णपणे भरून गेले होते.
निपतंति धरापृष्ठे खड्गपातैः सहस्रशः। एवं सुदीर्घकाले तु गते तस्मिन्महाहवे
हजारो योद्धे तलवारीच्या घावांनी पृथ्वीवर कोसळले; अशा प्रकारे खूप काळ ते महायुद्ध चालू राहिले.
मायास्त्रं दर्शयामास क्रूरकृन्नमुचिस्तदा। तामसं त्रिषुलोकेषु कृतं स्यात्तु निरंतरम्
तेव्हा क्रूर नमुचिने मायावी अस्त्र दाखवले; ते तामस अस्त्र तिन्ही लोकांत अखंड पसरले.
परस्परं न पश्यंति देवासुरगणा भृशम्। सूर्यचंद्रग्रहाणां च वह्नीनां च दिवौकसाम्
त्या अंधारात देव आणि असुर एकमेकांना दिसेनासे झाले; सूर्य, चंद्र, ग्रह आणि देवांचे अग्नीही कुणालाच दिसत नव्हते.
तस्मिंस्तमसि दुष्पारे गभस्तिर्नैव दृश्यते। दैत्यस्य च ततस्तूर्णं शरैरग्निशिखोपमैः
त्या भेदता न येणाऱ्या अंधारात कुठलाही प्रकाशाचा किरण दिसत नव्हता; मग त्या दैत्याने अग्नीच्या ज्वाळेसारखे बाण सोडून वेगाने हल्ला केला.
विभग्नाः सर्वदेवाश्च शक्रश्चरणसंमुखे। शरैर्विभिन्नदेहास्तु निपेतुर्धरणीतले
सर्व देवांचे मनोबल खचले, आणि इंद्राच्या पायाशी, बाणांनी विदीर्ण झालेली त्यांची शरीरे पृथ्वीवर पडली.
प्रभग्नाश्चापरे शूरास्संयांति च दिशो दश। कूटं तस्य परिज्ञाय सर्वदेवार्चितो हरिः
इतर शूरवीरही पराभूत होऊन दहा दिशांना पळाले; हे कपट ओळखून, सर्व देवांनी पूजलेला हरि—
सौम्यमस्त्रं मुमोचाथ दिवि सूर्यशतप्रभम्। विलंबितं समालोक्य शक्त्या च बहुघंटया
त्याने आकाशात शंभर सूर्यांच्या तेजाने चमकणारे सौम्य अस्त्र सोडले; ते लटकलेले पाहून, त्याने अनेक घंटांनी सजवलेली शक्ती सोडली.
जघानोरसि दैत्यस्य स पपात व्यथान्वितः। चिरात्संलभ्य संज्ञां च दैतेयः क्रोधमूर्च्छितः
त्याने त्या दैत्याच्या छातीवर घाव घातला, आणि तो वेदनेने खाली पडला; बरीच वेळ गेल्यावर भानावर येऊन, तो दैत्य प्रचंड रागाने भरून गेला.
गत्वा वेगात्सुरश्रेष्ठमैरावतं दधार ह। त्रासयामास सुतरामिंद्रस्य द्विरदं रुषा
मग तो वेगाने जाऊन, सुरांचा श्रेष्ठ ऐरावत हत्ती पकडून, मोठ्या रागाने इंद्राच्या हत्तीला घाबरवू लागला.
धृत्वा स तु गजं सेंद्रं मुमोच धरणीतले। ततो भूमिगतः शक्रः कश्मलं च क्षणं गतः
त्याने इंद्रासह हत्ती उचलून पृथ्वीवर फेकला; मग पृथ्वीवर पडलेला इंद्र क्षणभर गोंधळून गेला.
अवप्लुत्य स दैत्येंद्रो गजदंतांतरस्थितः। शक्रं ग्रहीतुकामस्य वधार्थं यूथपस्य सः
मग दैत्यांचा राजा उडी मारून हत्तीच्या दातांच्या मध्ये उभा राहिला; तो इंद्राला पकडण्यासाठी, त्या हत्तीच्या प्रमुखाचा वध करण्यासाठी पुढे आला.
असिनाऽसुरमुख्यस्य शिरश्छित्वा न्यपातयत्। सर्वे प्रजहृषुर्देवा गंधर्वा ललितं जगुः। मुदितास्ते च मुनयः स्तुवंति सुरसत्तमम्
त्याने त्या असुरश्रेष्ठाचे शिर तलवारीने छाटून खाली टाकले; सर्व देव आनंदित झाले, गंधर्वांनी गोड गाणे गायले, आणि आनंदित ऋषी त्या श्रेष्ठ देवतेचे स्तुती करू लागले.
इति श्रीपाद्मपुराणे प्रथमे सृष्टिखंडे द्वितीय नमुचिवधोनामैकसप्ततितमोऽध्यायः
अशा प्रकारे श्रीपद्मपुराणाच्या सृष्टीखंडातील 'नमुचिवध' नावाचा एकाहत्तरावा अध्याय संपला.
