अष्टाभिर्निशितैर्बाणैश्चतुरोश्वानपातयात्। शक्तिं संगृह्य भूमिष्ठः कुमारं च जघान ह
आठ तीक्ष्ण बाणांनी त्याने चार घोडे खाली पाडले; मग जमिनीवर उभा राहून शूल उचलून त्याने कुमारावर प्रहार केला.
गदया पीडितं साश्वं सवरूथं सकूबरम्। पातयित्वा धरण्यां च सिंहनादं ननाद ह
गदेद्वारे घोडे, रथ आणि ध्वजासह त्याला जबरदस्त मार दिला आणि तो जमिनीवर कोसळला; त्याने सिंहासारखा गजर केला.
लाघवात्स धरां गत्वा गदापाणिरुपस्थितः। वज्रपाताद्यथा शब्दो लोकानां दुःसहो भवेत्
चपळतेने तो गदाधारी जमिनीवर आला; त्याचा आवाज वज्राघातासारखा प्रचंड होता, जो सर्व लोकांना सहन होईना.
तथा तयोर्गदापाते शब्दः स्यात्तु मुहुर्मुहुः। एवं तयोर्गदायुद्धं यावदब्दचतुष्टयम्
त्यांच्या गदाप्रहाराचा आवाज पुन्हा पुन्हा घुमू लागला; अशा प्रकारे त्यांचे गदायुद्ध चार वर्षे चालू राहिले.
प्रभग्ने ते गदे खस्थौ खड्गचर्मधरावुभौ। तदा पदातिनोर्युद्धमद्भुतं लोमहर्षणं
गदा तुटल्यावर दोघेही आकाशात उभे राहिले, हातात तलवार आणि ढाल घेऊन; तेव्हा त्यांच्या पायदळातील युद्ध अद्भुत आणि अंगावर काटा आणणारे होते.
दृष्ट्वा च विस्मयं जग्मुर्देवासुरमहोरगाः। खड्गपातैर्मुहूर्तांते तयोश्छिन्ने तु वर्मणी
हे पाहून देव, दैत्य आणि महान सर्प आश्चर्यचकित झाले; काही क्षणांतच तलवारीच्या प्रहाराने त्यांचे कवच तुटले.
अभवत्खड्गयुद्धं च तयोर्युद्धातिशीलिनोः। दधार चिकुरे तस्य जयंतो भीमविक्रमः
त्या दोघांमध्ये जबरदस्त तलवारींचे युद्ध सुरू झाले. दोघेही युद्धात कुशल होते. भीषण पराक्रमाचा जयंत त्याच्या केसांमध्ये पकडून उभा राहिला.
शिरश्छित्वास्य खड्गेन पातयामास भूतले। ततस्तु जयशब्देन देवाः सर्वे ननंदिरे
जयंताने तलवारीने त्याचे डोके छाटले आणि ते जमिनीवर फेकले. मग सर्व देवांनी 'जय'च्या घोषणा देत आनंद केला.
प्रभग्ना दैत्यसंघाश्च दिशः सर्वाः प्रदुद्रुवुः
दानवांची फौज पूर्णपणे तुटून गेली आणि सर्व दिशांना पळून गेली.
इति श्रीपाद्मपुराणे प्रथमे सृष्टिखंडे कालेयवधोनाम षट्षष्टितमोऽध्यायः
अशा प्रकारे श्रीपद्मपुराणाच्या प्रथम सृष्टीखंडातील 'कालेयवध' नावाचा साठाव्या सहाव्या अध्यायाचा समाप्ती झाली.
व्यास उवाच- एतच्छ्रुत्वा तु दैत्येंद्रो हिरण्याक्षो महाबलः। सरोषश्चातिताम्राक्षो ह्यसुरानादिदेश ह
व्यास म्हणाले— हे ऐकून, दैत्यांचा बलाढ्य राजा हिरण्याक्ष, रागाने डोळे लाल करून, असुरांना उद्देशून बोलू लागला.
स्वयं गच्छामि युद्धाय देवानां विजिघांसया। नागच्छंति न युद्ध्यंते तेन मार्गाद्विशन्त्वितः
मी स्वतः देवांवर विजय मिळवण्यासाठी युद्धाला जातो. ते येत नाहीत, लढत नाहीत, म्हणून त्यांना या मार्गाने आणा.
एतच्छ्रुत्वा तु वचनं शेषा दैत्यगणाधिपाः। युद्धाय प्रययुः सर्वे शूलपाशातिपंडिताः
हे शब्द ऐकून, उरलेले दैत्यगणांचे सर्व प्रमुख, शूल आणि पाश हाताळण्यात कुशल, युद्धासाठी निघाले.
अधिकं पूर्वसैन्याश्च तथा शतगुणैरपि। निरंतरं तथाकाशं प्रययुर्युद्धकांक्षिणः
पूर्वीच्या सैन्यापेक्षा शंभरपट जास्त बलाढ्य अशा सैन्यांनी, थांबता थांबता, आकाशात युद्धासाठी वाटचाल सुरू केली.
ततो रुद्रास्स साध्याश्च विश्वे च वसवस्तथा। स्कंदश्च गणपश्चैव विष्णुजिष्णुपुरोगमाः
मग रुद्र, साध्य, विश्वेदेव, वसु, स्कंद, गणपती आणि विष्णू-जीष्णु यांच्या नेतृत्वाखालील सर्वजणही पुढे गेले.
