पतिता धरणीपृष्ठे केचिद्भग्ना रणाजिरे। दृष्ट्वा तस्य महत्कर्म दारुणं लोकभीषणम्
काही युद्धभूमीत पडले, काही तुटून गेले; त्याचे भयंकर आणि जगाला भयभीत करणारे कृत्य पाहून—
शशंसुर्ऋषयो देवास्तत्र शिष्टाः प्रचुक्रुशुः। अथ क्रुद्धो महातेजाश्शतक्रतुररिंदमः
—ऋषींनी ते सांगितले आणि उरलेले देवता आक्रोश करू लागले; मग शत्रूंचा नाश करणारा, प्रचंड तेजस्वी आणि रागावलेला इंद्र—
जघान शरसंदोहैर्बलं बलवतां वरम्। सोपि क्रुद्धो बलो युद्धे तथा शक्रं ससंभ्रमः
त्याने बाणांच्या वर्षावाने बलवानांचा मोठा सैन्य पराभूत केला; पण तो रागावलेला बळाही युद्धात इंद्राशी घाईने लढू लागला.
रुधिरेणावसिक्तांगौ प्रसृतेन महाबलौ। तौ यथा माधवे मासि पुष्पितौ किंशुकद्रुमौ
त्यांच्या अंगावर ओघळणाऱ्या रक्ताने ते दोघेही बलवान जणू वसंतात फुललेल्या किंशुकाच्या झाडांसारखे दिसत होते.
चक्राणि च सहस्राणि शूलानि मुसलानि च। निचखान रणे शक्रे चपले चासुरोत्तमः
आसुरांचा श्रेष्ठ त्या वीराने युद्धात इंद्रावर हजारो चक्रे, भाले आणि गदा वेगाने फेकल्या.
तानि चक्राणि शूलानि निचकर्त्त शरोत्तमैः। सुरराट्सहसा भ्रांतो लीलया समरे बली
देवतांचा राजा, बलवान आणि गोंधळलेला, त्याने ते चक्रे आणि भाले उत्तम बाणांनी सहजपणे युद्धात छाटून टाकले.
स च दैत्यो महातेजाः शक्त्या चैव पुरंदरम्। निजघान तदा तूर्णं गजस्थं च स्तनांतरे
मग त्या तेजस्वी दैत्याने शस्त्राने पुरंदराला, म्हणजे इंद्राला, त्याच्या हत्तीवर बसलेल्या छातीमध्ये जोरात भोसकले.
तया विनिहतः शक्रः प्रचचाल गजोपरि। लब्धसंज्ञो बलं जिष्णुर्बिभेद दनुजं क्षणात्
त्या शस्त्राच्या आघाताने इंद्र हत्तीवर डळमळला; पण भानावर येताच त्याने त्या दानवाला क्षणात भेदले.
रथसंस्थस्य हस्तौ च धनुश्चिच्छेद चेषुणा। चर्मतीक्ष्णं ध्वजं तस्य शरेणैकेन वीरहा
रथावरून त्याने त्या दानवाचे हात आणि धनुष्य बाणाने छाटले, आणि एका तीक्ष्ण बाणाने त्याचे मजबूत कवच व ध्वजही कापले.
चतुर्भिर्निशितैर्बाणैर्विव्याध चतुरो हयान्। शरेणैकेन सूतस्य शिरश्चिच्छेद तत्क्षणात्
चार तीक्ष्ण बाणांनी त्याने चारही घोड्यांना भेदले, आणि एका बाणाने रथाचा सारथी क्षणात शिरच्छेद केला.
छिन्नधन्वा हतरथो हताश्वो हतसारथिः। निपत्य मूर्च्छितः पृथ्व्यां मुहूर्तान्मृत्युमाप सः
त्याचे धनुष्य तुटले, रथ उद्ध्वस्त झाला, घोडे आणि सारथी मारले गेले; तो पृथ्वीवर पडला आणि बेशुद्ध होऊन क्षणात मृत्यू पावला.
अथ क्रुद्धो महादैत्यो नमुचिः सुरदर्पहा। गदामादाय सहसा स जघान महागजम्
मग रागावलेला, देवांचा गर्व मोडणारा महादैत्य नमुचि, गदा उचलून, एकदम इंद्राच्या मोठ्या हत्तीवर प्रहार केला.
यथा मेरुगिरेः शृंगे वज्रपातो भवेद्ध्रुवम्। तथैव च महाशब्दो ह्यभवल्लोमहर्षणः
जसा मेरू पर्वताच्या शिखरावर वज्राचा प्रहार झाला तर मोठा आवाज होतो, तसाच अंगावर काटा आणणारा प्रचंड गडगडाट झाला.
प्रहारेणार्दितः पद्मी संचचाल स विह्वलः। रुधिरेणावसिक्तांगो विमुखो वेदनातुरः
त्या प्रहाराने इंद्राचा हत्ती वेदनेने थरथरला, त्याचे अंग रक्ताने माखले गेले आणि तो वेदनेने मागे वळला.
शतक्रतुं विधावंति शतशोथ सहस्रशः। अर्धचंद्रैक्षुःरप्रैश्च चिच्छेद पाकशासनः
शतकृत्वूवर शेकडो-हजारो शत्रू धावून आले, पण पाकशासनाने अर्धचंद्र आणि ऊसाच्या पानासारख्या बाणांनी त्यांना छाटून टाकले.
जंतुभिस्तस्य मायाभिरर्दितास्सुरपुंगवाः। भूमौ निपतिताः केचित्केचित्सुप्ता रथोपरि
त्याच्या मायावी जीवांनी त्रस्त होऊन देवांचे श्रेष्ठ वीर काही जमिनीवर पडले, तर काही रथावर बेशुद्ध पडले.
