तथैव चंपकेर्के च त्रयाणां रोपणेपि च। अष्टौ बिल्वस्य वृक्षाश्च न्यग्रोधाश्चैव सप्त च
त्याचप्रमाणे चंपा किंवा अर्काचं झाड, किंवा त्यांची तीन झाडं, आठ बेलाची झाडं आणि सात वडाची झाडं लावल्याने—
निंबस्य दशवृक्षाश्च फलं चैषां समं भवेत्। एकैकस्य फलं चोक्तं वृक्षाणां रोपणे द्विजाः
दहा नीमाची झाडं लावली, तरी त्याचं फळ सारखंच मिळतं; प्रत्येक झाड लावल्याचं फळ सांगितलं आहे, हे द्विजांनो.
एवं बुध्वा तु धर्मात्मा यः कुर्यात्कृत्रिमं वनम्। कल्पकोटिसहस्राणि कल्पकोटिशतानि च
असं समजून, जो धर्मात्मा माणूस कृत्रिम वन तयार करतो, त्याला कोटी-कोटी कल्पांचं फळ मिळतं.
नाकमेति स चूतस्य समारोप्य सहस्रकम्। ततो द्वित्रिगुणेनैव न्यूने वा प्रचुरेपि वा
जो हजार आंब्याची झाडं लावतो, तो स्वर्गाला पोहोचतो; त्यापेक्षा कमी किंवा जास्त लावल्यास, त्याप्रमाणे दोन-तीन पट अधिक फळ मिळतं.
भुंक्ते भुक्त्वा पुनः कुर्यान्नृपो वाथ सदीश्वरः। स्वर्गं भोग्यं ततो राज्यं कल्याणं मंगलं शुभम्
भोगून झाल्यावर, तो पुन्हा तेच कर्म करू शकतो—राजा असो वा मोठा स्वामी; मग तो स्वर्गाचा आनंद घेतो आणि नंतर शुभ, मंगल, समृद्ध राज्य मिळवतो.
आरोग्यं शौर्यसंपन्नमारामादेव जायते। फलानि यस्य खादंति जंतवोथ सहस्रशः
तो आरोग्यसंपन्न, शूर आणि बागेतच जन्माला येतो; ज्याची फळं हजारो जीव खातात.
आश्रिता विहगाः कीटाः पतगाः शलभादयः। छायाश्रिताश्च ये सत्वास्तत्संख्याताः पृथग्जनाः
त्या झाडांवर आश्रय घेणारे पक्षी, कीटक, पतंग, शलभ आणि इतर अनेक जीव; तसेच सावलीत राहणारे सर्व जीव, हे वेगवेगळे गणले जातात.
तस्य किंकरतां यांति शतशो देवतार्चिताः। ये च वृक्षा महासत्वास्सर्वे ते देवरूपिणः
हे सर्व जीव, शेकड्यांनी, त्याचे सेवक होतात आणि देवांनी त्यांचा सन्मान केला जातो; आणि ती सर्व महान झाडं, देवासारखी रूप धारण करतात.
तदर्चा पितृवत्कार्या शुश्रूषां जलपिंडकम्। मर्त्यलोके च ते पुत्रास्तस्य जन्मनि जन्मनि
त्यांची पूजा पितरांप्रमाणे करावी, सेवा आणि पाण्याचा तर्पण द्यावा; आणि मर्त्यलोकात, ती झाडं प्रत्येक जन्मी त्याची मुलं होतात.
सुरूपाः सुविनीताश्च सदापुण्यक्रिया शुभाः। एवं गणेशतां यांति जंतवश्चूतलग्नकाः
ती सर्व सुंदर, नम्र, नेहमी पुण्यकर्म करणारी असतात; आणि आंब्याच्या झाडाशी जोडलेले जीव, अशा प्रकारे गणेशपदाला पोहोचतात.
धात्री हरीतकी चान्ये कटुतिक्ताम्लसंभवाः। सर्वे चारामतः शुद्धाः फलदाः शिवदाः सदा
धात्री, हरितकी आणि इतर जे तिखट, कडू किंवा आंबट चवीचे आहेत—हे सर्व बागेतून मिळालेले, शुद्ध, नेहमी फळ देणारे आणि शुभत्व देणारे आहेत.
