इति श्रीपाद्मपुराणे प्रथमे सृष्टिखंडे बलनमुचिवधोनाम सप्तषष्टितमोऽध्यायः
श्रीपद्मपुराणाच्या सृष्टीखंडातील 'बल आणि नमुचि यांचा वध' या सत्त्याहत्तराव्या अध्यायाचा येथे समाप्ती झाली.
व्यास उवाच- बलं च निहतं दृष्ट्वा नमुचिं च स्वकाग्रजम्। मुचिस्तत्राब्रवीद्वाक्यं ज्येष्ठो मे सूदितस्त्वया
व्यास म्हणाले— बलाचा वध झालेला आणि आपला मोठा भाऊ नमुचि पडलेला पाहून मुचि म्हणाला, 'माझा मोठा भाऊ तुझ्या हातून मारला गेला.'
परोक्षेणाधुना त्वां च शरैर्नेष्यामि भास्करिम्। तमब्रवीन्महातेजाः शक्रः सर्वसुरार्चितः
'आता मी तुला देखील बाणांनी सूर्याजवळ पाठवीन,' असे मुचिने सांगितले. त्यावर सर्व देवांनी पूजलेला, तेजस्वी इंद्र म्हणाला—
भ्रातुस्ते धर्मपंथानमिदानीं लप्स्यसे ध्रुवम्। वह्नेरुष्णमविज्ञाय प्रमोहाच्छलभा यथा
'आता तू आपल्या भावाच्या वाटेवरच जाशील; जसे फुलपाखरे अग्नीचे ताप न कळता मोहाने त्यात पडतात.'
सहसा प्रविशंत्यग्निं तथा मां योद्धुमिच्छसि। एवं ब्रुवाणमिन्द्रं च जघान विशिखैस्त्रिभिः
'तसाच तूही वेड्या धडपडीत माझ्याशी लढायला येतोस आणि विनाशाकडे जातोस.' असे इंद्र बोलत असताना, मुचिने त्याच्यावर तीन बाण सोडले.
स चिच्छेद त्रिभिर्बाणैः शक्रः परपुरंजयः। ततो जघान दशभिरिंद्रमैरावणं त्रिभिः
पण शत्रूंचा पराभव करणारा इंद्राने ते तीनही बाण आपल्या बाणांनी छेदले; मग त्याने दहा बाणांनी ऐरावतावर आणि तीन बाणांनी मुचिवर वार केला.
सप्तभिर्मातलिं छित्वा नादैरुच्चैर्ननाद ह। शक्रं प्रति पुनर्दैत्यो भ्रामयामास संभ्रमात्
मुचिने सात बाणांनी मातलीला जखमी केले आणि मोठ्या आवाजात गर्जना केली; मग तो अस्वस्थ होऊन इंद्राला भोवळवू लागला.
आयसीं तां गदां कोपान्महाबलपराक्रमः। ततस्तु लाघवाच्छक्रो जघान कुलिशेन हि
रागाने आणि प्रचंड बळाने मुचिने लोखंडी गदा उचलली; पण इंद्राने चपळतेने त्याच्यावर वज्र फेकला.
भिदुरस्यावपातेन गतासुर्निपपात ह। दनुजस्य प्रपातेन संचचाल वसुंधरा
वज्राचा प्रहार बसून तो दानव प्राण सोडून खाली पडला; त्याच्या पडण्याने पृथ्वी हादरली.
देवाः प्रचक्रुर्नृत्यानि दानवा विप्रदुद्रुवुः
देवांनी आनंदाने नृत्य केले आणि दानव सगळीकडे पळून गेले.
इति श्रीपाद्मपुराणे प्रथमे सृष्टिखंडे मुचिवधोनामाष्टषष्टितमोऽध्यायः
श्रीपद्मपुराणाच्या सृष्टीखंडातील 'मुचिवध' या अठ्ठ्याहत्तराव्या अध्यायाचा येथे समाप्ती झाली.
व्यास उवाच- तारेयो बलसंपन्नः शक्रतुल्यपराक्रमः। जघान विशिखैस्स्कन्दं पितृघातिनमाहवे
व्यास म्हणाले— बलवान आणि इंद्रासारखा पराक्रमी तारेयाने, युद्धात आपल्या वडिलांचा वध करणाऱ्या स्कंदावर बाणांचा मारा केला.
ततस्स्कन्दो महाबाहुर्हरितुल्यपराक्रमः। विचकर्त शरांस्तांस्तान्निर्बिभेद शरोत्तमैः
मग महाबली, हरिसारखा पराक्रमी स्कंदाने ते बाण उत्तम बाणांनी छेदले.
स दैत्यस्सहसा स्कंदं छादयामास मार्गणैः। असंभ्रान्तः प्रचिच्छेद विशाखो विशिखैस्तदा
त्या दानवाने अचानक स्कंदावर बाणांचा मारा केला, पण विशालखा धीराने आपले बाण सोडून ते छेदले.
तारेयोग्निशरैः स्कंदं जघान रणमूर्धनि। विशिखं भिदुरप्रख्यं चखान हरनंदने
तारेयाने रणभूमीत अग्नीप्रमाणे जळणारे बाण स्कंदावर सोडले आणि वज्रासारखा भयंकर असलेल्या विशालखालाही जखमी केले.
