स जघान त्रिभिर्बाणैः कालमृत्युसमप्रभैः। प्रचिच्छेद स धर्मात्मा ते त्वन्यैर्विशिखैस्त्रिभिः
त्याने काळ आणि मृत्यूसारखी सामर्थ्यवान तीन बाणांनी वार केला; त्या धर्मात्म्याने तीन इतर बाणांनी ते छेदून टाकले.
ततस्तूच्चैः शरैः प्राज्यैर्युगांतानलसप्रभैः। निजघान यमं संख्ये स चिच्छेद शरैः शरान्
मग मोठ्या आवाजात, प्रचंड तेजस्वी आणि युगाच्या शेवटी जळणाऱ्या अग्नीसारख्या बाणांनी त्याने युद्धात यमावर वार केला, आणि यमाने त्याचे बाण बाणांनी छेदले.
एतस्मिन्नंतरे क्रुद्धौ परस्परजयैषिणौ। जघ्नतुः समरेन्योन्यं महाबलपराक्रमौ
दरम्यान, दोघेही रागावलेले आणि एकमेकांवर विजय मिळवण्याची इच्छा असलेले, मोठ्या बळाने आणि शौर्याने युद्धात एकमेकांवर प्रहार करू लागले.
अहोरात्रं तयोर्युद्धमवर्त्तत सुदारुणम्। एतस्मिन्नन्तरे क्रुद्धः शक्त्या प्रशमनं रुषा
त्यांचे भयंकर युद्ध दिवस-रात्र चालू राहिले; तेव्हाच, रागाने भरून, त्याने शांतीसाठी भालेने प्रहार करण्याचा प्रयत्न केला.
बिभेद दैत्यशार्दूलो ह्यहंकारयुतो बली। तामेवाथ रुषा धर्मो गृहीत्वा शक्तिकां द्रुतं
अहंकाराने भरलेला, बलवान दैत्यांचा वाघ त्या भाल्याने भेदून गेला; मग धर्मानेही रागाने तेच भाले पटकन उचलले.
निजघान तयैवामुंस्तनयोरंतरे भृशम्। स विह्वलित सर्वांगो मुखादागतशोणितः
त्याच भाल्याने त्याने दोन्ही पुत्रांच्या मध्ये जोरात प्रहार केला; त्याचे संपूर्ण शरीर थरथरले आणि तोंडातून रक्त वाहू लागले.
ततः क्रुद्धो महातेजा धृत्वा दंडं सुदारुणम्। अमोघं पातयामास तस्य दैत्यस्य विग्रहे
मग प्रचंड तेजस्वी आणि रागाने भरलेला तो, भयंकर दंड उचलून, तो दैत्याच्या अंगावर अचूकपणे फेकला.
साश्वं रथं तथा सूतं योद्धारं शस्त्रसंचयम्। चकार भस्मसात्तं च शमनः क्रोधमूर्च्छितः
घोडा, रथ, सारथी, योद्धा आणि शस्त्रांचा साठा — हे सर्व शांतीदूताने, रागाने भरून, राखेत बदलून टाकले.
पतिते च तथा दैत्ये दुर्धर्षो नाम दानवः। शमनं शूलहस्तस्तु प्रदुद्राव जिघांसया
दैत्य पडल्यावर, दुर्धर्ष नावाचा दानव शूल हातात घेऊन, शांतीदूताला मारण्याच्या उद्देशाने धावत गेला.
शूलहस्तं समायांतं बडवानलसन्निभम्। आससाद रणे मृत्युः शक्तिहस्तोतिनिर्भयः
तो शूल घेऊन, समुद्रातील अग्नीसारखा जळत येत असताना, मृत्यू शूल हातात घेऊन, निर्भयपणे युद्धात त्याला सामोरा गेला.
स च दृष्ट्वाऽसुरो मृत्युं शूलेनैव जघान ह। शक्तिं चैव ततो मृत्युः प्रचिक्षेप रणाजिरे
मृत्यूला पाहून त्या असुराने त्याच्यावर शूलाने प्रहार केला; मग मृत्यूनेही आपली शक्ती रणभूमीत फेकली.
संदह्य सहसा शूलं वह्निकूटसमप्रभम्। दैत्यस्य हृदयं भित्वा गता सा च धरातलम्
ते शूल क्षणात अग्निसारखे जळू लागले, दैत्याच्या हृदयाला भेदून, ते जमिनीवर पडले.
सरथः स पपातोर्व्यां शक्तिजर्जरविग्रहः। अथान्यो दुर्मुखो मृत्युं कृष्टचापो महाबलः
रथासह तो जमिनीवर कोसळला, त्याचे शरीर भाल्याने छिन्नविछिन्न झाले; मग दुसरा दुर्मुख नावाचा, मोठ्या बळाचा आणि धनुष्य ताणलेला, मृत्यूला सामोरा गेला.
खड्गचर्मधरः कालो रथ एव गतोभवत्। दृष्ट्वा तं विशिखैः प्राज्यैर्जघान स यमं रणे
धनुष्य आणि ढाल घेऊन काळ रथावर चढला; त्याला पाहून दुर्मुखाने प्रचंड बाणांनी युद्धात यमावर प्रहार केला.
स चाप्लत्य रथाद्देवो ह्यसिना च सकुंडलम्। शिरश्चिच्छेद सहसा पातयित्वा च भूतले
त्या देवतेने अचानक तलवारीने त्याचं डोकं आणि कुंडलं एकदम छाटून रथावरून खाली पृथ्वीवर फेकलं.
