गीतिं गायंति गंधर्वाः शशंसुः परमर्षयः। अथ क्रुद्धो महातेजा दैत्यमुख्यो महाबलः
गंधर्वांनी गाणी गायली, महर्षींनी स्तुती केली; तेव्हा, रागाने पेटलेला, तेजस्वी आणि बलाढ्य दैत्यांचा सेनापती पुढे आला.
कालकेय इति ख्यातः सेनानीर्दैत्यपस्य च। स्यन्दनस्थो महावीर्यो धनुरादाय तत्र च
कालकेय नावाने प्रसिद्ध असलेला, दैत्यांचा सेनापती, आपल्या रथावर उभा राहिला आणि मोठ्या ताकदीने धनुष्य उचलले.
जघान सुरसंघांस्तान्नर्तयामास भूतले। निरंतरशरौघेण च्छादितं गगनं तदा१०० 1.65.
त्याने देवांच्या सैन्यांवर हल्ला केला, त्यांना जमिनीवर नाचवले; त्याच्या अखंड बाणांच्या वर्षावाने आकाश झाकून गेले.
निपतंति शराः सैन्ये कोटिकोटि सहस्रशः। निपतंति ततो देवाः संयुगेष्वनिवर्तिनः
कोट्यवधी बाण सैन्यावर कोसळले; मग युद्धात मागे न हटणारे देवही खाली पडले.
रुधिरोद्गारिणस्सर्वे सिद्धगंधर्वकिन्नराः। विशिखैः पीडिता देवा निपेतुर्धरणीतले
सर्व सिद्ध, गंधर्व, किन्नर रक्ताचे थेंब तोंडातून टाकू लागले; बाणांनी जखमी झालेले देव पृथ्वीवर कोसळले.
केचिच्छरशतैर्भिन्नास्सहस्रैरयुतैस्तथा। पेतुरुर्व्यां महावीर्या ये रणे सुरपुंगवाः
काही रणातले श्रेष्ठ देव, शेकडो, हजारो, दहा हजारो बाणांनी छिन्नविछिन्न होऊन जमिनीवर पडले.
व्यथिताश्चाभवन्सर्वे स्यंदनस्था दिवौकसः। शरैः प्रव्यथितास्ते तु स्थातुं शक्ता न संमुखे
रथावर उभे असलेले सर्व देव घाबरले; बाणांच्या वेदनेने ते त्याच्या समोर ठाम उभे राहू शकले नाहीत.
तेनावगाहितं सैन्यं गजेनेव सरोवनम्। शरैस्तस्यार्दिता देवा वज्रानलसमप्रभैः
त्याने सैन्यात अशी घुसखोरी केली जशी हत्ती कमळाच्या तलावात शिरतो; त्याच्या वज्र आणि अग्निसारख्या तेजस्वी बाणांनी देव फार त्रस्त झाले.
न शेकुः समरे स्थातुं मघवंतं ययुस्तदा। चित्ररथ इति ख्यातो देवश्शस्त्रभृतां वरः
ते युद्धात उभे राहू शकले नाहीत आणि मग त्यांनी मघवानकडे धाव घेतली; त्यावेळी, देवांमध्ये प्रसिद्ध आणि शस्त्रधारींचा श्रेष्ठ चित्ररथ तिथे आला.
ययौ स्यंदनमारुह्य युद्धं प्रति धनुर्धरः। अब्रवीद्वचनं सोपि सेनान्यं तु महासुरम्
चित्ररथ धनुष्य घेऊन रथावर बसला आणि युद्धासाठी पुढे गेला; मग त्याने त्या दैत्य सेनापतीला असे शब्द सांगितले.
यथा हंसि महाशूर सुरसेनां मुदान्वितः। स त्वं प्रशंसनीयश्च शूरोसि सुरसंमतः
जसा तू, महाबली, आनंदाने देवांची सेना नष्ट केलीस, तसाच तू कौतुकास पात्र आहेस आणि देवांना मान्य असलेला खरा वीर आहेस.
हिरण्याक्षप्रियं कर्म कृतं युद्धे त्वयाधुना। इदानीं मम बाणैश्च गच्छस्व यममंदिरम्
युद्धात तू आता हिरण्याक्षाला आवडेल असं कृत्य केलंस; आता माझ्या बाणांनी यमाच्या घरी जा.
ततश्च कालकेयस्तु स्मितो वचनमब्रवीत्। पुरैव विजितो देव गणः सर्वः प्रलीलया
मग कालकेय हसत म्हणाला, 'पूर्वी मी सर्व देवगणांना सहज जिंकून संपवले होते.'
इदानीं तु स्थितं युद्धे बलं सर्वं तु हेलया। यदि ते निधने प्रीतिरस्तीह सुरपुंगव
पण आता मी सगळं बळ कमी लेखून युद्धात उभा आहे; जर तुला माझा मृत्यूच आवडत असेल, हे देवश्रेष्ठ, तर तसंच होऊ दे.
एभिस्त्वां निशितैर्बाणैर्नयामि यममंदिरम्। इत्युक्त्वा परमक्रुद्धो बाणमंतकसन्निभम्
'या तीक्ष्ण बाणांनी मी तुला यमाच्या घरी पाठवतो,' असं म्हणून तो अत्यंत रागाने मृत्यूसारखा बाण उचलतो.