वैश्वानरेण सेनानीस्तत्र संपर्यवारयत्। रौद्रमस्त्रं पुनर्दैत्यः प्रेषयामास तं प्रति
तेव्हा सेनापतीने वैश्वानर अस्त्राने ते बाण रोखले; पण त्या दानवाने पुन्हा एक भयंकर अस्त्र त्याच्यावर सोडले.
तन्निरस्तं कृतं तेन बाणेनास्फालितेन च। अघोरं प्राक्षिपद्दैत्यो घोररूपं सुदारुणं
ते अस्त्र स्कंदाने अखंड बाणाने परतवले; मग त्या दानवाने अत्यंत भयानक आणि भीतीदायक अघोर अस्त्र सोडले.
भूधरा विटपास्सिंहास्तथा सर्पादयः शराः। धावंति पार्वतीपुत्रं कोटिकोटिसहस्रशः
पर्वत, झाडे, सिंह, साप अशा कोट्यवधी बाणांनी पार्वतीपुत्रावर धाव घेतली.
छित्वा तांस्तुशरान्स्कंदो बिभेद दैत्यपुंगवं। आपादं शीर्षपर्यंतं शरैरग्न्यर्कसन्निभैः
त्या बाणांना छेदून स्कंदाने त्या दैत्यश्रेष्ठाला पायापासून डोक्यापर्यंत अग्नी आणि सूर्यासारख्या तेजस्वी बाणांनी भेदले.
स्वर्णपुंखाः शरा लग्ना देहे दैत्यपतेर्भृशं। रेजुस्ते स्वर्णशकला यथा कृष्णशिलोच्चये
सोन्याच्या पिसाऱ्यांचे बाण दैत्यराजाच्या अंगात खोलवर घुसले, जणू काळ्या दगडावर सोन्याचे तुकडे चमकत आहेत.
तस्य देहात्ततश्चैव बहु सुस्राव शोणितं। यथा च माधवे मासि पुरुपुष्पश्शमी तरुः
त्याच्या शरीरातून मग पुष्कळ रक्त वाहू लागले, जसे माधव महिन्यात शमीच्या झाडातून भरपूर रस गळतो.
स्यंदनाधश्चराश्वाश्च शिश्यिरे भूमिलग्नकाः। अथ क्रुद्धो महादैत्यः शूलं भीमं च दारुणं
रथाखाली पडलेले घोडे जमिनीवर निश्चल पडले होते; तेव्हा मोठा दैत्य रागाने भयंकर आणि भयानक शूल उचलून उभा राहिला.
धृत्वा तं प्रतिचिक्षेप कालमृत्युसमप्रभं। पार्वतीनंदनेनापि शूलं पाशुपतेन ह
ते शूल हातात घेऊन त्याने ते काळमृत्यूसारखे तेजस्वी फेकले; पण पार्वतीपुत्राने पाशुपत शूलाने त्याचा प्रतिकार केला.
क्षिप्तं तेन कृतं दग्धं मुहूर्तेन रणाजिरे। पुनः शक्तिं मुमोचाथ ब्रह्मदत्तान्तु दानवः
त्याने फेकलेले शूल रणभूमीत क्षणात जळून गेले; मग दानवाने ब्रह्मदेवाने दिलेली शक्ती सोडली.
शूलं प्रतिजघानाथ शतकूटसमप्रभम्। ततोऽस्त्रे वज्रसंकाशे जघटाते वियत्यपि
त्याने शतकूट पर्वतासारखे तेजस्वी शूल खाली पाडले; मग आकाशात वज्रासारखी दोन्ही अस्त्रे एकमेकांवर आदळली.
तयोस्सवीर्ययोरस्त्रे धरण्यां प्रणिपेततुः। ततो दैत्यपतिः स्कंदं शरैरग्निशिखोपमैः
ती दोन सामर्थ्यशाली अस्त्रे पृथ्वीवर पडली आणि आपली ताकद दाखवली; मग दैत्यराजाने स्कंदावर अग्नीच्या ज्वाळेसारखे बाण सोडले.
अर्दयामास सहसा घनधारेव पर्वतं। तांस्तु च्छित्वा महाबाहुः सेनानीश्चापमस्य वै
त्याने अचानक त्याच्यावर आघात केला, जसा पावसाचा जोरदार धक्का पर्वतावर बसतो; पण बलवान सेनापतीने आपल्या धनुष्याने ते बाण छेदले.
विचकर्तार्धचंद्रेण तथा यंतुः शिरोमहत्। तथाश्वान्बहुभिर्बाणैः पातयामास भूतले
मग त्याने अर्धचंद्राकार बाणाने सारथ्याचे मोठे डोके छाटले आणि अनेक बाणांनी घोड्यांना जमिनीवर पाडले.
गृहीत्वा मुसलं वेगात्स दुद्राव स्थले गुहं। जघान तेन दैत्येन्द्रः शिखिनं शिखिवाहनं
मुसळ वेगाने उचलून त्या दैत्याने रणभूमीत गुहाकडे धाव घेतली; त्या मुसळाने दैत्यराजाने शिखिवाहनाच्या मोरावर प्रहार केला.
ततो मोहं गतो बर्ही प्रचकंपे मुहुर्मुहुः। ततः स्कंदः पुनस्तं च जघानासुरपुंगवं
मग तो मोर गोंधळून वारंवार थरथरू लागला; पण स्कंदाने पुन्हा त्या असुरश्रेष्ठावर प्रहार केला.