इति श्रीपाद्मपुराणे प्रथमे सृष्टिखंडे मुचिवधोनामाष्टषष्टितमोऽध्यायः
श्रीपद्मपुराणाच्या सृष्टीखंडातील 'मुचिवध' या अठ्ठ्याहत्तराव्या अध्यायाचा येथे समाप्ती झाली.
व्यास उवाच- तारेयो बलसंपन्नः शक्रतुल्यपराक्रमः। जघान विशिखैस्स्कन्दं पितृघातिनमाहवे
व्यास म्हणाले— बलवान आणि इंद्रासारखा पराक्रमी तारेयाने, युद्धात आपल्या वडिलांचा वध करणाऱ्या स्कंदावर बाणांचा मारा केला.
ततस्स्कन्दो महाबाहुर्हरितुल्यपराक्रमः। विचकर्त शरांस्तांस्तान्निर्बिभेद शरोत्तमैः
मग महाबली, हरिसारखा पराक्रमी स्कंदाने ते बाण उत्तम बाणांनी छेदले.
स दैत्यस्सहसा स्कंदं छादयामास मार्गणैः। असंभ्रान्तः प्रचिच्छेद विशाखो विशिखैस्तदा
त्या दानवाने अचानक स्कंदावर बाणांचा मारा केला, पण विशालखा धीराने आपले बाण सोडून ते छेदले.
तारेयोग्निशरैः स्कंदं जघान रणमूर्धनि। विशिखं भिदुरप्रख्यं चखान हरनंदने
तारेयाने रणभूमीत अग्नीप्रमाणे जळणारे बाण स्कंदावर सोडले आणि वज्रासारखा भयंकर असलेल्या विशालखालाही जखमी केले.
वैश्वानरेण सेनानीस्तत्र संपर्यवारयत्। रौद्रमस्त्रं पुनर्दैत्यः प्रेषयामास तं प्रति
तेव्हा सेनापतीने वैश्वानर अस्त्राने ते बाण रोखले; पण त्या दानवाने पुन्हा एक भयंकर अस्त्र त्याच्यावर सोडले.
तन्निरस्तं कृतं तेन बाणेनास्फालितेन च। अघोरं प्राक्षिपद्दैत्यो घोररूपं सुदारुणं
ते अस्त्र स्कंदाने अखंड बाणाने परतवले; मग त्या दानवाने अत्यंत भयानक आणि भीतीदायक अघोर अस्त्र सोडले.
भूधरा विटपास्सिंहास्तथा सर्पादयः शराः। धावंति पार्वतीपुत्रं कोटिकोटिसहस्रशः
पर्वत, झाडे, सिंह, साप अशा कोट्यवधी बाणांनी पार्वतीपुत्रावर धाव घेतली.
छित्वा तांस्तुशरान्स्कंदो बिभेद दैत्यपुंगवं। आपादं शीर्षपर्यंतं शरैरग्न्यर्कसन्निभैः
त्या बाणांना छेदून स्कंदाने त्या दैत्यश्रेष्ठाला पायापासून डोक्यापर्यंत अग्नी आणि सूर्यासारख्या तेजस्वी बाणांनी भेदले.
स्वर्णपुंखाः शरा लग्ना देहे दैत्यपतेर्भृशं। रेजुस्ते स्वर्णशकला यथा कृष्णशिलोच्चये
सोन्याच्या पिसाऱ्यांचे बाण दैत्यराजाच्या अंगात खोलवर घुसले, जणू काळ्या दगडावर सोन्याचे तुकडे चमकत आहेत.
तस्य देहात्ततश्चैव बहु सुस्राव शोणितं। यथा च माधवे मासि पुरुपुष्पश्शमी तरुः
त्याच्या शरीरातून मग पुष्कळ रक्त वाहू लागले, जसे माधव महिन्यात शमीच्या झाडातून भरपूर रस गळतो.
स्यंदनाधश्चराश्वाश्च शिश्यिरे भूमिलग्नकाः। अथ क्रुद्धो महादैत्यः शूलं भीमं च दारुणं
रथाखाली पडलेले घोडे जमिनीवर निश्चल पडले होते; तेव्हा मोठा दैत्य रागाने भयंकर आणि भयानक शूल उचलून उभा राहिला.
धृत्वा तं प्रतिचिक्षेप कालमृत्युसमप्रभं। पार्वतीनंदनेनापि शूलं पाशुपतेन ह
ते शूल हातात घेऊन त्याने ते काळमृत्यूसारखे तेजस्वी फेकले; पण पार्वतीपुत्राने पाशुपत शूलाने त्याचा प्रतिकार केला.
क्षिप्तं तेन कृतं दग्धं मुहूर्तेन रणाजिरे। पुनः शक्तिं मुमोचाथ ब्रह्मदत्तान्तु दानवः
त्याने फेकलेले शूल रणभूमीत क्षणात जळून गेले; मग दानवाने ब्रह्मदेवाने दिलेली शक्ती सोडली.
शूलं प्रतिजघानाथ शतकूटसमप्रभम्। ततोऽस्त्रे वज्रसंकाशे जघटाते वियत्यपि
त्याने शतकूट पर्वतासारखे तेजस्वी शूल खाली पाडले; मग आकाशात वज्रासारखी दोन्ही अस्त्रे एकमेकांवर आदळली.