हतशेषं बलं सर्वं प्रदुद्राव दिशो दश
उरलेलं सगळं सैन्य हरवून दहा दिशांना पळून गेलं.
इति श्रीपाद्मपुराणे प्रथमे सृष्टिखंडे देवांतकर्दुर्धर्षदुर्मुखवधोनाम सप्ततिमोऽध्यायः
श्रीपद्मपुराणाच्या सृष्टीखंडातील 'अंतक, दुर्धर्ष आणि दुर्मुख यांचा वध' या सत्तराव्या अध्यायाचा येथे समाप्ती.
व्यास उवाच- अथान्यो नमुचिः क्रुद्धः स्यंदनस्थो दिवौकसः। विशिखैरर्दयामस घोरैराशीविषोपमैः
व्यास म्हणाले— मग दुसरा, नमुचि, रागाने भरून आपल्या रथावर उभा राहिला आणि भयंकर, सर्पासारख्या बाणांनी देवांवर हल्ला केला.
ततस्तु संयुगे देवाः सिद्धकिन्नरपन्नगाः। न शक्नुवंति बाणानां वेगं सोढुं समंततः
त्या युद्धात देव, सिद्ध, किन्नर आणि नाग हे सर्वजण सर्व बाजूंनी येणाऱ्या त्या बाणांच्या जोराला तोंड देऊ शकले नाहीत.
रथमुच्चैश्श्रवोश्वेन युक्तं मातलिनेरितम्। पुरुहूतः समास्थाय प्रागमत्तं महाबलम्
मग पुरुहूत, मोठ्या बळाचा, मातलीने हाकलेल्या आणि उच्चैःश्रवा या घोड्याने जोडलेल्या रथावर चढला.
दृष्ट्वा शक्रं महावीर्यं नमुचिर्दैत्यपुंगवः। अब्रवीद्वासवं संख्ये वचनं सानुगं तदा
महाबलवान इंद्राला पाहून, नमुचि हा दैत्यांचा प्रमुख, आपल्या अनुयायांसह युद्धात वासवाला म्हणाला—
प्राकृतं निर्जरं हत्वा न यशोस्ति न च प्रियम्। न लाभकृतकं वापि न जयस्तु पुरष्टुत
सामान्य अमराला मारून ना कीर्ती मिळते, ना आनंद, ना काही लाभ, ना विजयाचा गौरव.
तस्मात्वयि हतेत्रैव सर्वं भवति शाश्वतम्। देवराज्यं प्रलप्स्यामि सुखं भोग्यं सुरालये
म्हणून तुला इथे मारल्यावरच सर्व काही कायमचं मिळेल; मी देवांचे राज्य मिळवीन आणि अमरांच्या लोकांत सुखाने राहीन.
तमब्रवीन्महातेजाः शक्रः परपुरंजयः। शूरता वाक्यमात्रेण सर्वत्र सुलभा भवेत्
त्यावर महातेजस्वी, शत्रूंच्या नगरी जिंकणारा इंद्र म्हणाला— शब्दांत शौर्य दाखवणं सर्वत्र सहज शक्य असतं.
महापराक्रमं यद्वा अस्ति ते दानवाधम। दर्शयस्वाहवे वीर्यं पुरं नेष्यामि भास्करेः
तुझ्यात मोठं पराक्रम असेल, दानवांमध्ये नीच असलेल्या, तर ते युद्धात दाखव; मी सूर्याचं नगर घेणार नाही.
एतच्छ्रुत्वा महातेजाश्चुकोप दैत्यपुंगवः। पंचभिर्निशितैर्बाणैर्जघान सुरसत्तमम्
हे ऐकून दैत्यांचा प्रमुख प्रचंड रागावला आणि त्याने देवांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या इंद्रावर पाच तीक्ष्ण बाण सोडले.
तांस्तु चिच्छेद मघवा क्षुरप्रैः पंचभिर्द्रुतम्। जग्मतुस्तौ महावीर्यौ समरे विषयैषिणौ
मघवानने ते पाचही बाण पाच धारदार बाणांनी झटकन छाटले; दोघेही महावीर विजयासाठी युद्धात पुढे सरसावले.
अन्योन्यं सहसा वेगाच्छरैश्चिच्छिदतुः शरान्। बिभिदातेथ गात्राणि विशिखैर्भिदुरोपमैः
ते दोघेही एकमेकांचे बाण बाणांनी वेगाने छाटू लागले आणि फाडणाऱ्या बाणांनी एकमेकांची शरीरं भेदू लागले.
अत्यपूर्वं कृतं कर्म ताभ्यामेव रणे भृशम्। लाघवं शरसंधान ग्रहमोक्षं सुदुर्लभम्
त्या दोघांनी युद्धात अशी अद्भुत कृत्यं केली की, बाण लावणं आणि सोडणं यातली ती चपळाई फारच दुर्मिळ होती.
दृष्ट्वा तु विस्मयं जग्मुर्देवासुरगणास्तदा। एतस्मिन्नंतरे दैत्यो मायास्संप्रमुमोच ह
हे पाहून देव आणि दैत्य सगळेच आश्चर्यचकित झाले; तेवढ्यात त्या दैत्याने मायाजाळ सोडले.