छिन्नधन्वा हतरथो हताश्वो हतसारथिः। निपत्य मूर्च्छितः पृथ्व्यां मुहूर्तान्मृत्युमाप सः
त्याचे धनुष्य तुटले, रथ उद्ध्वस्त झाला, घोडे आणि सारथी मारले गेले; तो पृथ्वीवर पडला आणि बेशुद्ध होऊन क्षणात मृत्यू पावला.
अथ क्रुद्धो महादैत्यो नमुचिः सुरदर्पहा। गदामादाय सहसा स जघान महागजम्
मग रागावलेला, देवांचा गर्व मोडणारा महादैत्य नमुचि, गदा उचलून, एकदम इंद्राच्या मोठ्या हत्तीवर प्रहार केला.
यथा मेरुगिरेः शृंगे वज्रपातो भवेद्ध्रुवम्। तथैव च महाशब्दो ह्यभवल्लोमहर्षणः
जसा मेरू पर्वताच्या शिखरावर वज्राचा प्रहार झाला तर मोठा आवाज होतो, तसाच अंगावर काटा आणणारा प्रचंड गडगडाट झाला.
प्रहारेणार्दितः पद्मी संचचाल स विह्वलः। रुधिरेणावसिक्तांगो विमुखो वेदनातुरः
त्या प्रहाराने इंद्राचा हत्ती वेदनेने थरथरला, त्याचे अंग रक्ताने माखले गेले आणि तो वेदनेने मागे वळला.
शतक्रतुं विधावंति शतशोथ सहस्रशः। अर्धचंद्रैक्षुःरप्रैश्च चिच्छेद पाकशासनः
शतकृत्वूवर शेकडो-हजारो शत्रू धावून आले, पण पाकशासनाने अर्धचंद्र आणि ऊसाच्या पानासारख्या बाणांनी त्यांना छाटून टाकले.
जंतुभिस्तस्य मायाभिरर्दितास्सुरपुंगवाः। भूमौ निपतिताः केचित्केचित्सुप्ता रथोपरि
त्याच्या मायावी जीवांनी त्रस्त होऊन देवांचे श्रेष्ठ वीर काही जमिनीवर पडले, तर काही रथावर बेशुद्ध पडले.
दृष्ट्वा तस्य महत्कर्म माधवो विशिखांस्तथा। जंतुभूतान्स चक्रेण चिच्छेद देहलग्नकान्
त्याचे मोठे कृत्य आणि मायावी जीव पाहून माधवाने चक्राने त्या देहाला चिकटलेल्या जीवांना छाटले.
ततो जिष्णुस्त्रिभिर्बाणैः पातयामास भूतले। पृथिव्यां पतितो दैत्यो मूर्च्छितस्खलितः पुनः
मग विजयी वीराने तीन बाणांनी त्या दैत्याला जमिनीवर पाडले; तो पृथ्वीवर पडून पुन्हा बेशुद्ध झाला.
दधार मुद्गरं घोरं शक्रं हंतुं समुद्यतः। ततो जघान मघवा कुलिशेन महासुरम्
तो भयंकर मुषळ उचलून इंद्राला मारण्यास सज्ज झाला; पण मग मघवानाने वज्राने त्या महादैत्यावर प्रहार केला.
स पपात महीपृष्ठे क्षतवक्षा महाबलः। साधुसाध्विति देवाश्च सिद्धाश्चैव महर्षयः५० 1.67.50 अपूजयंस्तदा शक्रं बहुभिः पुष्पवृष्टिभिः। ततो दैत्यगणाः सर्वे भीतास्तत्र प्रदुद्रुवुः। गीतं गायंति गंधर्वा ननृतुश्चाप्सरोगणाः
तो महाबली, छातीला जखम होऊन, पृथ्वीवर कोसळला; देव, सिद्ध आणि महर्षी यांनी इंद्राचे पुष्पवृष्टीने आणि स्तुतीने पूजन केले. मग सर्व दैत्य घाबरून तिथून पळाले; गंधर्वांनी गाणी गायली आणि अप्सरा नृत्य करू लागल्या.
इति श्रीपाद्मपुराणे प्रथमे सृष्टिखंडे बलनमुचिवधोनाम सप्तषष्टितमोऽध्यायः
श्रीपद्मपुराणाच्या सृष्टीखंडातील 'बल आणि नमुचि यांचा वध' या सत्त्याहत्तराव्या अध्यायाचा येथे समाप्ती झाली.
व्यास उवाच- बलं च निहतं दृष्ट्वा नमुचिं च स्वकाग्रजम्। मुचिस्तत्राब्रवीद्वाक्यं ज्येष्ठो मे सूदितस्त्वया
व्यास म्हणाले— बलाचा वध झालेला आणि आपला मोठा भाऊ नमुचि पडलेला पाहून मुचि म्हणाला, 'माझा मोठा भाऊ तुझ्या हातून मारला गेला.'
परोक्षेणाधुना त्वां च शरैर्नेष्यामि भास्करिम्। तमब्रवीन्महातेजाः शक्रः सर्वसुरार्चितः
'आता मी तुला देखील बाणांनी सूर्याजवळ पाठवीन,' असे मुचिने सांगितले. त्यावर सर्व देवांनी पूजलेला, तेजस्वी इंद्र म्हणाला—
भ्रातुस्ते धर्मपंथानमिदानीं लप्स्यसे ध्रुवम्। वह्नेरुष्णमविज्ञाय प्रमोहाच्छलभा यथा
'आता तू आपल्या भावाच्या वाटेवरच जाशील; जसे फुलपाखरे अग्नीचे ताप न कळता मोहाने त्यात पडतात.'