तयोस्सवीर्ययोरस्त्रे धरण्यां प्रणिपेततुः। ततो दैत्यपतिः स्कंदं शरैरग्निशिखोपमैः
ती दोन सामर्थ्यशाली अस्त्रे पृथ्वीवर पडली आणि आपली ताकद दाखवली; मग दैत्यराजाने स्कंदावर अग्नीच्या ज्वाळेसारखे बाण सोडले.
अर्दयामास सहसा घनधारेव पर्वतं। तांस्तु च्छित्वा महाबाहुः सेनानीश्चापमस्य वै
त्याने अचानक त्याच्यावर आघात केला, जसा पावसाचा जोरदार धक्का पर्वतावर बसतो; पण बलवान सेनापतीने आपल्या धनुष्याने ते बाण छेदले.
विचकर्तार्धचंद्रेण तथा यंतुः शिरोमहत्। तथाश्वान्बहुभिर्बाणैः पातयामास भूतले
मग त्याने अर्धचंद्राकार बाणाने सारथ्याचे मोठे डोके छाटले आणि अनेक बाणांनी घोड्यांना जमिनीवर पाडले.
गृहीत्वा मुसलं वेगात्स दुद्राव स्थले गुहं। जघान तेन दैत्येन्द्रः शिखिनं शिखिवाहनं
मुसळ वेगाने उचलून त्या दैत्याने रणभूमीत गुहाकडे धाव घेतली; त्या मुसळाने दैत्यराजाने शिखिवाहनाच्या मोरावर प्रहार केला.
ततो मोहं गतो बर्ही प्रचकंपे मुहुर्मुहुः। ततः स्कंदः पुनस्तं च जघानासुरपुंगवं
मग तो मोर गोंधळून वारंवार थरथरू लागला; पण स्कंदाने पुन्हा त्या असुरश्रेष्ठावर प्रहार केला.
प्रचिच्छेदासिना वेगान्मुसलं चातिदारुणं। तारेयः शक्तिमादाय जघान क्रौंचदारणम्
त्याने वेगाने तलवारीने ते भयंकर मुसळ तुकडे केले; तारकपुत्राने शक्ती उचलून क्रौंच पर्वत फोडणाऱ्यावर प्रहार केला.
सोपि शक्तिं मुमोचाथ अमोघां दुष्टघातिनीम्। ततः संदह्य सा शक्तिर्विश्वप्रलयकारिणी
त्यानेही अमोघ, दुष्टांचा संहार करणारी शक्ती सोडली; ती शक्ती प्रचंड ज्वाळांनी जळत, संहार घडवणारी होती.
यमदंडसमानं च भित्वा पुनर्गुहं गता। स गतासुः पपातोर्व्यां चालयंश्च वसुंधरां
ती यमदंडासारखी शक्ती त्याला भेदून पुन्हा गुहाकडे परतली; तो प्राण सोडून पृथ्वीवर पडला आणि भूमी हलवू लागला.
पुष्पधूपादिभिः स्कंदः सर्वदेवैः प्रपूजितः
मग सर्व देवांनी स्कंदाची फुलं, धूप आणि इतर वस्तूंनी पूजा केली.
इति श्रीपाद्मपुराणे प्रथमे सृष्टिखंडे तारेयवधोनामैकोनसप्ततितमोऽध्यायः
या प्रकारे श्रीपद्मपुराणाच्या प्रथम सृष्टीखंडातील तारकवध नावाचा एकोणसत्तरावा अध्याय समाप्त झाला.
व्यास उवाच- ततो देवांतको दैत्यो व्यनदत्समरं प्रति। रणं चकार धर्मेण संदष्टौष्ठपुटो बली
व्यास म्हणाले— त्यानंतर देवांतक नावाचा दैत्य रणाकडे मोठ्याने गर्जना करू लागला; तो रागाने ओठ चावून, धर्माने युद्ध करू लागला.
स गत्वा चाब्रवीद्वाक्यं सर्वलोकविगर्हितं। न जानासि महद्धर्मं दुष्ट मोहाद्यथाक्रमम्
तो जाऊन सर्व लोकांनी निंदलेले असे कठोर शब्द बोलला, "तुला मोठा धर्म कळत नाही, तू वाईट मोहामुळे बिघडला आहेस, हे योग्यच आहे."
पापपुण्यप्रयोगेण निग्रहानुग्रहे प्रभुः। अहं च निर्मितो धात्रा करोमि तव शासनम्
पाप आणि पुण्य यांच्या फळामुळे प्रभूच शिक्षा करतो आणि कृपा करतो; आणि मी, सृष्टीकर्त्याने निर्माण केलेला, तुझे आदेश पाळतो.
न जानासि यतो धर्मं कालमृत्यु पुरःसरः। न रोगो न जरा कालो न मृत्युर्न च किंकरः
तुला धर्म कळत नाही, म्हणूनच काळ आणि मृत्यू तुझ्या पुढे आहेत; इथे ना आजार आहे, ना म्हातारपण, ना काळ, ना मृत्यू, ना कुठलाही दूत.
धर्मात्प्रचलितः कर्मी कष्टं याति दिवानिशम्। उक्तं वसुं महावीर्यं यमं धर्मैकसाक्षिकम्
जो धर्मापासून दूर जातो, तो दिवसभर आणि रात्रभर दुःख भोगतो; असे म्हटले आहे की, बलवान वसु आणि यम हेच धर्माचे एकमेव साक्षीदार आहेत.