पर्शुना परमेणैव अग्निनाग्निशिखैः शरैः। वरुणस्य च पाशेन बद्धा मग्ना यमक्षये
परम अशा परशूने, अग्नीने, जळत्या बाणांनी, आणि वरुणाच्या पाशाने बांधून, ते यमाच्या लोकात फेकले गेले.
येषां पुत्रैश्च पौत्रैश्च पुरोगैः सचिवैस्तथा। निपातिताश्च दैतेयाः शरशक्त्यृष्टिवृष्टिभिः
देवतांच्या पुत्रांनी, नातवांनी, सेनापतींनी आणि मंत्र्यांनी, तसेच बाण, शक्ती आणि भाले यांच्या वर्षावाने दैत्यांचा नाश केला.
ग्रहैश्च श्वसनैरेव यक्षगंधर्वकिन्नरैः। महत्या गदया चैव कुबेरेण च धीमता
ग्रह, वारे, यक्ष, गंधर्व, किन्नर आणि बुद्धिमान कुबेराच्या मोठ्या गदेमुळेही दैत्यांचा नाश झाला.
घनानां निकरैर्वज्रैस्तुषारैर्विधुनेरितैः। पन्नगानां विषैर्घोरैर्दैत्याः पेतुर्धरातले
मेघांचे समूह, वज्र, चंद्राने फेकलेले गार, आणि सर्पांच्या भयंकर विषामुळे दैत्य पृथ्वीवर कोसळले.
अन्यैश्च विविधैर्देवैः कोटिकोटिसहस्रशः। पातिताः प्रययुस्सर्वे धरण्यां तु गतासवः
इतर असंख्य देवतांनीही, कोट्यवधी संख्येने, त्यांना मारले; सर्वजण प्राण सोडून पृथ्वीवर पडले.
देहांस्त्यक्त्वा दिवं यांति केचिच्च यममंदिरम्। केचिद्गच्छंति पातालं पुण्यापुण्यप्रयोगतः
काहींनी देह सोडून स्वर्ग गाठला; काही यमाच्या घरी गेले; तर काही पुण्याप्रमाणे किंवा पापाप्रमाणे पाताळात गेले.
एतस्मिन्नंतरे वेदाञ्जजल्पुः परमर्षयः। स्वस्त्यस्तु ब्राह्मणेभ्यश्च गोभ्यः स्त्रीभ्यस्तपस्विषु
इतक्यात, परम ऋषींनी वेद म्हणायला सुरुवात केली, 'ब्राह्मण, गायी, स्त्रिया आणि तपस्वी यांना कल्याण लाभो.' असे त्यांनी प्रार्थना केली.
प्रयुध्यमानेष्वन्येषु सांप्रतं सर्वजंतुषु। विबुधैरर्दिता दैत्याः शेषाः पर्वतमाश्रिताः
इतर सर्व प्राण्यांमध्ये युद्ध सुरू असतानाच, उरलेले दैत्य देवांच्या आघाताने घाबरून एका पर्वतावर जाऊन लपले.
प्रजग्मुश्च दिशः सर्वाः कातरा रणभीरवः। दैत्यव्यूहे प्रभग्ने च बलो नाम महाबलः
युद्धाची भीती वाटून आणि घाबरून ते सर्व दिशांना पळाले; दैत्यांची मांडणी तुटली तेव्हा 'बळ' नावाचा एक बलवान दैत्य—
अर्दयामास देवांश्च संयम्याग्निसमैः शरैः। तस्य बाणार्दिता देवा बहवो बलदर्पिताः
—देवतांवर आगासारख्या बाणांनी हल्ला करू लागला; त्याच्या बाणांनी अनेक सामर्थ्यशाली देवता जखमी झाले.
पतिता धरणीपृष्ठे केचिद्भग्ना रणाजिरे। दृष्ट्वा तस्य महत्कर्म दारुणं लोकभीषणम्
काही युद्धभूमीत पडले, काही तुटून गेले; त्याचे भयंकर आणि जगाला भयभीत करणारे कृत्य पाहून—
शशंसुर्ऋषयो देवास्तत्र शिष्टाः प्रचुक्रुशुः। अथ क्रुद्धो महातेजाश्शतक्रतुररिंदमः
—ऋषींनी ते सांगितले आणि उरलेले देवता आक्रोश करू लागले; मग शत्रूंचा नाश करणारा, प्रचंड तेजस्वी आणि रागावलेला इंद्र—
जघान शरसंदोहैर्बलं बलवतां वरम्। सोपि क्रुद्धो बलो युद्धे तथा शक्रं ससंभ्रमः
त्याने बाणांच्या वर्षावाने बलवानांचा मोठा सैन्य पराभूत केला; पण तो रागावलेला बळाही युद्धात इंद्राशी घाईने लढू लागला.
रुधिरेणावसिक्तांगौ प्रसृतेन महाबलौ। तौ यथा माधवे मासि पुष्पितौ किंशुकद्रुमौ
त्यांच्या अंगावर ओघळणाऱ्या रक्ताने ते दोघेही बलवान जणू वसंतात फुललेल्या किंशुकाच्या झाडांसारखे दिसत होते.
चक्राणि च सहस्राणि शूलानि मुसलानि च। निचखान रणे शक्रे चपले चासुरोत्तमः
आसुरांचा श्रेष्ठ त्या वीराने युद्धात इंद्रावर हजारो चक्रे, भाले आणि गदा वेगाने फेकल्या.
तानि चक्राणि शूलानि निचकर्त्त शरोत्तमैः। सुरराट्सहसा भ्रांतो लीलया समरे बली
देवतांचा राजा, बलवान आणि गोंधळलेला, त्याने ते चक्रे आणि भाले उत्तम बाणांनी सहजपणे युद्धात छाटून टाकले.