सहसा प्रविशंत्यग्निं तथा मां योद्धुमिच्छसि। एवं ब्रुवाणमिन्द्रं च जघान विशिखैस्त्रिभिः
'तसाच तूही वेड्या धडपडीत माझ्याशी लढायला येतोस आणि विनाशाकडे जातोस.' असे इंद्र बोलत असताना, मुचिने त्याच्यावर तीन बाण सोडले.
स चिच्छेद त्रिभिर्बाणैः शक्रः परपुरंजयः। ततो जघान दशभिरिंद्रमैरावणं त्रिभिः
पण शत्रूंचा पराभव करणारा इंद्राने ते तीनही बाण आपल्या बाणांनी छेदले; मग त्याने दहा बाणांनी ऐरावतावर आणि तीन बाणांनी मुचिवर वार केला.
सप्तभिर्मातलिं छित्वा नादैरुच्चैर्ननाद ह। शक्रं प्रति पुनर्दैत्यो भ्रामयामास संभ्रमात्
मुचिने सात बाणांनी मातलीला जखमी केले आणि मोठ्या आवाजात गर्जना केली; मग तो अस्वस्थ होऊन इंद्राला भोवळवू लागला.
आयसीं तां गदां कोपान्महाबलपराक्रमः। ततस्तु लाघवाच्छक्रो जघान कुलिशेन हि
रागाने आणि प्रचंड बळाने मुचिने लोखंडी गदा उचलली; पण इंद्राने चपळतेने त्याच्यावर वज्र फेकला.
भिदुरस्यावपातेन गतासुर्निपपात ह। दनुजस्य प्रपातेन संचचाल वसुंधरा
वज्राचा प्रहार बसून तो दानव प्राण सोडून खाली पडला; त्याच्या पडण्याने पृथ्वी हादरली.
देवाः प्रचक्रुर्नृत्यानि दानवा विप्रदुद्रुवुः
देवांनी आनंदाने नृत्य केले आणि दानव सगळीकडे पळून गेले.
इति श्रीपाद्मपुराणे प्रथमे सृष्टिखंडे मुचिवधोनामाष्टषष्टितमोऽध्यायः
श्रीपद्मपुराणाच्या सृष्टीखंडातील 'मुचिवध' या अठ्ठ्याहत्तराव्या अध्यायाचा येथे समाप्ती झाली.
व्यास उवाच- तारेयो बलसंपन्नः शक्रतुल्यपराक्रमः। जघान विशिखैस्स्कन्दं पितृघातिनमाहवे
व्यास म्हणाले— बलवान आणि इंद्रासारखा पराक्रमी तारेयाने, युद्धात आपल्या वडिलांचा वध करणाऱ्या स्कंदावर बाणांचा मारा केला.
ततस्स्कन्दो महाबाहुर्हरितुल्यपराक्रमः। विचकर्त शरांस्तांस्तान्निर्बिभेद शरोत्तमैः
मग महाबली, हरिसारखा पराक्रमी स्कंदाने ते बाण उत्तम बाणांनी छेदले.
स दैत्यस्सहसा स्कंदं छादयामास मार्गणैः। असंभ्रान्तः प्रचिच्छेद विशाखो विशिखैस्तदा
त्या दानवाने अचानक स्कंदावर बाणांचा मारा केला, पण विशालखा धीराने आपले बाण सोडून ते छेदले.
तारेयोग्निशरैः स्कंदं जघान रणमूर्धनि। विशिखं भिदुरप्रख्यं चखान हरनंदने
तारेयाने रणभूमीत अग्नीप्रमाणे जळणारे बाण स्कंदावर सोडले आणि वज्रासारखा भयंकर असलेल्या विशालखालाही जखमी केले.
वैश्वानरेण सेनानीस्तत्र संपर्यवारयत्। रौद्रमस्त्रं पुनर्दैत्यः प्रेषयामास तं प्रति
तेव्हा सेनापतीने वैश्वानर अस्त्राने ते बाण रोखले; पण त्या दानवाने पुन्हा एक भयंकर अस्त्र त्याच्यावर सोडले.
तन्निरस्तं कृतं तेन बाणेनास्फालितेन च। अघोरं प्राक्षिपद्दैत्यो घोररूपं सुदारुणं
ते अस्त्र स्कंदाने अखंड बाणाने परतवले; मग त्या दानवाने अत्यंत भयानक आणि भीतीदायक अघोर अस्त्र सोडले.
भूधरा विटपास्सिंहास्तथा सर्पादयः शराः। धावंति पार्वतीपुत्रं कोटिकोटिसहस्रशः
पर्वत, झाडे, सिंह, साप अशा कोट्यवधी बाणांनी पार्वतीपुत्रावर धाव घेतली.
छित्वा तांस्तुशरान्स्कंदो बिभेद दैत्यपुंगवं। आपादं शीर्षपर्यंतं शरैरग्न्यर्कसन्निभैः
त्या बाणांना छेदून स्कंदाने त्या दैत्यश्रेष्ठाला पायापासून डोक्यापर्यंत अग्नी आणि सूर्यासारख्या तेजस्वी बाणांनी भेदले.
स्वर्णपुंखाः शरा लग्ना देहे दैत्यपतेर्भृशं। रेजुस्ते स्वर्णशकला यथा कृष्णशिलोच्चये
सोन्याच्या पिसाऱ्यांचे बाण दैत्यराजाच्या अंगात खोलवर घुसले, जणू काळ्या दगडावर सोन्याचे तुकडे चमकत आहेत.