सर्वे योद्धुं गतास्ते च हृष्टा रणसमुत्सुकाः। एतस्मिन्नंतरे युद्धं देवदानवयोरपि
सर्वजण आनंदित होऊन आणि युद्धासाठी उत्सुक होऊन लढायला गेले. या दरम्यान देव आणि दानव यांच्यात युद्ध सुरू झाले.
न भूतं न श्रुतं पूर्वं सर्वलोकभयंकरम्। शस्त्रास्त्रैबर्हुधा युक्तं शिशिरेणेव काननम्
असे भयंकर युद्ध, जे पूर्वी कधीच पाहिले किंवा ऐकले नव्हते, सर्व लोकांना भयभीत करणारे होते. असंख्य शस्त्रास्त्रांनी ते जणू हिवाळ्यातील जंगलासारखे झाले होते.
धरां स्वर्गौक आकाशं संरुध्य युद्धमाबभौ। अन्योन्यं जघ्नुराकाशे तथान्योन्यं महीतले
ते युद्ध पृथ्वी, स्वर्ग आणि आकाश व्यापून गेले. ते एकमेकांवर आकाशात आणि तसंच जमिनीवरही हल्ला करू लागले.
शक्तिभिर्मुसलैर्भल्लैर्बहुभिः शरवृष्टिभिः। दारुणैः खड्गपातैश्च तथा चक्रपरःश्वधैः
शक्ती, मुसळ, भाले, बाणांच्या वर्षावाने, भीषण तलवारींच्या घावांनी, तसेच चक्र आणि परशु यांच्या प्रहारांनी ते एकमेकांवर तुटून पडले.
अन्यायुधैश्च विविधैर्निर्जघ्नुस्ते परस्परम्। अभवन्घोररूपाणि धराकाशे व्ययानि च
अनेक प्रकारच्या विविध शस्त्रांनी एकमेकांवर वार करत होते. पृथ्वीवर आणि आकाशात भयंकर रूपे नष्ट होत होती.
शस्त्रैः शरैरसृक्पातैः कंकवायसजंबुकैः। यथा मुसलधाराभिर्घना वर्षंति लोहितम्
शस्त्र, बाण, रक्ताच्या धारा, गिधाडे, कावळे आणि कोल्हे यांच्या सोबत, जणू ढगांनी रक्ताची धाराच पाडली.
तथैव क्षतजैः स्रस्तैः स्वाङ्गाच्च देवदानवाः। केचित्पतंति मुह्यंति स्खलंति च हसंति च
स्वतःच्या शरीरातून रक्त वाहत असताना, देव आणि दानव—काही पडले, काही गोंधळले, काही घसरले, तर काही हसत होते.
मुंचंति चार्तनादांश्च सिंहनादं मुहुर्मुहुः। केषांचिद्बाहवश्छिन्नाश्छिन्नपादास्तथापरे
ते पुन्हा पुन्हा वेदनेचे आक्रोश आणि सिंहगर्जना करत होते. काहींचे हात छाटले गेले, काहींचे पाय तुटले.
छिन्नपार्श्वोदराः केचिन्निपेतुः शतशो भुवि। कोटिकोटिसहस्राणि गजवाज्यसुराणि च
काहींचे पार्श्व आणि पोट छाटले गेले, ते शेकड्यांनी जमिनीवर पडले. कोट्यवधी हत्ती, घोडे आणि दानवही नष्ट झाले.
अपतन्धरणीपृष्ठे रक्तौघे बहुधा भुवि। ततस्तु धरणीपृष्ठे त्वभवल्लोहितार्णवः
पृथ्वीच्या पृष्ठभागावर रक्ताचे अनेक प्रवाह वाहू लागले; मग त्या जमिनीवर रक्ताचा मोठा समुद्र तयार झाला.
विपरीतास्ततो नद्यः सद्यस्तत्र विसुस्रुवुः। तृणकाष्ठपरास्तत्र शक्तयो दारुसंचयाः
मग तिथल्या नद्या उलट वाहू लागल्या; त्यात गवताचे आणि लाकडाचे ढीग, तसेच शस्त्रास्त्रांचे आणि लाकडाचे साठे होते.
मुद्गरा मुसलाः शूला मकराद्या भवंति च। जयंतिका ध्वजा मीनाः कमठाश्चर्मकायकाः
मुसळ, गदा, भाले आणि मकरासारखी जनावरे दिसू लागली; तिथे ध्वज, पताका, मासे, कासव आणि कातडीचे कवचही होते.
शरादिभिर्महोष्ट्रैश्च निरुद्धाः प्रचुरैस्तथा। केशचामरशैवालाः संपूर्णास्तास्ततःस्ततः
त्या नद्या अनेक बाणांनी आणि मोठ्या उंटांनी अडवल्या गेल्या; सर्वत्र केस, चामर आणि जलवनस्पतींनी त्या भरून गेल्या.
पतद्भिश्च तथान्यैश्च विविधैः क्षतजार्णवः। तदा वसुंधरा सर्वा सशैलवनकानना
अनेक प्रकारच्या वस्तू पडत गेल्याने रक्ताचा समुद्र तयार झाला; त्या वेळी पर्वत, वन आणि उपवनांसह संपूर्ण पृथ्वी—
रुधिरौघा महाघोरा सर्वलोकभयंकरा। स्कंदस्य शक्तिपातेन गता दैत्या यमक्षयम्
—भीषण रक्ताच्या लाटा सर्वत्र पसरल्या, ज्या सगळ्या लोकांना भयभीत करणाऱ्या होत्या; स्कंदाच्या शक्तीच्या प्रहाराने दैत्य यमाच्या घरी गेले.