प्रासादा यत्र सौवर्णाः सर्वरत्नविभूषिताः। सर्वाभरणसंयुक्ता विमानाश्चानिलोपमाः
जिथे सुवर्णाचे राजवाडे आहेत, सर्व रत्नांनी सजलेले; सर्व अलंकारांनी युक्त आणि वाऱ्यासारखी वेगवान विमाने आहेत.
शातकुंभमया वृक्षाः सदैव सर्वदायिनः। सर्वर्तुसुखदाः सौम्यकन्यका अप्सरस्समाः
तेथे सोन्याचे झाडं आहेत, जी नेहमी सर्व काही देतात; सर्व ऋतूंमध्ये सुख देणारी, आणि कोमल अप्सरेसारख्या कन्या आहेत.
गीतनृत्यपराधीरास्तत्र तिष्ठंति वृक्षदाः। पुष्करिण्यो विशेषेण खातान्यन्यानि यानि च
तेथे गाणं-नृत्यात मग्न असणारे वृक्षदाते उभे असतात; विशेष कमळाच्या तळी आहेत, आणि इतरही अनेक खणलेली ठिकाणं आहेत.
शुद्धोपलांतरचिता नद्यः पायसकर्द्दमाः। पुनर्दुग्धसफेनाश्च अन्नादिषड्रसान्विताः
शुद्ध दगडांनी भरलेल्या नद्या आहेत, दूध-दह्याचे काठ आहेत; पुन्हा दुधाच्या फेसाने भरलेल्या, आणि सर्व सहा रसांनी युक्त अन्न असलेली आहेत.
मर्त्यलोके यथा भोग्यं पुनः स्वर्गे पुनर्भुवि। पुनरेव तदभ्यासात्खातमारामकं पुनः
जसं मर्त्यलोकात सुख मिळतं, तसं पुन्हा स्वर्गात आणि पुन्हा पृथ्वीवर मिळतं; आणि पुन्हा पुन्हा तेच साधन केल्याने, ती बाग पुन्हा निर्माण होते.
यथा पुण्यादिकं कृत्वा स्वर्गमर्त्याधिपः पुमान्। अशक्तस्तु प्रपां कृत्वा पुष्करिण्याः फलं लभेत्
जसा मनुष्य पुण्यकर्मे करून स्वर्ग आणि मर्त्य लोकांचा अधिपती होतो, तसाच जो कमळाच्या तळ्याचं बांधकाम करू शकत नाही, पण प्यावं पाणी मिळावं म्हणून प्याऊ उभारतो, त्याला कमळतळ्याचं फळ मिळतं.
प्रपाया लक्षणं चात्र सर्वपापहरं परं। सर्वभोगप्रदं शुद्धं स्वर्गापवर्गदं स्थिरं
प्याऊचे गुण सांगितले आहेत — ते अत्यंत श्रेष्ठ, सर्व पापे नाहीशी करणारे, सर्व भोग देणारे, शुद्ध, स्वर्ग आणि मुक्ती देणारे, आणि टिकाऊ असते.
लक्षणं च प्रवक्ष्यामि प्रपायाः कीर्तिवर्धनम्। निर्जलेऽध्वनि पृक्ते च स्थाने कृत्वा च मंडपम्
आता मी प्याऊचे असे गुण सांगतो, जे कीर्ती वाढवतात — जिथे पाणी नाही, अशा रस्त्याच्या कडेला मंडप बांधून प्याऊ करावी.
बहुपान्थे समायाते ग्रीष्मवर्षाशरत्स्वपि। अगरुकादि सौगंध्यं जलं पूगं सचंद्रकम्
जेव्हा अनेक प्रवासी उन्हाळ्यात, पावसाळ्यात किंवा शरद ऋतूत एकत्र येतात, तेव्हा अगरू वगैरे सुवासिक द्रव्यांनी सुगंधित केलेले पाणी, पान-सुपारी आणि चंद्रक ठेवावी.