दृष्ट्वा तस्य महत्कर्म माधवो विशिखांस्तथा। जंतुभूतान्स चक्रेण चिच्छेद देहलग्नकान्
त्याचे मोठे कृत्य आणि मायावी जीव पाहून माधवाने चक्राने त्या देहाला चिकटलेल्या जीवांना छाटले.
ततो जिष्णुस्त्रिभिर्बाणैः पातयामास भूतले। पृथिव्यां पतितो दैत्यो मूर्च्छितस्खलितः पुनः
मग विजयी वीराने तीन बाणांनी त्या दैत्याला जमिनीवर पाडले; तो पृथ्वीवर पडून पुन्हा बेशुद्ध झाला.
दधार मुद्गरं घोरं शक्रं हंतुं समुद्यतः। ततो जघान मघवा कुलिशेन महासुरम्
तो भयंकर मुषळ उचलून इंद्राला मारण्यास सज्ज झाला; पण मग मघवानाने वज्राने त्या महादैत्यावर प्रहार केला.
स पपात महीपृष्ठे क्षतवक्षा महाबलः। साधुसाध्विति देवाश्च सिद्धाश्चैव महर्षयः५० 1.67.50 अपूजयंस्तदा शक्रं बहुभिः पुष्पवृष्टिभिः। ततो दैत्यगणाः सर्वे भीतास्तत्र प्रदुद्रुवुः। गीतं गायंति गंधर्वा ननृतुश्चाप्सरोगणाः
तो महाबली, छातीला जखम होऊन, पृथ्वीवर कोसळला; देव, सिद्ध आणि महर्षी यांनी इंद्राचे पुष्पवृष्टीने आणि स्तुतीने पूजन केले. मग सर्व दैत्य घाबरून तिथून पळाले; गंधर्वांनी गाणी गायली आणि अप्सरा नृत्य करू लागल्या.
इति श्रीपाद्मपुराणे प्रथमे सृष्टिखंडे बलनमुचिवधोनाम सप्तषष्टितमोऽध्यायः
श्रीपद्मपुराणाच्या सृष्टीखंडातील 'बल आणि नमुचि यांचा वध' या सत्त्याहत्तराव्या अध्यायाचा येथे समाप्ती झाली.
व्यास उवाच- बलं च निहतं दृष्ट्वा नमुचिं च स्वकाग्रजम्। मुचिस्तत्राब्रवीद्वाक्यं ज्येष्ठो मे सूदितस्त्वया
व्यास म्हणाले— बलाचा वध झालेला आणि आपला मोठा भाऊ नमुचि पडलेला पाहून मुचि म्हणाला, 'माझा मोठा भाऊ तुझ्या हातून मारला गेला.'
परोक्षेणाधुना त्वां च शरैर्नेष्यामि भास्करिम्। तमब्रवीन्महातेजाः शक्रः सर्वसुरार्चितः
'आता मी तुला देखील बाणांनी सूर्याजवळ पाठवीन,' असे मुचिने सांगितले. त्यावर सर्व देवांनी पूजलेला, तेजस्वी इंद्र म्हणाला—
भ्रातुस्ते धर्मपंथानमिदानीं लप्स्यसे ध्रुवम्। वह्नेरुष्णमविज्ञाय प्रमोहाच्छलभा यथा
'आता तू आपल्या भावाच्या वाटेवरच जाशील; जसे फुलपाखरे अग्नीचे ताप न कळता मोहाने त्यात पडतात.'
सहसा प्रविशंत्यग्निं तथा मां योद्धुमिच्छसि। एवं ब्रुवाणमिन्द्रं च जघान विशिखैस्त्रिभिः
'तसाच तूही वेड्या धडपडीत माझ्याशी लढायला येतोस आणि विनाशाकडे जातोस.' असे इंद्र बोलत असताना, मुचिने त्याच्यावर तीन बाण सोडले.
स चिच्छेद त्रिभिर्बाणैः शक्रः परपुरंजयः। ततो जघान दशभिरिंद्रमैरावणं त्रिभिः
पण शत्रूंचा पराभव करणारा इंद्राने ते तीनही बाण आपल्या बाणांनी छेदले; मग त्याने दहा बाणांनी ऐरावतावर आणि तीन बाणांनी मुचिवर वार केला.
सप्तभिर्मातलिं छित्वा नादैरुच्चैर्ननाद ह। शक्रं प्रति पुनर्दैत्यो भ्रामयामास संभ्रमात्
मुचिने सात बाणांनी मातलीला जखमी केले आणि मोठ्या आवाजात गर्जना केली; मग तो अस्वस्थ होऊन इंद्राला भोवळवू लागला.
आयसीं तां गदां कोपान्महाबलपराक्रमः। ततस्तु लाघवाच्छक्रो जघान कुलिशेन हि
रागाने आणि प्रचंड बळाने मुचिने लोखंडी गदा उचलली; पण इंद्राने चपळतेने त्याच्यावर वज्र फेकला.
भिदुरस्यावपातेन गतासुर्निपपात ह। दनुजस्य प्रपातेन संचचाल वसुंधरा
वज्राचा प्रहार बसून तो दानव प्राण सोडून खाली पडला; त्याच्या पडण्याने पृथ्वी हादरली.
देवाः प्रचक्रुर्नृत्यानि दानवा विप्रदुद्रुवुः
देवांनी आनंदाने नृत्य केले आणि दानव सगळीकडे पळून गेले.