व्यास उवाच- दिव्यं रथं समास्थाय धनुर्हस्तो बलैर्युतः। गत्वा च माधवं संख्ये देवासुरगणाग्रतः
व्यास म्हणाले— दिव्य रथावर बसून, धनुष्य हातात घेऊन आणि बळाने युक्त होऊन, तो देव आणि असुरांच्या समोर माधवाजवळ गेला.
क्रोधेन महताविष्टो मधुर्निर्जरमर्दनः। अब्रवीत्परुषं वाक्यमव्ययं हरिमीश्वरम्
मधू, अमरांचा संहार करणारा, मोठ्या रागाने भरून, हरि ईश्वराला कठोर आणि बदलू न शकणारे शब्द बोलला.
नारायण न जानासि युद्धधर्ममितः कथम्। अन्यायाद्दुर्वधोपायं कृत्वा नष्टो न शोचसि
'नारायण, तुला युद्धाचे नियम माहीत नाहीत का? अन्यायाने आणि चुकीच्या मार्गाने नाश करून तुला काहीच दुःख वाटत नाही का?'
अनेन पंकयोगेन व्यवहारा कृतस्य च। सुरत्वं चोपनष्टं स्यादन्यसृष्टिं करोम्यहम्
'या अपवित्र संगतीमुळे आणि केलेल्या कृत्यांमुळे देवपद नष्ट झाले आहे; मी आता वेगळी सृष्टी निर्माण करीन.'
त्वामेव निहनिष्यामि सह देवगणैरिह। इत्युक्त्वा धनुरादाय जघान विशिखैर्विभुम्
मी तुला आणि देवांच्या सैन्यासह इथेच ठार मारीन, असं म्हणून त्याने धनुष्य उचललं आणि प्रभूवर बाणांचा वर्षाव केला.
माधवस्तान्बिभेदाथ शरैर्वज्रसमप्रभैः। बहुभिस्सर्वगात्रेषु जघान च मधुं ततः
माधवाने वज्रासारख्या तेजस्वी बाणांनी त्यांना छिन्नविछिन्न केलं आणि अनेक बाणांनी मधूच्या सर्व अंगांवर प्रहार केला.
मायया छादितः सोभूद्दैत्यस्तं सुरसत्तमाः। ये वै शूराश्च रुद्राद्यास्त्रिदशास्सत्त्वधारिणः
त्या दैत्याने मायेमुळे स्वतःला लपवलं; आणि रुद्र वगैरे शूरवीर, त्रिदशगण, सामर्थ्यवान देव हे सर्व तिथे होते.
देव्यो नानाविधाश्चापि सायुधा वाहनान्विताः। सेनान्यो गणपा देवा लोकेश हरविष्णवः
नानाविध शस्त्रांनी सज्ज आणि वाहनांवर बसलेल्या देव्या, सेनापती, देवांचे समूह, लोकांचे अधिपती, हरि आणि विष्णु हेही तिथे होते.
अन्ये ग्रहादयो देवाः सर्वे युध्यन्ति संगताः। विनष्टाश्च तदा देवा मधोर्वै मायया ध्रुवम्
इतर ग्रहादी देवही एकत्र येऊन युद्ध करू लागले; पण मधूच्या मायेमुळे सर्व देव पराभूत झाले.
संमुखे विमुखे चैव शरशक्त्यृष्टिवृष्टिभिः। पतंति सहसा देवा भूमौ शस्त्राभिपीडिताः
समोरून आणि पाठीमागून बाण, भाले आणि शस्त्रांच्या वर्षावाखाली देव झटकन जमिनीवर कोसळले, शस्त्रांच्या आघाताने ते त्रस्त झाले.
एतस्मिन्नंतरे विष्णुर्गृहीत्वा च सुदर्शनम्। असुरान्मायया देवान्जघान रणमूर्धनि
इतक्यात विष्णूंनी सुदर्शन चक्र उचललं आणि मायेमुळे रणभूमीत असुरांवर आणि देवांवर प्रहार केला.
अथ तेषां शिरांस्येष छित्वा चैव सहस्रशः। पातयामास देवेशो दैत्यानां च सुरात्मनाम्
मग देवाधिदेवाने हजारो दैत्यांची आणि देवस्वरूप असणाऱ्यांची डोकी छाटून त्यांना खाली पाडलं.
एवमन्यान्विभुर्दैत्यान्द्रावयामास संगरात्। तं दृष्ट्वा मुनयो देवाः सर्वे विस्मयमाययुः
अशा प्रकारे प्रभूंनी इतर दैत्यांना युद्धातून पिटाळलं; हे पाहून सर्व ऋषी आणि देव आश्चर्यचकित झाले.
कर्णे कर्णे प्रजल्पंते देवा मुनिगणास्तथा। सदा देवैकगोप्ता च हरिरव्यय ईश्वरः
देव आणि ऋषीगण एकमेकांच्या कानात कुजबुजू लागले—'हरि, अविनाशी ईश्वर, नेहमीच देवांचा एकमेव रक्षक आहे.'