आसनं चैव तांबूलं दत्वा स्वर्गान्न हीयते। एवं वर्षत्रयेणैव पुष्करिण्याः फलं लभेत्
आसन आणि तांबूल देऊन स्वर्ग कमी होत नाही; आणि अशा प्रकारे तीन वर्षांत कमळतळ्याचं फळ मिळतं.
स्वर्गाच्चैवाच्युतो मर्त्यो देवैरपि प्रपूज्यते। मासमेकं तु यो दद्यात्प्रपां ग्रीष्मेथ निर्जले५० 1.58.
स्वर्गातून तो माणूस कधीही खाली पडत नाही आणि देवताही त्याचा सन्मान करतात; जो कोणी उन्हाळ्यात, जिथे पाणी नाही, तिथे एक महिना प्याऊ देतो, त्याला हे फळ मिळतं.
कल्पैकं तु वसेत्स्वर्गे स्वर्गाद्भ्रष्टो महीयते। प्रपादास्तत्र तिष्ठंति यत्र पुष्करिणीप्रदाः
तो एक कल्प स्वर्गात राहतो; स्वर्गातून खाली पडल्यानंतर पृथ्वीवरही त्याचा मान वाढतो. जिथे कमळतळी दान दिली आहेत, तिथे प्याऊ कायम राहतात.
नोचेद्धर्मघटो देयः पुण्यः पापक्षयाय च। एष धर्मघटो ज्ञेयो ब्रह्मविष्णुशिवात्मकः
नाहीतर धर्मघट द्यावा, जो पुण्य आणि पाप नष्ट करण्यासाठी असतो; हा धर्मघट ब्रह्मा, विष्णु आणि शिव यांच्या स्वरूपाचा आहे, असं समजावं.
तवप्रसादात्सफलाः मम संतु मनोरथाः। स्वर्णमाषं चतुर्भागं दक्षिणार्थं घटस्य च
तुमच्या कृपेने माझ्या सर्व इच्छा पूर्ण होऊ देत; आणि त्या घटासाठी दक्षिणा म्हणून सोन्याच्या माशाचा चौथ्या भागाइतकी रक्कम द्यावी.
एवं वर्षत्रयेणैव प्रपादानफलं लभेत्। यः पठेच्छ्रावयेद्वापि पुष्करिण्यादिजं फलम्
अशा प्रकारे, तीन वर्षांत प्याऊ दानाचं फळ मिळतं; जो कोणी कमळतळ्यापासून मिळणारं फळ वाचतो किंवा इतरांना ऐकवतो,
साक्षात्पापाद्भवेन्मुक्तस्तत्प्रसादात्तु सद्गतिः। जनेषु श्रावयेद्यस्तु पुण्याख्यानमिदं शुभम्
तो प्रत्यक्ष पापातून मुक्त होतो आणि त्या कृपेने उत्तम स्थान मिळवतो; जो कोणी हे पुण्याचं सुंदर वर्णन लोकांत ऐकवतो,
कल्पकोटिसहस्राणि सुरलोके स तिष्ठति
तो हजारो कोटी कल्प देवांच्या लोकात राहतो.
इति श्रीपाद्मपुराणे प्रथमे सृष्टिखंडे पुष्करिण्यादिधर्मकीर्तनंनामाष्टपंचाशत्तमो। ऽध्यायः
अशा प्रकारे, श्रीपद्मपुराणाच्या प्रथम सृष्टीखंडातील 'कमळतळीपासून होणाऱ्या धर्माची कीर्ती' या अठ्ठावन्नाव्या अध्यायाचा समारोप झाला.
एकोनषष्ठित्तमोऽध्यायः। । व्यास उवाच- अतः परं प्रवक्ष्यामि कीर्त्तिधर्मं परं शुभम्। सेतुबंधफलं पुण्यं ब्रह्मणा भाषितं यथा
एकोणसाठावा अध्याय. व्यास म्हणाले — आता मी तुम्हाला कीर्तीधर्म, म्हणजेच सेतू बांधण्याचं पुण्य, जे ब्रह्मदेवांनी सांगितलं आहे, ते सांगतो.