जघान समरे वीरस्त्रिभिश्चिच्छेद सोंबरे। पुनर्बाणांश्च समरे योजयित्वा द्रुतं रुषा
समरभूमीत त्या वीराने तिघांना मारून खाली पाडलं; मग तो पुन्हा रागाने झपाट्याने बाण लावू लागला.
जघान प्रचुरान्दैत्यांस्तांश्चकर्त्त स लाघवात्। ततोन्योन्यं शरैस्तीक्ष्णैः कालानलसमप्रभैः
त्याने अनेक दैत्यांना मारून झटपट तुकडे केले; मग दोघांनीही काळाग्नीप्रमाणे तेजस्वी तीक्ष्ण बाणांनी एकमेकांवर वार केले.
युद्धे धनुष्मतां श्रेष्ठश्चिच्छेद भुवि वेगतः। तद्युद्धमभवद्देवदैत्ययोर्धर्मतो भृशम्
युद्धात धनुर्धारकांत श्रेष्ठ असणाऱ्याने वेगाने शत्रूंना भूमीवर पाडलं; देव आणि दैत्य यांचं ते युद्ध अत्यंत धर्मयुक्त झालं.
द्रष्टुकामागताः पार्श्वमृषि देवाः सुरोरगाः। एवं शतसहस्राणि बाणानां विधृतानि च
हे युद्ध पाहण्यासाठी ऋषी, देव आणि नाग बाजूला आले; अशा प्रकारे शेकडो हजारो बाण सोडले गेले.
अन्योन्यं समरे वीरौ विजयाय विरेजतुः। अथ क्रुद्धो महातेजा गंधर्वाणां पतिस्तदा
दोन्ही वीर विजयासाठी युद्धात झगडत तेजाने चमकत होते; तेव्हा रागाने गंधर्वांचा तेजस्वी स्वामी पुढे आला.
त्रिभिर्बिभेद बाणैश्च ललाटे हृदि पंचभिः। सप्तभिर्जठरे नाभौ बस्तौ तस्य स पंचभिः
त्याने तीन बाणांनी कपाळावर, पाचांनी हृदयात, सातांनी पोटात आणि पाचांनी नाभी व मूत्राशयात घाव घातला.
शरैः संपातितो दैत्यो मुग्धः कश्मलतां गतः। शिथिलीकृतचापश्च लेभे संज्ञां चिराद्बली
त्या दैत्यावर बाणांचा मारा झाला, तो गोंधळून बेशुद्ध पडला; त्याचं धनुष्य सैल झालं आणि बरीच वेळ गेल्यावर त्याला शुद्धी आली.
मधुसंज्ञं त्रिभिर्बाणैस्स बिभेद सुरोत्तमम्। चकर्त्त धनुरस्त्रैश्च दैत्यराजस्य पश्यतः
त्याने तीन बाणांनी मधुसंज्ञ नावाच्या श्रेष्ठ देवाला घायाळ केलं आणि दैत्यराज पाहत असताना शस्त्रांनी त्याचं धनुष्य तोडलं.
ततो बाणसहस्रैस्तु कालांतकसमप्रभैः। बिभेद दैत्यसिंहं तु सुराणामुत्तमो बली
मग हजारो काळासारख्या तेजस्वी बाणांनी त्या बलाढ्य देवश्रेष्ठाने दैत्यसिंहावर घाव घातला.
हतचेताः स दैत्येंद्रो बहुशोणितसंस्रवः। विह्वलो बहुबाणार्तः शूलं जग्राह दानवः
त्या दैत्यराजाचे भान हरपले, त्याच्या शरीरातून खूप रक्त वाहू लागलं; तो अनेक बाणांनी व्याकुळ झाला आणि भान हरपून शूल उचललं.
शूलहस्तस्य तस्यैव चतुर्भिस्तुरगान्शरैः। हत्वा च पातयामास त्रिभिर्यंतारमेव च
त्या शूलधारीच्या घोड्यांना त्याने चार बाणांनी ठार मारलं आणि तीन बाणांनी सारथीलाही खाली पाडलं.
जघान शूलमुर्वीष्ठस्ततो गंधर्वसत्तमम्। विचकर्त्त त्रिभिर्बाणैः शूलं चित्ररथो बली
मग तो जमिनीवर उभा राहून शूलाने गंधर्वश्रेष्ठावर वार करू लागला; पण बलाढ्य चित्ररथाने तीन बाणांनी ते शूल तुकडे केले.
शूलं च नष्टकं दृष्ट्वा हतभोगमिवोरगम्। गृहीत्वा मुद्गरं घोरं प्रदुद्राव सुरं बली
शूल नष्ट झाल्याचं, जणू फणा गेलेल्या नागासारखं, पाहून त्याने भयंकर गदा उचलली आणि तो बलवान देवावर झेपावला.
स मुद्गरं समायातं दैत्यसेनाधिपं तदा। विचकर्त्त शिरो देहादर्धचंद्रेण संभ्रमात्
तेव्हा त्या दैत्यसेनापतीच्या डोक्यावर अर्धचंद्रासारख्या गदेद्वारे जोरदार प्रहार केला आणि घाईघाईने त्याचे डोके धडापासून वेगळे केले.
स पपात महीपृष्ठे संचचाल वसुंधरा। ततो दैत्यगणाः सर्वे विमुखा विप्रदुद्रुवुः
तो पृथ्वीवर कोसळला आणि जमिनीला हादरा बसला; मग सर्व दैत्यांची टोळी घाबरून पळून गेली.