स च दैत्यो महातेजाः शक्त्या चैव पुरंदरम्। निजघान तदा तूर्णं गजस्थं च स्तनांतरे
मग त्या तेजस्वी दैत्याने शस्त्राने पुरंदराला, म्हणजे इंद्राला, त्याच्या हत्तीवर बसलेल्या छातीमध्ये जोरात भोसकले.
तया विनिहतः शक्रः प्रचचाल गजोपरि। लब्धसंज्ञो बलं जिष्णुर्बिभेद दनुजं क्षणात्
त्या शस्त्राच्या आघाताने इंद्र हत्तीवर डळमळला; पण भानावर येताच त्याने त्या दानवाला क्षणात भेदले.
रथसंस्थस्य हस्तौ च धनुश्चिच्छेद चेषुणा। चर्मतीक्ष्णं ध्वजं तस्य शरेणैकेन वीरहा
रथावरून त्याने त्या दानवाचे हात आणि धनुष्य बाणाने छाटले, आणि एका तीक्ष्ण बाणाने त्याचे मजबूत कवच व ध्वजही कापले.
चतुर्भिर्निशितैर्बाणैर्विव्याध चतुरो हयान्। शरेणैकेन सूतस्य शिरश्चिच्छेद तत्क्षणात्
चार तीक्ष्ण बाणांनी त्याने चारही घोड्यांना भेदले, आणि एका बाणाने रथाचा सारथी क्षणात शिरच्छेद केला.
छिन्नधन्वा हतरथो हताश्वो हतसारथिः। निपत्य मूर्च्छितः पृथ्व्यां मुहूर्तान्मृत्युमाप सः
त्याचे धनुष्य तुटले, रथ उद्ध्वस्त झाला, घोडे आणि सारथी मारले गेले; तो पृथ्वीवर पडला आणि बेशुद्ध होऊन क्षणात मृत्यू पावला.
अथ क्रुद्धो महादैत्यो नमुचिः सुरदर्पहा। गदामादाय सहसा स जघान महागजम्
मग रागावलेला, देवांचा गर्व मोडणारा महादैत्य नमुचि, गदा उचलून, एकदम इंद्राच्या मोठ्या हत्तीवर प्रहार केला.
यथा मेरुगिरेः शृंगे वज्रपातो भवेद्ध्रुवम्। तथैव च महाशब्दो ह्यभवल्लोमहर्षणः
जसा मेरू पर्वताच्या शिखरावर वज्राचा प्रहार झाला तर मोठा आवाज होतो, तसाच अंगावर काटा आणणारा प्रचंड गडगडाट झाला.
प्रहारेणार्दितः पद्मी संचचाल स विह्वलः। रुधिरेणावसिक्तांगो विमुखो वेदनातुरः
त्या प्रहाराने इंद्राचा हत्ती वेदनेने थरथरला, त्याचे अंग रक्ताने माखले गेले आणि तो वेदनेने मागे वळला.
शतक्रतुं विधावंति शतशोथ सहस्रशः। अर्धचंद्रैक्षुःरप्रैश्च चिच्छेद पाकशासनः
शतकृत्वूवर शेकडो-हजारो शत्रू धावून आले, पण पाकशासनाने अर्धचंद्र आणि ऊसाच्या पानासारख्या बाणांनी त्यांना छाटून टाकले.
जंतुभिस्तस्य मायाभिरर्दितास्सुरपुंगवाः। भूमौ निपतिताः केचित्केचित्सुप्ता रथोपरि
त्याच्या मायावी जीवांनी त्रस्त होऊन देवांचे श्रेष्ठ वीर काही जमिनीवर पडले, तर काही रथावर बेशुद्ध पडले.
दृष्ट्वा तस्य महत्कर्म माधवो विशिखांस्तथा। जंतुभूतान्स चक्रेण चिच्छेद देहलग्नकान्
त्याचे मोठे कृत्य आणि मायावी जीव पाहून माधवाने चक्राने त्या देहाला चिकटलेल्या जीवांना छाटले.
ततो जिष्णुस्त्रिभिर्बाणैः पातयामास भूतले। पृथिव्यां पतितो दैत्यो मूर्च्छितस्खलितः पुनः
मग विजयी वीराने तीन बाणांनी त्या दैत्याला जमिनीवर पाडले; तो पृथ्वीवर पडून पुन्हा बेशुद्ध झाला.
दधार मुद्गरं घोरं शक्रं हंतुं समुद्यतः। ततो जघान मघवा कुलिशेन महासुरम्
तो भयंकर मुषळ उचलून इंद्राला मारण्यास सज्ज झाला; पण मग मघवानाने वज्राने त्या महादैत्यावर प्रहार केला.
स पपात महीपृष्ठे क्षतवक्षा महाबलः। साधुसाध्विति देवाश्च सिद्धाश्चैव महर्षयः५० 1.67.50 अपूजयंस्तदा शक्रं बहुभिः पुष्पवृष्टिभिः। ततो दैत्यगणाः सर्वे भीतास्तत्र प्रदुद्रुवुः। गीतं गायंति गंधर्वा ननृतुश्चाप्सरोगणाः
तो महाबली, छातीला जखम होऊन, पृथ्वीवर कोसळला; देव, सिद्ध आणि महर्षी यांनी इंद्राचे पुष्पवृष्टीने आणि स्तुतीने पूजन केले. मग सर्व दैत्य घाबरून तिथून पळाले; गंधर्वांनी गाणी गायली आणि अप्सरा नृत्य करू लागल्या.